02
Οκτ.
12

Στο Αίθριο του Πανδοχείου, 103. Βασίλειος Δρόλιας

Θα μας συνοδεύσετε ως την θύρα του βιβλίου σας;

Η ‘Τυχαία Είσοδος’ είναι ένα βιβλίο για το τυχαίο και τις θεωρίες συνωμοσίας, το ‘Βιογραφικό Σημείωμα‘ μια νουβέλα για την Ελλάδα της κρίσης των τελευταίων 30 χρόνων, το ‘Είμαστε Επτά‘ και η ‘Εύα’ είναι δυο διηγήματα  για το γράψιμο και την ιστορία. Το επόμενο βιβλίο μου (με τίτλο ‘Nyos’) είναι ένα βιβλίο για το δίπολο τέχνη/επιστήμη. Το υπόλοιπα σαν μπει κανείς στο εσωτερικό.

Ποιος είναι ο προσφιλέστερός σας τρόπος συγγραφής; Πώς και πού παγιδεύετε τις ιδέες σας;

Ο προσφιλέστερος τρόπος σχετίζεται μάλλον με το να έχω άπειρο χρόνο και να έχω κάνει σωστά και χωρίς κενά την έρευνά μου πριν ξεκινήσω να γράφω. Επειδή όμως αυτά δεν υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο, περιορίζομαι στο να έχω αρκετή ελευθερία από την εργασία μου και τις οικογενειακές υποχρεώσεις ώστε να μπορέσω να γράψω. Όσο για τις ιδέες κάποιες φορές αισθάνομαι να είμαι εγώ αυτός που είναι παγιδευμένος απ’ αυτές και όχι το αντίθετο.

Εργάζεστε με συγκεκριμένο τρόπο; Ακολουθείτε κάποια ειδική διαδικασία ή τελετουργία;

Δεν μπορώ να πω ότι έχω συγκεκριμένη ρουτίνα γραψίματος. Άλλωστε είμαι αναγκασμένος λόγω φόρτου εργασίας να γράφω όποτε η υπόλοιπη ζωή μου δίνει την ελευθερία να το κάνω, και έτσι το να ασχοληθώ με μια ‘τελετουργία’ θα ήταν μάλλον πολυτέλεια.

Επιλέγετε συγκεκριμένη μουσική κατά την γραφή ή την ανάγνωση; Γενικότερες μουσικές προτιμήσεις;

Δεν ακούω ποτέ μουσική όταν διαβάζω και σχεδόν ποτέ μουσική όταν γράφω. Δεν είμαι παθητικός ακροατής μουσικής, δεν μ αρέσει η ιδέα να χάνεται μια αρμονία στο υπόβαθρο την στιγμή που κάνεις κάτι άλλο. Και η μουσική θέλει την συγκέντρωσή της. Γενικά είμαι φαν του Progressive Rock της Jazz και των Delta Blues, ακούω πολύ Zappa και Warren Zevon, αλλά πολλές φορές χρειάζομαι  κλασική μουσική για να ηρεμήσω (κι αυτό σημαίνει κυρίως Bach, Schubert, Stravinsky, Schoenberg, Stockhausen). Συχαίνομαι την Όπερα.

Έχετε γράψει σε τόπους εκτός του γραφείου σας/σπιτιού σας;

Συγκεντρώνομαι πολύ εύκολα και έτσι είναι απλό για μένα να γράψω – ή να δουλέψω – στα πιο περίεργα σημεία. Το πιο περίεργο σημείο που έχω γράψει; Μάλλον μέσα σε έναν παιδότοπο κατά την διάρκεια παιδικού πάρτι…

Αν είχατε σήμερα την πρόταση να γράψετε μια μονογραφία – παρουσίαση κάποιου προσώπου της λογοτεχνίας ή γενικότερα ποιο θα επιλέγατε;  

Θα επέλεγα τον Νεύτωνα που τον θεωρώ απίστευτη προσωπικότητα και μεγαλοφυΐα. Δυστυχώς με έχει προλάβει ο Richard Westfall που έχει γράψει μια καταπληκτική βιογραφία, η οποία χρειάστηκε κάπου 20 χρόνια να ερευνηθεί και να γραφτεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι καταπληκτικό πως το θέμα της βιογραφίας κυρίευσε την ζωή του βιογράφου. Συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις βέβαια (η A.S. Byatt έχει γράψει γι’ αυτό στο Biographer’s Tale) αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μάλλον εντυπωσιακός ο τρόπος που συνέβη.

Αγαπημένοι σας παλαιότεροι και σύγχρονοι συγγραφείς.

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Thomas Pynchon. Όταν πρωτοδιάβασα το Gravity’s Rainbow το 1993 πρακτικά ξανα-ανακάλυψα το μυθιστόρημα. Όλα τα βιβλία που διαβάζω από τότε ορίζονται και μετρούνται σε σχέση μ’ αυτό το βιβλίο. Κατά τα άλλα όμως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ κλασικό κι έτσι στους αγαπημένους μου συγγραφείς έχω την George Eliot, τον Henry James, τον Dostoyevski, αλλά και  τον Joyce, John dos Passos, τον Anthony Burgess, τον William Gaddis, τον Fowles και από τους πιο σύγχρονους τον Wallace (o οποίος δύσκολα συγκρίνεται με άλλους της γενιάς του).

Αγαπημένα σας παλαιότερα και σύγχρονα βιβλία.

Πέρα από Gravity’s Rainbow και όλα τα Πυντσονικά η λίστα είναι μακριά μάλλον: The Turn of the Screw, το Ulysses, το Middlemarch, το Zen and Art of Motorcycle Maintenance (μετα-εφηβικό κόλημμα), το Rings of Saturn, το Tropic of Cancer, το Godel Escher Bach, οι επιστολές του Σενέκα, τα Feynman Lectures on Physics κλπ κλπ κλπ κλπ.

Σας έχει γοητεύσει κάποιος σύγχρονος νέος έλληνας λογοτέχνης;

Ομολογώ πως δεν την γνωρίζω τόσο καλά την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εντύπωση όμως μου έκαναν τρία βιβλία των τελευταίων 2-3 χρόνων που μάλλον ξεχωρίζω: το ‘Μεσα σ’ ένα κορίτσι σαν και σένα’ της Άντζελας Δημητρακάκη, το ‘Σναφ’ της Ελένης Γιαννακάκη και τον ‘Φακό στο Στόμα’ του Χρήστου Χρυσόπουλου.

Αγαπημένος ή/και ζηλευτός λογοτεχνικός χαρακτήρας.

Ο Ρότζερ Μέξικο απ’ το Gravity’s Rainbow. O επιστήμονας που προσπαθεί να εκλογικεύσει την υπόλοιπη ανθρώπινη ζωή και τις ανθρώπινες σχέση με βάση αυστηρούς επιστημονικούς κανόνες – και δυστυχώς αποτυχαίνει. Του έχω ‘αφιερώσει’ το επόμενο βιβλίο μου.

Θα μας γράψετε κάποια ανάγνωση σε αστικό ή υπεραστικό μεταφορικό μέσο που θυμάστε ιδιαίτερα;  [μέσο – διαδρομή – βιβλίο – λόγος μνήμης]

Όταν ζούσα στο Λονδίνο διάβαζα συνεχώς μες στον υπόγειο. Ένα βράδυ κάθησα απέναντι σε έναν νεαρό που ήταν εντελώς high (τον οποίο απ’ ό,τι κατάλαβα μετά τον απέφευγε όλο το βαγόνι, είχε φτιαχτεί μια περίεργη φούσκα κενού γύρω του). Διάβαζα το Thus Sprach Zarathustra του Nietzsche και σε κάποια φάση, αφού πείραζε διάφορους που μπαινόβγαιναν στο τρένο με ρώτησε τι διαβάζω. Του έδειξα το βιβλίο και μου το ζήτησε να το δει. Ξεκίνησε να το διαβάζει – πολύ συγκεντρωμένος μάλιστα. Σε δυο στάσεις μου το επέστρεψε γιατί θα κατέβαινε αλλά του είπα να το κρατήσει. Με ευχαρίστησε και με χαιρέτησε με χειραψία και κατέβηκε ξεφυλλίζοντας το βιβλίο. Ελπίζω να το διάβασε.

Ποιες είναι οι σπουδές σας; Διαπιστώνετε κάποια εμφανή απορρόφησή τους στη γραφή σας (π.χ στην θεματολογία ή τον τρόπο προσέγγισης);

Έχω διδακτορικό στην αστροφυσική και αν και η θεματολογία των σπουδών μου δεν έχει άμεση επιρροή η επιστημονική μέθοδος και η ‘ψυχοσύνθεση του επιστήμονα’ (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει) είναι οργανικό τμήμα σχεδόν όλων των κειμένων που γράφω.

Πώς βιοπορίζεστε;

Είμαι σύμβουλος διαδικτυακών επιχειρήσεων.

Τι διαβάζετε, τι γράφετε και τι μεταφράζετε αυτό τον καιρό;

Μόλις τέλειωσα το εκπληκτικό ‘A Naked Singularity’ του Sergio De La Pava και ξεκίνησα να διαβάζω Being and Time του Heidegger (ύστερα από αρκετή πάλη ώστε να αγνοήσω/αποδεκτώ το ναζιστικό παρελθόν του) και την βιογραφία του Wallace. Δεν γράφω κάτι αυτή τη στιγμή αλλά κάνω έρευνα. Η έρευνα άλλωστε είναι το πιο χρονοβόρο κομμάτι στην δικιά μου περίπτωση.

Τι περιλαμβάνει το ιστολόγιό σας; Οι εμπειρίες σας από το ιστολογείν και το διαδικτυώνεσθαι; 

Το ιστολόγιο Ficciones περιλαμβάνει σκέψεις μου σχετικά με βιβλία, συγγραφείς ή γενικά θέματα που αφορούν στο χώρο του βιβλίου. Τονίζω πάντα πως δεν πρόκειται για κριτικές, αλλά μονάχα για σκέψεις. Αφήνω την δουλειά του κριτικού στους επαγγελματίες. Οι εμπειρίες μου είναι οι χειρότερες αλλά όπως και το καθαυτό γράψιμο είναι μάλλον κι αυτό μια ψυχαναγκαστική δραστηριότητα…

Αν κάποιος σας χάριζε την αιώνια νιότη με αντίτιμο την απώλεια της συγγραφικής, της μεταφραστικής ή της αναγνωστικής σας ιδιότητας, θα δεχόσασταν τη συναλλαγή;

Αν θα έλεγα ναι, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν ο νυν Βασίλειος Δρόλιας αλλά κάποιος άλλος. Αν θα έλεγα όχι θα έχανα την αιώνια ζωή. Ψευτοδίλημμα δηλαδή και ανυπαρξία το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις.

Κάποια ερώτηση που θα θέλατε να σας κάνουμε μα σας απογοητεύσαμε; Απαντήστε την!

Η απάντηση είναι 42.

Φωτογραφίες του συγγραφέα: Παναγιώτης Γαβριήλογλου.

Στις εικόνες: William Gaddis (αυτοπορτρέτο), James Joyce, Anthony Burgess, David Foster Wallace.

Advertisements

0 Responses to “Στο Αίθριο του Πανδοχείου, 103. Βασίλειος Δρόλιας”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Οκτώβριος 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 851,541 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: