Νίκος Μπακόλας – Ο κήπος των πριγκήπων (1989), Εμβατήρια (1984), Η μεγάλη πλατεία (1995). Λέξεις με βαθύ περιεχόμενο, χρωματισμοί με βαθιές αποχρώσεις, χαρακτήρες βαθιά μέσα στον Τόπο και την Ιστορία τους: η σπάνια πεζογραφία του συγγραφέα αφημένη σε αφαιρετικές προσόψεις.
Οδός Πανός, τεύχος 118, Παρουσία τεύχος 18, Εντευκτήριο, τεύχος 53.
Έξω: το ανοιχτό βλέμμα των συγγραφέων, το κλειστό μιας μούσας κι ένα χρώμα ως πλαίσιο. Μέσα: αμέτρητα βλέμματα συγγραφέων, μούσες και χρώματα στις ένθετες ιστορίες των ανεξάντλητων λογοτεχνικών περιοδικών.
Lord Dunsany – Arthur C. Clarke & Lord Dunsany: A Correspondence (1998), Jorken borrows another whisky (1954), Collected Works (2007). Ο ευγενής φαντασιαστής λογοτέχνης σκακιστής δεν καλούσε μόνο νεράιδες για τα εξώφυλλά του.
Η κατά Περέκ Ζωή: ανοίγει με πολλαπλά κλειδιά, ανθεί σε διαμερισματικά κουτιά, κρύβεται πίσω από τις προσόψεις των δρόμων…
Η Κυψέλη του Κ.Χ.Θ. σε τρεις εκδοχές: ιδωμένη υπό το φως των φαναριών του δρόμου, κρυμμένη κάτω από τις στέγες, συμβολισμένη σε παιγνιακές φιγούρες.
Gustav Meyrink – Der Golem (1914). Όταν το Παράξενο και το Εφιαλτικό δεν εμφανίζεται σε κανένα εξπρεσιονιστικό εξώφυλλο, παρά περιμένει υπομονετικά στο μέσο των σελίδων…
Περιοδικό Υπόστεγο, τεύχη 1 (Ιούνιος 1987), 4 (Νοέμβριος 1988), 6 (Καλοκαίρι 1992), Καβάλα.
Η αίσθηση του χειροποίητου και η υποδειγματική αισθητική της πρόσοψης: δυο από τις θεμέλιες αρετές των περιφερειακών λογοτεχνικών περιοδικών – πνευμόνων της εν τω γίγνεσθαι ελληνικής λογοτεχνίας.
Ptolemaic Terrascope [περιοδικό/fanzine]: μακριά από τα φώτα κάθε δημοσιότητας, αισθητηριακότατες εκλάμψεις μιας ψυχεδελικής αναβίωσης, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, με την ψυχή για πάντα χωμένη στα τέλη της δεκαετίας του ΄60.
Οrlando Guillén - El Costillar de Caín (2001), O. Paz, A. Chumacero, J. E. Pacheco, H. Aridjis – Poesía en Movimiento. México 1915-1966, (1966), Octavio Paz – Posdata (1970).
Η αισθητική εκδόσεων που κάποτε ήταν μοντέρνες, η μυρωδιά εκείνου του χαρτιού, το πάχος της πολύτιμης σελίδας, ο σιωπηλός ήχος μιας μελωδικής γλώσσας, τρεις νέοι κόσμοι.
Ίλιγγος πρώτος, να πετάς στα σύννεφα – κι όλα γύρω σου. Ίλιγγος δεύτερος, να στροβιλίζεσαι στα εσώτερα βάθη.
Κι άλλοι ίλιγγοι, ετεροκαθορισμένοι, θεαματικοί, οριακοί. ..
Koji Suzuki – Loop (1998), Hanif Kiureishi – The Buddha of Suburbia (1990), Arto Paasilinna – Petits suicides entre amis (1990) κι ένα περιοδικό από μια χώρα που κάποτε έλεγαν Γιουγκοσλαβία (1988).
