Η κοινότητα της αλληλοβοήθειας
Το βιβλίο εξαρχής λύνει δυο ζητήματα ρεαλισμού ο οποίος συχνά είναι απαραίτητος σε ανάλογες διηγήσεις. Το πρώτο αφορά την αρχιτεκτονική της συγκατοίκησης των ηρώων: δεν ζουν σε σπίτι, πολυκατοικία, παλάτι και στα διάφορα ωραία και υπερβολικά των σχετικών αφηγήσεων αλλά σε ένα κανονικά δομημένο φουντουκόδεντρο, με τα χωριστά του διαμερίσματα. Αφετέρου, μιλάμε για γείτονες που ο καθένας έχει την ζωή του αλλά συνυπάρχουν όποτε χρειάζεται. Όλα καλά ως εδώ.
Υπάρχει όμως κι ένα τρίτο απολύτως «πραγματικό» στοιχείο που αναπόσπαστα συνδέεται και με τις χριστουγεννιάτικες και όλες τις άλλες γιορτές που συνδέονται με κάποια έθιμο γεύσης και γαστρονομίας: την έγνοια να έχει κανείς τα απαραίτητα υλικά και το άγχος να προλάβει κανείς τον χρόνο. Κι εδώ η χαριτωμένη ποντικίνα Μους Μους την πάτησε· είναι ήδη παραμονή και της λείπουν όλα τα συστατικά για τα χριστουγεννιάτικα μπισκότα.
Αρχίζει λοιπόν η αναζήτηση στα γειτονικά διαμερίσματα όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο κάθε ένοικος προσφέρεται να της δώσει το υλικό που του ζητάει, όμως βρίσκεται κι εκείνος σε κάποια στιγμή αδυναμίας. Η Tρυποκάρυδος χρειάζεται κάποιον να επιβλέπει για λίγο τα ζωηρά τρυποκαρυδάκια που αναστατώνουν τις διαδικασίες στολισμού. Η Νυφίτσα είναι σκεπασμένη στον καναπέ και θέλει ενίσχυση των κούτσουρων στο τζάκι. Η οικογένεια Σκαντζόχοιρων χρειάζεται κάποιον να παίξει λίγο φλάουτο στην ορχήστρα τους. Ο επιστάτης Ρακούν θέλει βοήθεια στο φτυάρισμα του χιονιού. Να φανταστεί κανείς ότι αναγκάζεται να πεταχτεί μέχρι και τον σιδηροδρομικό σταθμό για να παραλάβει την θεία του Σκίουρου, αφού αυτός έχει σπάσει το πόδι του. Και όλα αυτά επιτείνουν την αγωνία την δική της και την δική μας φυσικά, που ακόμα και με την ασφάλεια του εξωτερικού παρατηρητή ζούμε κι εμείς κάτι από αυτήν.
Όμως αυτό δεν είναι τελικά το νόημα της συνεργασίας; Ο καθένας βοηθάει όπως μπορεί σε μια σχέση αμοιβαία και αμφίδρομη, και όλοι λειτουργούν ως μέλη μιας μικρής κοινότητας όπου ο καθένας συνεισφέρει με ό,τι μπορεί και η οποία, άλλωστε, ετοιμάζεται σύσσωμη να καθίσει στο εορταστικό τραπέζι. Το μοίρασμα προκαλεί χαρά, η αλληλοβοήθεια ενισχύει τους δεσμούς γειτονίας και φιλίας και η γιορτινή διάθεση είναι μεταδοτική, αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι ενώ στην αρχή η Αρουρίνα δεν έχει διάθεση να συμμετάσχει, τελικά προσέρχεται κι αυτή. Μόνο παράπονο ότι τελικά δεν βγήκαν λίγο έξω από το βιβλίο όλοι αυτοί οι συνδαιτυμόνες, να μας κεράσουν ένα από αυτά τα περίφημα μπισκότα. Όμως… πού να το φανταζόμουν … με το γύρισμα της σελίδας του τέλους, να κι ένα δισέλιδο με την πλήρη και εικονογραφημένη συνταγή.
Ομορφότατες οι ζωγραφιές της Sarah Dietz, χάρη στις οποίες μπορούμε να παρατηρήσουμε το κάθε χωριστό διαμέρισμα με την δική του θαλπωρή αλλά και τις εορταστικές διακοσμήσεις που συχνά κρύβονται στις λεπτομέρειες. Ένα δείγμα της εικονογραφία της απολαμβάνεται εδώ: χαθείτε εδώ.
Εικονογράφηση: Sarah Dietz
Ηλικίες: 4+
Εκδ. Διόπτρα, 2024, σελ. 32, μτφ. Κλειώ Αναγνώστου [Henni Haselmaus und die leckersten Plätzchen der Welt, 2023]
Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.
Πανδοχείο 