O Edward Sharpe είναι μια μεσσιανική μορφή που δημιούργησε ο Alex Ebert μετά τον δραματικό χωρισμό με τη φίλη του, την αναχώρησή του απ’ το κοινό σπίτι και την συμμετοχή στους Ανώνυμους Αλκοολικούς. Ο Edward υποτίθεται πως στάλθηκε στη γη να σώσει τους ανθρώπους από την καταστροφή αλλά αποσπάται απ’ το έργο του εξαιτίας συνεχών ερώτων – δηλαδή περιέπλεξε τα πράγματα ακόμα περισσότερο. Τουλάχιστο συνάντησε την τραγουδίστρια Jade Castrinos και συνολικά μια δεκαριά νοματαίοι – νομαδαίοι άρχισαν να γυρνούν τους δρόμους και τις πολιτείες μ’ ένα λευκό σχολικό λεωφορειάκι. Οι συνθέσεις έβγαιναν η μια μετά την άλλη, το βανάκι άρχισε να βάφεται μ’ όλα τα χρώματα. Όλος αυτός ο χαμός αποτυπώνεται εδώ.

Πρώην frontman των Ιma Robot, ο Εbert κρατάει τις περισσότερες φωνές, αλλάζοντας χρώματα, στιλ αλλά και θέση, χωρίς να παίρνουμε είδηση ποιος παίρνει σκυτάλη μικροφώνου κι ακούγεται την μια σαν David Bowie, την άλλη σαν Jerry Garcia, σαν γκουρού των 60ς, σαν ηρεμισμένος Roky Erickson, σαν λοξός κληρονόμος των The Mamas & The Papas και των Buffalo Springfield, σαν Ιεροκήρυκας των Χίππις, οδηγός Magic Bus στο Φρίσκο ή απλώς ένας προσεκτικός βοκαλίστας μιας ευρείας 70ς ροκ μπάντας και μιας εκλεπτυσμένης 50ς αλητοπαρέας. Όλος αυτός ο χαμός αποτυπώνεται εδώ.

Σχηματισμένοι το 2007 μετά τις απανωτές απορρίψεις των εταιρειών, με βάση το LA κι εμπνευσμένοι (κατά πως λένε και λέει) απ’ τους Merry Pranksters του Ken Kesey που γυρνούσαν τους δρόμους με το δικό τους βαν διαλαλώντας τις χάρες και τις χαρές του acid, όπως το περιέγραφε κι ο Tom Wolfe στο κορυφαίο The Electric Kool-Aid Acid Test, έρχονται να φτιάξουν την δική τους ψυχεδέλεια ως έννοια, ως πολύχρωμη και πολύτροπη μουσική δημιουργία. Όλος αυτός ο χαμός αποτυπώνεται εδώ.

Μόνο που εδώ μιλάμε για έξοχες συνθετικές δημιουργίες, κι όχι για τίποτα δεκαπεντάλεπτα τζαμαρίσματα κι όπου μας βγει. Σ’ αυτό το σύνολο αριστοτεχνικής οικονομίας το μεγαλύτερο κομμάτι είναι εξάλεπτο και τα περισσότερα μοιάζουν να βγαίνουν από ένα σεντούκι κλασικής ποπ και ροκ. Στο πανηγυρικό ξεκίνημα του 40 day dream μάς υποδέχεται η ρυθμ σέξιον του Boss κι ένα γκόσπελ που πίστευα πως μόνο οι Mull Historical Society ή οι Arcade Fire μπορούσαν να φτιάξουν μας καλωσορίζει σ’ ένα Magical Mystery Tour γεμάτο όργανα – παιχνίδια (ξυλόφωνα, σφυρίχτρες, παλαμάκια, αρμόνια, φυσαρμόνια, κρούστες και κρουστά) και διαθέσεις ακόμα πιο παιχνίδιες. Ο Roy Orbinson είναι σκυφτός στο Black water με ατόφια 70ς μπάντα πίσω του κι ολοφώτιστος στο Carries On μπροστά από Μοταουνίστες εν Χορώ, ενώ στο Home αυθεντικοί hillbillies επιστρέφουν στο σαλούνι κι ο Cash με την June Carter ανεβαίνουν στη σκηνή και γίνεται λαμπερός χαμός. Στο τελικό Om nashi me ενώνονται Βόρεια και Νότια Αμερική σε μια τελετή σαμάνων και μπλουζμεν.

Μα τίποτα δεν υστερεί εδώ; Δεν θα βρούμε καμιά πιο αδύνατη στιγμή; Οκ, κρίμα που το μεξικανόπνευστο Jade δόθηκε στη φωνή της … Jade κι εκείνη ακούγεται σαν τον ….Chris de Burgh. Άντε και το I come in please με τα ξασπρισμένα σόουλ φωνητικά και κάτι γυρίσματα «ώριμων» Jefferson Airplane. Τουλάχιστο το έτερο λατινοπαθές Kisses over Babylon το αναλαμβάνουν άριστα άλλοι χορωδοί στα ισπανικά κι ακούγονται σαν καταπιωμένοι Walkmen. Και συνεχώς έρχονται νέες αμοιβές: το ψυχεδελικότατο Desert song (πλησιάζοντας κι ένα σύγχρονο ήχο που εκτός απ’ τους Arcades μόνο οι Bright Eyes άγγιξαν, ελάχιστα δε οι Polyphonic Spree κι οι Plants and Animals), το μπαρουτοκαπνισμένο Simplest love και δεν ανέφερα και το ομώνυμο και πιο αγαπημένο μου όλων!

Η αποθέωση της αγάπης και η αίσθηση της κοινότητας, τα χρώματα ταξιδιών εξωτερικών κι εσωτερικών, όλα θα πήγαιναν χαμένα κι αμετάδοτα χωρίς αυτές τις υπέροχες συνθέσεις. Δίσκος ταξίδι, δίσκος περιπέτεια.

Πρώτη δημοσίευση: mic.gr

 

ΔΙΣΚΟΙ

1. Bike For Three! – More heart than brains 
2. The Soundtrack Of Our Lives – Communion
3. Dan Deacon – Bromst 
4. Jason Lytle –   Yours truly, the commuter
5. The Maps – Turning the mind
6. Scott Matthew – There is an ocean that divides
7. The Mummers – Tale to tell
8. Edward Sharpe and The Magnetic Zero – From Below
9. Gustaf Spetz – Good Night Mr. Spetz
10. Fuck Buttons – Tarot Sport
11. Telephone Tel Aviv – Immolate yourself

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1. The Further Adventures Of The Vietnam Veterans As The Gitanes – I Don’t Deserve You
2. Hidden Cameras – Colour Of A Man
3. In Flight Safety – Model Homes
4. Indochine – Little Dolls
5. Plushgun – Just Impolite
6. The Lovetones – Memory Lane
7. Atlas Sound (w/Laetitia Sader) – Quick Canal
8. John Frusciante – Dark/Light
9. Melodium -Dark Machine
10. Dan Auerbach – Mean Monsoon
11. Sole and the Skyrider Band – Pissing In The Wind

ΒΙΒΛΙΑ [αλφαβητικά]

1. 1. Γκιγιέρμο Καμπρέρα Ινφάντε – Τρεις ταλαίπωρες τίγρεις [Τόπος]
2. 2. Ρίτσαρντ Καπισίνσκι –  Έβενος. Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου. Ταξίδια με τον Ηρόδοτο [Συγκεντρωτική έκδοση] [Μεταίχμιο]
3. 3. Χανίφ Κιουρέισι – Κάτι έχω να σας πω [Καστανιώτης]
4. 4. Χούλιο Κορτάσαρ – Αξολότλ και άλλα διηγήματα [Πάπυρος]
5. 5. Ρομπέρτο Μπολάνιο – Οι άγριοι ντετέκτιβ [Καστανιώτης]
6. 6. Κλαούντιο Μάγκρις – Στα τυφλά [Διήγηση]
7. 7. Φίλιπ Ροθ – Φεύγει το φάντασμα [Πόλις]
8. 8. Γιόζεφ Ροτ – Το εμβατήριο Ραντέτσκυ [Ροές και Άγρα]
9. 9. Ισαάκ Μπασέβις Σίνγκερ – Εχθροί. Μια ερωτική ιστορία [Καστανιώτης]
10. 10. Κάρλος Φουέντες – Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες [Καστανιώτης]
11.  Δανιήλ Χαρμς – Περιστατικά [Νεφέλη]

και τέσσερα του 2008 που απολαύσαμε φέτος:

12. Ρομπέρτο Αρλτ – Οι 7 τρελοί [Ροές]

13. Christopher Hitchens – Ο Θεός δεν είναι μεγάλος. Πώς η θρησκεία δηλητηριάζει τα πάντα [Scripta]

14. Εμίλ Καντούρ – Βάλτενμπεργκ [Πατάκης]

15. Ράσελ Μπανκς – American Darling [Πόλις]

Η ετήσια συγκομιδή στα μουσικά δεν ήταν τόσο καλή ή κακή, όσο ήταν κωμικότατη. Μιλάω για τα δήθεν ηλεκτρονικά πεδία όπου το κακό παράγινε. Ένας χαμός ονόματα, κι ένας σκασμός μπαρούφες. Μια λίμνη γεμάτη τρύπες στο νερό. Το ξεκαρδιστικό δεν είναι τόσο ότι όλοι αυτοί οι κυκλοφορούντες απλώς πατούν όποια πλήκτρα τους κατέβει, ηχογραφούν 3-4 στρώματα, τα βάζουν το ένα πάνω στο άλλο και ονομάζουν αυτό το πράμα ηλεκτρονική μουσική. Οι πιο έξυπνοι προτιμούν τον όρο experimental, γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μη νοιώθει τουλάχιστο αποδεκτός όταν δηλώνει πειραματικές προτιμήσεις. Άλλοι αφήνουν τον αυτόματο πιλότο και αυτό βαφτίζεται ambient. Άλλοι πατούν τα πλήκτρα στο repeat κι αυτό καταχωρείται ως drone. Το αστείο είναι πως όλη αυτή η βιομηχανία έχει ένα μάτσο καταναλωτίσκους, πολύ περισσότερους απ’ όσο και η ίδια φανταζόταν. Ίσως ποτέ άλλοτε μια μουσική μπίζνα δεν είχε στηριχτεί σε τόσο μη – μουσική. Σε ένα μάτσο ήχους που βαφτίζονται με χίλιους δυο όρους για να αισθάνονται τα κοινά πως εδώ τρέχει κάτι. Για άλλη μια φορά κάποιοι μας δουλεύουν κανονικά και κάποιοι άλλοι μαζεύουν χοντρά λεφτά.

Το Wire συμπορεύτηκε ιδιαίτερα έξυπνα με όλη αυτή την επιχείρηση κατασκευής προτιμήσεων, νομιμοποιώντας ένα σύμπαν όπου όλοι αυτοί νοιώθουν πως ανήκουν σε μια ακουστική ελίτ. Τουλάχιστον αντιλήφθηκαν έγκαιρα το μάταιο κι έκτοτε βάζουν στο ίδιο πανέρι Laibach, Pan American, Pan Sonic και φυσικά κάθε νεόκοπο μιμητή του Eno, του Branca, του Ralf και του Florian. Α, και του …. Gahan. Εδώ ο Basinski, εδώ και ο O’ Rourke, μαζί με τους νέο χιπχόπερς και τους beck-ετιστές. Οκ ως εδώ, σου λέει αγκαλιάζουμε όλες τις μη ορθόδοξες ή mainstream προτάσεις (συζητήσιμο κι αυτό). Αλλά για μπείτε να ακούσετε τις εκάστοτε προτάσεις και προτιμήσεις του Boomkat. Αν αυτό λέγεται μουσική πρόταση, τότε κακώς όλοι καθόμαστε εδώ πέρα, γράφοντες και διαβάζοντες. Ας πάρουμε τα σύνθια κι ας βαράμε ό,τι μας κατέβει. Θα μας το βγάλουν και σε σιντί και σε βινύλιο, και σε mp3. Φτηνό κατεβαστήρι από δω, λίγο καλύτερο κατεβαστήρι από δίπλα. Και θα γράφουν οι άλλοι για μας. Ζήτω ο εναλλακτικός καπιταλισμός. Αλλά μουσική μηδέν. Όσο αυτοί οι τύποι δεν είναι ικανοί να φτιάξουν μια σύνθεση, εμείς θα τους βαριόμαστε θανάσιμα. Οτιδήποτε έχω ακούσει απ’ τους εγχώριους μουσικούς σε συγκεντρώσεις τύπου Yuria είναι πολυκατοικίες ανώτερο απ’ όλα αυτά. 

Άλλο μανίκι πάλι στις «πρωτότυπες» μουσικές που εξίσου προτείνονται ως μοντέρνες: τόνοι ηλεκτροπόπ της συμφοράς. Οποιοσδήποτε είχε ανοιχτά τα αυτιά του στα 80ς (για να μην πω οποιοσδήποτε άκουγε ακόμα και το μιζαδόρικο ελληνικό ραδιόφωνο, με τους απατεώνες διαμορφωτές του κοινού γούστου που τα τσέπωναν από τις εταιρείες στις οποίες άλλωστε δούλευαν) θα αισθάνεται πως είναι ξαναζεσταμένες σούπες και πως από την κλειστή τηλεόραση θα ξεπηδήσει ο Γκούτης με τον Παπούλια να μας πουν καλωσορίσατε στο Μουσικόραμα. Τουλάχιστον αυτοί ήταν αυθεντικοί,  ή έστω πρώτης γενιάς μιμητές. Οι διάφοροι Burn the Negative και Neon Indian ποιανής γενιάς αντιγραφείς είναι;

Κι ένα τελευταίο καπέλο που παρατηρώ στις προτιμήσεις των σκορπισμένων ατομικοτήτων που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο ως bloggers (σύντομα οι ψυχαναλυτές θα φαλιρίσουν: ο καθένας θα φτιάχνει ένα ιστολόγιο και θα στέλνει στους άλλους τα ποστ του (δες τι έγραψα, δες κι εκείνο), πρόσθεσε και τους δεκάδες ανώνυμους αναγνώστες – θα του βγαίνει και τσάμπα). Είναι φανερό πως όσοι αγάπησαν πολύ κάποια ονόματα, δυσκολεύονται να δεχτούν την ποιοτική τους κατάπτωση. Φαίνεται λοιπόν πως και το 2033 στις λίστες με τα καλύτερα θα έχουν Sonic Youth, Manic Street Preachers, Anthony & The Klapsa-sons, Yeah Yeah Yeahs, Kasabian, Muse, Arctic Monkeys, Archive. Όσο για μερικούς υπερευαίσθητους: μην ντραπείτε να πείτε στον Richard Hawley, τον Patrick Wolf, τους Flaming Lips, τους Camera Obscura πως έβγαλαν δίσκους του πάτου. Μια φάση τους είναι, θα γυρίσει. Άλλο να τους αγαπάς, κι άλλο να τους κοροϊδεύεις μαζί με τον εαυτό σου.

Η άνωθεν εικοσιδυάδα είναι γεμάτη συνθέσεις, τραγούδια, με την στενή, την ευρεία ή την ξεσκισμένη έννοια. Αλλά τραγούδια που ήρθαν για να μείνουν, όχι για να μπουν στα ίδια ράφια με τους αφόρητους μπλιμπλικάκηδες των 00ς. Και για να κλέψω όπως πάντα και κανά τίτλο, όλοι εκείνοι Δεν Τους Αξίζουμε, όπως τραγουδάει ο πρώτος της λίστας. Αντί να χάσουμε το χρόνο μας, ας ρίξουμε καλύτερα ένα Κατούρημα στον Άνεμο, όπως τραγουδάνε οι τελευταίοι. Καλό 2010.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ, όπου για άλλη μια χρονιά συγκεντρώθηκαν οι 11άδες των ιδιότροπων και απαιτητικών πλην πολυδιαβασμένων, πολύπειρων και πολυ-ακροατών συνεργατών του mic.gr. Οι υπόλοιπες λίστες εδώ.

Στις φωτογραφίες: Ο Buck 65 των Bike for Three μοιάζει εξίσου κουρασμένος απ’ όλο αυτό. /Τρία λεπτά αυθεντικού ροκ εντ ρολ ήταν καλύτερα από τους δήθεν μοντερνιστές. / Ο Guillermo Cabrera Infante μόλις έχει κάνει τον δικό του απολογισμό/ Το αγαπημένο μας Wire έχει προωθήσει εξίσου άξιους κι ανάξιους./Ο Dan Deacon και η Ellen Allien, σπάνιες εξαιρέσεις στα ηλεκτρονικά σκουπίδια, αντιμετωπίζουν το θέμα όπως πρέπει.