Για την τόλμη, την αγάπη και ένα αδικημένο θαλάσσιο πλάσμα
Μπορεί κανείς να μαντέψει την ιστορία ενός παιδικού βιβλίου και μόνο από το εξώφυλλο; Πολλές φορές ναι, άλλες ίσως, εδώ σίγουρα όχι· μόνο ψήγματά της προδίδονται και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται σταδιακά και απρόσμενα. Το ψάρι του εξωφύλλου εμφανίζεται κατακίτρινο και χαμογελαστό και το υποβρύχιο δωμάτιο του είναι απολύτως θεαματικό, με το κρεμαστό κρεβάτι, τα διακοσμητικά φύκια και την τζαμαρία προς κάτι που μοιάζει με βυθό. Όνομα και πράγμα, ο Κιτρίνης νομίζει πως είναι ο μόνος στον κόσμο, συνεπώς όταν μέσα από το φινιστρίνι εμφανίζεται η δεύτερη του εξωφύλλου, μια παρομοίως χαμογελαστή μέδουσα, ο κόσμος του ανατρέπεται – προς το καλύτερο! Δηλαδή υπάρχει κι άλλο πλάσμα; Που ζει; Πώς το λένε; Θέλει να το δει, να το γνωρίσει, μα παντού πέφτει σε τζάμι κι εκείνο εξαφανίζεται. Πώς να βγει; Μέσα από την λεκάνη της τουαλέτας μήπως;
Και να που το σιφόνι τον οδηγεί σε άλλο δωμάτιο όπου μια μεγάλη ροζ χταπόδα παίζει κι από μία νότα με το κάθε πόδι, οκτώ αυτά οκτώ κι αυτές, και η εξελιγμένη πλέον πιανίστα αποφασίζει να το συνοδεύσει στην αναζήτηση του μυστηριώδους πλάσματος. Σε παράπλευρο χώρο ο Όζυ το ηλεκτρικό χέλι βαράει την ηλεκτρική κιθάρα του σε γκραντζ είδος και σπεύδει να τους ακολουθήσει γιατί βέβαια μόλις βρήκε το κοινό που αναζητούσε. Γνώστης βέβαια των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων τους οδηγεί στο ασανσέρ όπου συναντούν τον Ιππόκαμπο Τρομπέτα αλλά μέσα στον γενικό χαμό σπάει ο εξωτερικός τοίχος και όλοι βρίσκονται απροστάτευτοι στην μεγάλη θάλασσα βυθό και γραμμή στο διόλου φιλόξενο στόμα ενός μεγάλου καρχαρία. Αλλά ευτυχώς χάρη στον ηλεκτρικό εξοπλισμό του κιθαρίστα αυτός τους αποβάλλει και τους παραπέμπει στην γιαγιά Φάλαινα για περαιτέρω πληροφορίες. Εκείνη δεν γνωρίζει μόνο το μικρό τους όνομα, αφού όλοι τους ήταν από μικροί στο ενυδρείο, αλλά και την τοποθεσία της Τσούχτρας, για την οποία πρέπει να βγουν από ένα ακόμα μεγαλύτερο τζάμι στο γαλάζιο πέλαγος.
Φυσικά μόνο ο Κιτρίνης είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα – οι υπόλοιποι προτιμούν «να φτιάξουν μια μπάντα να μην τους φάνε τσάμπα». Ίσως διόλου τυχαία η πυκνή σκάλα που πλέκει η Φάλαινα είναι ακριβώς για τους τολμηρούς εξοδούχους και τελικά ο ήρωας βγαίνει στον μεγάλο βυθό, στην φαντασμαγορία των πλασμάτων κάθε είδους, σχήματος και χρώματος, στο βασίλειο της απόλυτης διαφορετικότητας. Και εκεί, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βρει την τσούχτρα Αουρέλια οποία με την σειρά της θα του γνωρίσει το απόλυτο μυστικό του είδους της: οι τσούχτρες αφήνονται στη ροή της θάλασσας με εμπιστοσύνη, έτσι χτίζουν την καλή τους μνήμη, δεν έχουν βιασύνη, πάνε όπου τους πάει το κύμα, άλλες ανάβουν και άλλες χαμογελάνε, άλλες χορεύουν και άλλες τσιμπάνε! Και πάνε όλες μαζί, συνεπώς την ακολουθεί στο σμήνος γιατί τσιμπήθηκε κι αυτός μαζί της και θα πάει στα πέρατα του κόσμου, αρκεί να μην τσιμπηθούν οι υπόλοιπες μαζί του!
Ε, μετά από όλα αυτά τα απρόβλεπτα και τα περιπετειώδη, ας επιλέξει ο κάθε αναγνώστης τι αποκομίζει από την ιστορία – την τόλμη που πάντα ανταμείβει, την σημασία της συντροφιάς στην περιπέτεια αλλά και την απόφαση να συνεχίσει κανείς μόνος όταν οι άλλοι εγκαταλείψουν, την αγάπη που αλλάζει (και κυριολεκτικά εδώ) τον κόσμο μας. Αλλά εκείνο από το οποίο σίγουρα πρέπει να ξεκινήσει κανείς είναι η θαυμαστή ποικιλία του θαλάσσιου κόσμου και η ιδιαιτερότητα κάθε μέλους του, πόσο μάλλον όταν πρόκειται και για εκείνα που αδικούνται λόγω των … εκ της φύσης του δαγκωμάτων, για τις απολύτως συντροφικές και ομαδικές τσούχτρες! Η συγγραφέας και εικονογράφος αποφοίτησε από τη Σχολή Εφαρμοσμένων & Εικαστικών Τεχνών Βακαλό και εργάστηκε σε διαφημιστικές εταιρείες ως διευθύντρια δημιουργικού. Οι σπουδές της συνεχίστηκαν με το λυρικό τραγούδι και το μελόδραμα, το θέατρο και το expressive art therapy. «Ζωγραφηγήσεις» της, σε όλο τον κόσμο, όπου οι ιστορίες των βιβλίων της ζωντανεύουν μέσω των παραστατικών εικαστικών τεχνών.
Εκδ. Κλειδάριθμος, 2024, σελ. 32.
Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.
