To πυκνογραμμένο κερκυραϊκό περιοδικό δεν διστάζει να δημιουργήσει ένα τεύχος – αφιερωτήριο σε έναν μουσικοσυνθέτη. Εδώ, λοιπόν, τιμάται γραπτώς ο Γιάννης Μαρκόπουλος, o συνθέτης που κατά τη γνώμη μου πλησίασε περισσότερο από κάθε άλλον και σε απόσταση αναπνοής τόσο την ελληνική ποίηση (αρμονική σύζευξη στην οποία δίνει ιδιαίτερη έμφαση το αφιέρωμα), όσο και το τελετουργικό στοιχείο. Ομολογώ πως ο Μαρκόπουλος τα τελευταία χρόνια με έκανε να τον ξανακούσω χάρη σε δυο εκπληκτικά έργα οργιαστικής θεατρικότητας, τα Η Λειτουργία του Ορφέα και Το Τραγούδι του Αχιλλέα (το τελευταίο, με την έξοχη ποίηση του Γιώργου Παπακώστα)

Ευκαιρία να διατρέξουμε όλη την εργογραφία του και να διαβάσουμε κείμενα από συγγραφείς (Πάνος Θεοδωρίδης – μη ξεχνάμε στιχούργησε προ τετραετίας το μουσικό έργο Ταχύτατος Λούης, Γιώργος Χρονάς, Μάνος Ελευθερίου, Μανόλης Πρατικάκης, Γιάννης Ευσταθιάδης κ.ά.), μουσικογράφους αλλά και ακροατές που ψάχνουν τις δικές τους σχέσεις με τις μαρκοπουλικές ωδές. Ο ίδιος ο συνθέτης καταθέτει συνθέτοντας την Ιθαγένεια.

Στις ηπιότερες κλιματικές συνθήκες των δύο τελευταίων ανοιξιάτικων και του πρώτου καλοκαιρινού μήνα μπορούν να αναπνεύσουν και πάλι μετά από χρόνια δύο λανθάνοντα διηγήματα της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, εκείνης της πρώτης ελληνίδας που έγραψε πεζογραφία, αυτοεξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη στο Βουκουρέστι για να αποφύγει εμπόδια και αντιδράσεις του ανδροκρατούμενου κλίματος κι έγραψε πάνω από εκατό διηγήματα – ψυχογραφήσεις της αστικής της τάξης, προτού αδικοχαθεί στα 39 της.

Σε άλλα μελετήματα οι συνεργάτες βουτούν, ως είθισται, σε βαθιά και άγνωστα νερά και αναζητώντας αναγραμματισμούς στην ποίηση του Εμπειρίκου, ή την μορφή του Οιδίποδα σε κορυφαία ποιήματα, επανεκτιμούν την Κάθοδο των Εννιά του Θ. Βαλτινού (το καθοριστικό εκείνο διήγημα της μάταιης, ελεγειακής πορείας ανταρτών σε ένα πυρακτωμένο κατακαλοκαιρισμένο βουνό, κοινώς στο πουθενά) κ.ά. Εδώ χώρεσαν ακόμη δύο ωραιότατα αφηγήματα των Γιάννη Καβάσιλα και Δήμητρας Μήττα (Ικαρία!), ποίηση, φωτογραφίες, και όπως πάντα ποίηση.

Κλείνω με δύο από τα Ενδοσκοπικά του Βασίλη Καραβίτη: Η ευτυχία; Φάντασμα / που πλανιέται ακόμα. / Να το ξορκίζεις νηφάλιος. // Ξέχασε πώς άρχισαν όλα/ Ξέχασε πώς τελειώνουν όλα. / Μείνε χωρίς μνήμη. Θα το προσπαθήσω και μακάρι να το καταφέρω, αγαπητέ ποιητή.

 

Το τεύχος του πρώτου καλοκαιρινού μήνα επιχειρεί ένα ιδιαίτερα δύσκολο αφιέρωμα στην σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία και τους γαλλόφωνους συγγραφείς. Εδώ δεν έχουμε απλώς τις μελέτες δυο δικών μας ειδικότατων ειδικών (Λάκης Προγκίδης, Ελένη Ζέρβα) αλλά και κείμενα μιας πλειάδας Γάλλων που στριμώχνουν το θέμα απ’ όλες τις πλευρές, μέχρι να τα ομολογήσει όλα, καθώς και σειρά κριτικών και παρουσιάσεων γαλλικών βιβλίων που κυκλοφορούν στη χώρα μας. Ακόμα και ο Gilles Leroy (συγγραφέας του ιδιαίτερα ενδιαφέροντος Ένα μπλουζ για τη Ζέλντα) μας προτείνει, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του γνωστούς και άγνωστους γαλλόφωνους μάστορες της πένας. Μετά απ’ όλα αυτά, γέμισε πάλι με ονόματα το σημειωματάριό μου…

Η επόμενη ενδιαφέρουσα στάση γίνεται στις σελίδες για τα φετινά λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού με τις αναλυτικές βαθμολογίες κλπ., βραβεία που αφενός ήταν «μη αναμενόμενα», αφετέρου ανέβασαν κι άλλο τον πήχυ, επιλέγοντας βιβλία μικρότερων εκδοτικών οίκων, όπως π.χ το (εξαιρετικό) Ερώτων και αοράτων του Γ. Παναγιωτίδη των (εξαιρετικών) εκδόσεων Γαβριηλίδη στην κατηγορία του μυθιστορήματος (το οποίο, με την ευκαιρία, διυλίζεται στην στήλη Κόντρα Διάβασμα).

Άξια αποδελτίωσης, ακόμη, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Ξενάριου σχετικά με την απογοητευτική δεύτερη εμφάνιση πολλών συγγραφέων που εντυπωσίασαν με το πρώτο τους βιβλίο (στη μουσική το πάμε στο λεγόμενο δύσκολο τρίτο άλμπουμ, χωρίς ποτέ να καταλάβω γιατί), κι ένας φόρος τιμής στον υπέροχο εκλιπόντα Μήτσο Αλεξανδρόπουλο που έγραψε, μετάφρασε και διέδωσε όσο λίγοι την ιδανική λογοτεχνία.

Στο σκίτσο, το αμφιλεγόμενο τέκνο της γαλλικής λογοτεχνίας, Michel Houellebecq (Μισέλ Ουελμπέκ)