Auguste Strindberg, Απόκρυφο ημερολόγιο, μτφ. Κατερίνα Σουμπασάκου, περιοδικό Η Λέξη, αφιέρωμα Το ημερολόγιο, τ. 59-60 (Νοέμβρης  – Δεκέμβρης 1986), σ. 1174 (χωρίς περαιτέρω ενδείξεις).

[25, 26, 27, 28 Σεπτεμβρίου]

Το παρελθόν μου; Μπορεί κανείς να ξεμπερδέψει τα νήματα της ζωής ενός ποιητή; Έχει κανείς το δικαίωμα να μετανοιώσει για το παρελθόν από το οποίο άντλησε μαθήματα; Και από το γεγονός ότι δεν έβγαλε τον εαυτό του στη σκηνή; Ζήσαμε όπως μπορέσαμε – όχι όπως το θελήσαμε! Το να σέρνεται κανείς στη λάσπη, όπως εγώ, είναι από μόνο του μια τιμωρία! Ό,τι κακό έχω κάνει, στο μεγαλύτερο μέρος του, το έκανα από άγνοια και σε στιγμή πάθους – όπως και άλλα πολλά! Και μήπως δεν τιμωρήθηκα αρκετά; (Δες «Στη Δαμασκό», Τρίτο Μέρος).

Στον Μανόλη Ξεξάκη

Τίμπορ Φίσερ, Η φοβερή τροπή των πραγμάτων, εκδ. Πατάκη, 2001, μτφ. Αντώνης Γαλαίος, σ. 234 – 236 (Tibor Fischer, Under the frog, 1992)

Αυτό δεν τους εμπόδισε να πάνε μια βόλτα. Είχε σκοτάδι, κρύο και φυσούσε. Και ο ήλιος να έλαμπε βέβαια, δεν υπήρχε τίποτα να δεις στο Σέγκεντ. Ο Γιούρι ήταν απτόητος. Ένιωθε σαν να του είχαν χώσει ένα παπούτσι στο λαιμό, αλλά ο περίπατος μέσα στο σκοτάδι τον ευχαριστούσε. Το περιβάλλον τού πρόσφερε έναν ανταγωνισμό. Αυτοί έδιναν κίνηση στο σύμπαν, ζωή στο ερημωμένο σκοτάδι. Το περπάτημα για τον Γιούρι ήταν το ποταπότερο είδος ψυχαγωγίας, αυτόν τον περίπατο όμως με τη Γιάντβιγκα δεν τον άλλαζε με τίποτα στον κόσμο…

Το επόμενο Σαββατοκύριακο βρήκε τον Γιούρι να μετατρέπεται σε πραγματικό ειδήμονα της σιδηροδρομικής γραμμής Βουδαπέστη – Σέγκεντ. Αναγνώριζε πια όλες τις θημωνιές και τα δέντρα της διαδρομής…

Ανασκοπώντας τα γεγονότα, ο Γιούρι απόρησε που αισθανόταν τόση ηδονή, ενώ φορούσε ακόμα τα ρούχα του και μια τάφρος οξυγόνου τον χώριζε από το κάστρο που ήθελε να κατακτήσει.

Στον Ηλία Κουτσούκο