Περιπέτεια στον δρόμο για την ανακύκλωση

Δεν τίθεται θέμα, ασφαλώς, πως τα «σίκουελ» στα παιδικά βιβλία είναι εξίσου ευπρόσδεκτα, αν όχι περισσότερο, με τις αντίστοιχες σειριακές συνέχειες κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών και  noir/αστυνομικών βιβλίων. Έτσι και εδώ, η Σούλα η Πλαστική Σακούλα που στο προηγούμενο βιβλίο της συγγραφέα, αφού παρασύρθηκε από τον αέρα σε μια αμμουδιά, πέρασε τα μύρια αλλά έμαθε πολλά για την ρύπανση του περιβάλλοντος, προτού καταλήξει στον κάδο ανακύκλωσης («Οι περιπέτειες μιας σακούλας», 2020, στις ίδιες εκδόσεις), τώρα περιμένει να μεταφερθεί προς το εργοστάσιο της μεταποίησής της αλλά… όχι, δεν θα την συναντήσουμε ως κάτι καινούργιο, ως ένα παιχνίδι, κατά την επιθυμία που εξομολογείται στους άλλους στον χώρο … αναμονής· μερικά πλάσματα έχουν την περιπέτεια μέσα τους και ακόμα κι αν δεν την επιδιώκουν, τα καταδιώκει αυτή!

Κι έτσι το ελαφρύ έως ανύπαρκτο βάρος της και πάλι θα την κάνει επιρρεπή στο πρώτο φύσημα του ανέμου. Ευτυχώς ο τρόμος της μετατροπής σε χαλκομανία από κάποια ρόδα προς το παρόν απεφεύχθη, καθώς η σουσουράδα Ασπασία την αρπάζει και την ανεβάζει κυριολεκτικά στα ουράνια όπου την περιμένει ένα ακόμα ταξίδι γνώσεων. Γνωρίζουμε πως τα πλαστικά μπαλόνια που αφήνουμε αβέρτα κινδυνεύουν να γίνουν παγίδες για πουλιά; Και ότι η χωματερή που φαίνεται στην άκρη της πόλης σε λίγα χρόνια θα είναι η ίδια η πόλη; Ευτυχώς πάντα έξω από τις πόλεις υπάρχουν ακόμα δάση κι εκεί η σακούλα μπορεί να κάνει λίγη κούνια σ’ ένα κλαδί. Και όπως αποδεικνύεται η Ασπασία την συνόδεψε ως εκεί για να βοηθηθεί στο χτίσιμο μιας πιο γερής φωλιάς για τα αυγά της, ενώ η Σούλα λατρεύει τα νεογέννητα πουλάκια.

Όμως το δάσος δυστυχώς δεν αποτελεί πια ασφαλές μέρος για τους ενοίκους του και το ξέσπασμα μιας πυρκαγιάς εικονογραφεί με παραστατικότατο τρόπο τον τρόμο και την απόδραση των ζώων. Η Σούλα και εδώ θα φανεί χρήσιμη προστατεύοντας τα μικρά από τους καταρράκτες των πυροσβεστών και στο τέλος θα βρει επιτέλους τον δικό της δρόμο στον κάδο ανακύκλωσης. Έτσι ο αναγνώστης δεν διαπιστώνει μόνο το απαραίτητο της διαδρομής των πλαστικών προς την ανακύκλωση, με την προσωποποίηση αυτών και την δική τους έκφραση της σχετικής επιθυμίας (εύρημα που πάντα λειτουργεί στο παιδικό μυαλό) αλλά και τις δραματικές επιπτώσεις της φωτιάς στα δάση όχι μόνο για ανθρώπους και περιουσίες, όπου συνήθως εστιάζεται η απώλεια, αλλά και στα ζώα και τις φωλιές τους. Οι εικόνες της Ράνιας Μακρυγιάννη, βουτηγμένες σε ζωηρούς χρωματισμούς, πάντα με την δική της πρωτότυπη και ιδιάζουσα απόδοση των ανθρώπινων και ζωικών μορφών, είναι η πλέον κατάλληλη γι’ αυτό το ταπεινό έπος!

Εικονογράφηση: Ράνια Μακρυγιάννη

Εκδ. Κλειδάριθμος, 2023, σελ. 38

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.

Για την τόλμη, την αγάπη και ένα αδικημένο θαλάσσιο πλάσμα

Μπορεί κανείς να μαντέψει την ιστορία ενός παιδικού βιβλίου και μόνο από το εξώφυλλο; Πολλές φορές ναι, άλλες ίσως, εδώ σίγουρα όχι· μόνο ψήγματά της προδίδονται και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται σταδιακά και απρόσμενα. Το ψάρι του εξωφύλλου εμφανίζεται κατακίτρινο και χαμογελαστό και το υποβρύχιο δωμάτιο του είναι απολύτως θεαματικό, με το κρεμαστό κρεβάτι, τα διακοσμητικά φύκια και την τζαμαρία προς κάτι που μοιάζει με βυθό. Όνομα και πράγμα, ο Κιτρίνης νομίζει πως είναι ο μόνος στον κόσμο, συνεπώς όταν μέσα από το φινιστρίνι εμφανίζεται η δεύτερη του εξωφύλλου, μια παρομοίως χαμογελαστή μέδουσα, ο κόσμος του ανατρέπεται – προς το καλύτερο! Δηλαδή υπάρχει κι άλλο πλάσμα; Που ζει; Πώς το λένε; Θέλει να το δει, να το γνωρίσει, μα παντού πέφτει σε τζάμι κι εκείνο εξαφανίζεται. Πώς να βγει; Μέσα από την λεκάνη της τουαλέτας μήπως;

Και να που το σιφόνι τον οδηγεί σε άλλο δωμάτιο όπου μια μεγάλη ροζ χταπόδα παίζει κι από μία νότα με το κάθε πόδι, οκτώ αυτά οκτώ κι αυτές, και η εξελιγμένη πλέον πιανίστα αποφασίζει να το συνοδεύσει στην αναζήτηση του μυστηριώδους πλάσματος. Σε παράπλευρο χώρο ο Όζυ το ηλεκτρικό χέλι βαράει την ηλεκτρική κιθάρα του σε γκραντζ είδος και σπεύδει να τους ακολουθήσει γιατί βέβαια μόλις βρήκε το κοινό που αναζητούσε. Γνώστης βέβαια των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων τους οδηγεί στο ασανσέρ όπου συναντούν τον Ιππόκαμπο Τρομπέτα αλλά μέσα στον γενικό χαμό σπάει ο εξωτερικός τοίχος και όλοι βρίσκονται απροστάτευτοι στην μεγάλη θάλασσα βυθό και γραμμή στο διόλου φιλόξενο στόμα ενός μεγάλου καρχαρία. Αλλά ευτυχώς χάρη στον ηλεκτρικό εξοπλισμό του κιθαρίστα αυτός τους αποβάλλει και τους παραπέμπει στην γιαγιά Φάλαινα για περαιτέρω πληροφορίες. Εκείνη δεν γνωρίζει μόνο το μικρό τους όνομα, αφού όλοι τους ήταν από μικροί στο ενυδρείο, αλλά και την τοποθεσία της Τσούχτρας, για την οποία πρέπει να βγουν από ένα ακόμα μεγαλύτερο τζάμι στο γαλάζιο πέλαγος.

Φυσικά μόνο ο Κιτρίνης είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα – οι υπόλοιποι προτιμούν «να φτιάξουν μια μπάντα να μην τους φάνε τσάμπα». Ίσως διόλου τυχαία η πυκνή σκάλα που πλέκει η Φάλαινα είναι ακριβώς για τους τολμηρούς εξοδούχους και τελικά ο ήρωας βγαίνει στον μεγάλο βυθό, στην φαντασμαγορία των πλασμάτων κάθε είδους, σχήματος και χρώματος, στο βασίλειο της απόλυτης διαφορετικότητας. Και εκεί, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα βρει την τσούχτρα Αουρέλια οποία με την σειρά της θα του γνωρίσει το απόλυτο μυστικό του είδους της: οι τσούχτρες αφήνονται στη ροή της θάλασσας με εμπιστοσύνη, έτσι χτίζουν την καλή τους μνήμη, δεν έχουν βιασύνη, πάνε όπου τους πάει το κύμα, άλλες ανάβουν και άλλες χαμογελάνε, άλλες χορεύουν και άλλες τσιμπάνε! Και πάνε όλες μαζί, συνεπώς την ακολουθεί στο σμήνος γιατί τσιμπήθηκε κι αυτός μαζί της και θα πάει στα πέρατα του κόσμου, αρκεί να μην τσιμπηθούν οι υπόλοιπες μαζί του!

Ε, μετά από όλα αυτά τα απρόβλεπτα και τα περιπετειώδη, ας επιλέξει ο κάθε αναγνώστης τι αποκομίζει από την ιστορία – την τόλμη που πάντα ανταμείβει, την σημασία της συντροφιάς στην περιπέτεια αλλά και την απόφαση να συνεχίσει κανείς μόνος όταν οι άλλοι εγκαταλείψουν, την αγάπη που αλλάζει (και κυριολεκτικά εδώ) τον κόσμο μας. Αλλά εκείνο από το οποίο σίγουρα πρέπει να ξεκινήσει κανείς είναι η θαυμαστή ποικιλία του θαλάσσιου κόσμου και η ιδιαιτερότητα κάθε μέλους του, πόσο μάλλον όταν πρόκειται και για εκείνα που αδικούνται λόγω των … εκ της φύσης του δαγκωμάτων, για τις απολύτως συντροφικές και ομαδικές τσούχτρες! Η συγγραφέας και εικονογράφος αποφοίτησε από τη Σχολή Εφαρμοσμένων & Εικαστικών Τεχνών Βακαλό και εργάστηκε σε διαφημιστικές εταιρείες ως διευθύντρια δημιουργικού. Οι σπουδές της συνεχίστηκαν με το λυρικό τραγούδι και το μελόδραμα, το θέατρο και το expressive art therapy. «Ζωγραφηγήσεις» της, σε όλο τον κόσμο, όπου οι ιστορίες των βιβλίων της ζωντανεύουν μέσω των παραστατικών εικαστικών τεχνών.

Εκδ. Κλειδάριθμος, 2024, σελ. 32.

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.