Ετικέτα: Μουσική

The Killers – Day & Age (Island, 2008)

 

Καλώς ήρθατε Κυρίες Και Κύριοι στο Las Vegas, στο τελευταίο review party της προηγούμενης χρονιάς! Είστε έτοιμοι για μια φανταιζί ακουστική πανδαισία; Δεν θα σας αποκαλύψουμε από την αρχή ποιοι κρύβονται πίσω από τα τραγούδια που θα πλημμυρίσουν την φωταγωγημένη μας πόλη! Θα σας πούμε μόνο πως είναι γέννημα θρέμμα της και πως τριτώνουν τους δίσκους τους, πιστοί στο ανά διετία ραντεβού τους!

Ας αρχίσουν τα όργανα! Είστε έτοιμοι για την εισαγωγή; Να μπουν τα Roxy Music σαξόφωνα και οι David Bowie γκρουβιές – των 80ς φυσικά! Βλέπω ο κύριος εκεί σολάρει εικονικά με την κιθάρα του! Έτσι μπράβο, κύριε, νοιώστε νέος!

Τι σας έχω για τη συνέχεια; Το πρώτο σινγκλ και, ναι, σωστά ακούτε, αφεθείτε στο αβανταδόρικο Euro Disco του! Όχι, δεν είναι η επιστροφή των A-Ha!, παραλίγο κι εγώ να το πιστέψω, ούτε η cameo εμφάνιση των Pet Shop Boys!

Δεν είναι βαθυστόχαστα συγκινητικός ο στίχος Are we human or are we dancer? Κάποιοι διαδικτυωμένοι κακεντρεχείς τον ψήφισαν ως τον γελοιωδέστερο στίχο της χρονιάς! Δεν ξέρουν οι αστοιχείωτοι πως εμπνεύστηκε από την ατάκα του θρυλικού συγγραφέως Hunter S. Thompson πως America is raising a generation of dancers Με την ευκαιρία, θα κληρώσουμε 10 αντίτυπα του Μεθυσμένου Ημερολογίου του σε Καλιοφωλική μετάφραση, αν φυσικά αγοράσετε λαχνό.

Τι θα λέγατε τώρα αν οργανώναμε για σας μια μίνι εξωγήινη απαγωγή; Λίγη περιπέτεια να νοιώσετε, βρε αδελφοί, ταιριαστή με τις διαστημοπλοιακές μας προσόψεις εδώ στην έρημο. Ακούστε το Spaceman! Μη μου πείτε πως σας χαλάει η New Order υπόκρουση της απόδρασης!
Η κυρία θέλει να χορέψει σέικ; Πείτε της πως στην ίντι γλώσσα μας, αυτό μεταφράζεται ως λευκοφάνκ. Θα κρατήσουμε τους ψευτο-Όρντερ στην σκηνή και θα βάλουμε σε δεξιά ηχεία Duran Duran και στα αριστερά Prince Prince. Σηκωθείτε στην πίστα, Joy Ride Time!
Βλέπω κουρασμένα παλικάρια που γυροφέρνουν το πιάνο μπαρ μας και αναπολούν τον Bruce Springsold, δεν είναι πια teen, αλλά εξακολουθεί να επηρεάζει πολύ τους Δολοφόνους μας. Ένα Dustland Fairytale θα τους ξανανιώσει.
Θέλετε λίγο θέαμα; Ετοιμαστείτε για αράπικα βουμ βουμ τύπου The Lion Sleeps Tonight, αλλά ετούτο το χορευτικό μας δεν είναι έθνικ, γιατί η indie κιθαρίτσα του σας προσφέρει έναν ακόμα indie ύμνο. Ποιος θα το αντισταθεί, ποιος; Αφού This Is Your Life!
Βλέπω σας άρεσε το ηλιοκαμένο στιλάκι. Οκ λοιπόν, βγείτε έξω στο θερμαινόμενο bitch bar μας, να χορέψετε την indie calypso σας με το I Can’t Stay, πίνοντας στην υγεία της Κυράς Lady­smith Black Mambazo – ή έστω στο κέρινο ομοίωμά της.
Όλους θα ικανοποιήσουν οι φίλοι μας! Σας αρέσουν οι James; Δείτε πόσο πετυχημένα τους κάνουν στο Neon Tiger! Ακούστε στίχο: Come on girls and boys, everybody make some noise! Εκστασιαστείτε, αλλιώς θα σας φέρουμε τους Quiet Riot!
Προτελευταίο τραγούδι και…διακρίνω ένα δάκρυ στα μάτια σας ή να βάλω τις φωνές; Οι αναμνήσεις σας διχάζονται μεταξύ Huey Lewis and the News και Daryll Hall και John Oates; Μην ντρέπεστε για το παρελθόν σας.
Για το τέλος κάτι αργό για μπλουζ. Οι ανέραστοι σηκώστε ψηλά τους αναπτήρες σας, τα blue tooth, το πορτατίφ του τραπεζιού. Αν αγοράσετε το σιντί από τις προθήκες δεξιά της εισόδου, σας περιμένουν και 2 Japanese bonus itunes tracks, τα A cripping blow και Forget about what I said.
Τώρα θα καλέσω στη σκηνή τον παραγωγό Stuart Price. Πείτε μας Stuart, επειδή έχετε δουλέψει με την Madonna, πώς είναι σαν άνθρωπος;
Μεταξύ των θαμώνων μας ένας μεγάλος Ρώσος «επιχειρηματίας» ετοιμάζεται να τους κλείσει για τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου, βέβαιος πως θα γίνει ποδοπατητός χαμός. Θα πουλήσουμε ακριβά τους Queen της διαστημικής εποχής!
Εδώ κυρίες και κύριοι είναι συγκεντρωμένο ολόκληρο το τοπ-40 του billboard! Εδώ και η αφρόκρεμα του εναλλασσόμενου ρεύματος, οι Rapture οι Bloc Party και οι Muse! Εδώ ζωντανεύουμε το New Wave, εδώ επιλέγουμε τον συνδυασμό που Σκοτώνει (αμερικάνικα 70ς, εγγλέζικα 80ς). Κυρίες και κύριοι, είναι οι Killers! Και το νέο είδος τους: Las Vegas Pop And Roll! Τα πάντα σας προσφέρονται εύκολα εδώ, σε αυτό το υπερφιαλ – όδοξο, γκλαμουράτο υπερμέγεθες νέον πακέτο. Τα πάντα είναι τέλεια, σαν ένα υπερλουξ ξενοδοχείο που τα έχει όλα στον υπερθετικό! Δε πιστεύω να βαρεθείτε ποτέ το τέλειο;!
Ο Ziggy Stardust του Las Vegas μας φοράει γιλεκάκι, έχει λεπτό μουστακάκι, εμμονή με τα βιβλία του Steinbeck και φωνάζει Run and tell your friends I’m losing touch στο Losing Touch. Μην τρέξει κανείς, αφήστε τον να βρει την άκρη μόνος του. Ας ηχογραφούμε ζωντανά την κατρακύλα του, εδώ στο Κλαμπ των Μαζικών Συγκινήσεων.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.

Piano Magic – The Troubled Sleep Of (Green UFOs/Dora Dorovitch, 2004)

 

I wrote a novel in my twenties / though it never left my head.

O Glen Johnson δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Πάντα θα βρίσκει «εξωτερικούς συνεργάτες» που θα συνοδοιπορούν μαζί του στις προσωπικότατες καλλιτεχνίες του. Η δε περιπλάνησή τους στον κόσμο του ήχου σχεδόν συμβαδίζει με εκείνη στις διάφορες εταιρείες. Τώρα στην ελάσσονα σπανιόλα Green UFOs, νωρίτερα; Ξεκίνησε με δυο βρετανικές: με το Popular Mechanics (1997) στην i/Che και το Low Birth Weight (1999) στην Rocket Girl. Ταξίδεψε ως την άλλη πλευρά του κόσμου με το Trick Of The Sea στην Darla, ξαναγύρισε στην Rocket για το Artists’ Rifles και την ρετροσπεκτίβα του Seasonally Affective 1996-2000. Ακολουθώντας εκείνο με τον καλύτερο τίτλο αλλά με τις λιγότερο καλές συνθέσεις τους (Writers Without Homes στην 4AD), κάνει μια πρώτη διαφοροποίηση: μείωση του συνεχούς πήγαινε-έλα καλλιτεχνών. Μην ξεχνάμε πως τα διερχόμενα μέλη από Cocteau, Tarwater, Hefner, Czars, τους κατέστησαν ως τους This Mortal Coil των καιρών μας.

Τώρα με 6μελή μπάντα, την ίδια ποικιλία οργάνων και τον εαυτό του μαζί με την Angele David-Guillou των Klima και Ginger Ale στη φωνή, η ατμοσφαιρικότητα είναι το πρώτο ζητούμενο και έχει εξαφανίσει οποιαδήποτε shoegaze ή post-rock ή electronica τάση που είχαν παλαιότερα. Οι τόνοι διατηρούνται χαμηλοί αλλά η αναζήτηση της μελωδικότητας φτάνει ψηλά. Σχεδόν συνομιλούν με μουσικές όπως των Joy Division ή των Cure εποχής Faith («The End Of The Year, Tired Year») και με των Durutti Column (ίδιως στο «Saint Marie») – μ΄αυτούς γίνεται επανειλημμένως. Δε μου βγαίνει απ΄το μυαλό πως ο εύθραστος δημιουργός μας έχει λιώσει και τις κυκλοφορίες της Les Disques Du Crepuscule.

O Glen ήδη από την πρώτη γραμμή δείχνει τις διαθέσεις του: Out of season, out of heart. Επιδιώκει να παίρνει ο ίδιος τη θέση των χαρακτήρων που επινοεί στα κομμάτια του – στο «I Am The Teacher’s Son» μονολογεί τους στίχους που βλέπετε στην αρχή του κειμένου – και έχει δηλώσει πως εξακολουθεί να ακούει τις παλιές ανεξάρτητες, τα πάντα από 4AD, τους Section 25. Το βαθύ αναπάντεχο τέλος του «Luxembourg Gardens» μιλάει από μόνο του. Αγνοώντας τον βρετανικό Τύπο που επιμένει να τους περνάει στα ψιλά ως εκτός τόπου και χρόνου, προτείνει στους υποψήφιους νέους φανς να ξεκινήσουν από εδώ και να πηγαίνουν προς τα πίσω. Εκεί μάλλον σκέφτεται ότι τους περιμένει η χοάνη του Artists’ Rifles που ρούφηξε κι έμενα. Help me warm this frozen heart, εφόσον το ζητάει και σε κομμάτι.

Ο δίσκος βγήκε μεταξύ 2003 και 2004. Μετά από αυτό θα ακολουθήσει το Saint Marie EP την ίδια χρονιά (με την ξεχασμένη ’60s φολκ ηρωίδα Vashti Bunyan, τον Alan Sparhawk των Low και τον Ben Ayres των Cornershop) και το πολυεπίπεδο και όχι σημαντικά διαφορετικό Disaffected, με την ίδια βοκαλίστρια.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.