Κείμενα: Ζωή Κολιού. Εικόνες: Βασίλης Γκογκτζιλάς
Έτσι όπως η ομοιομορφία και η επανάληψη αποτελούν κοινό τόπο στον κόσμο της λογοτεχνίας για παιδιά, τα βιβλία που διαθέτουν πρωτοτυπία ξεχωρίζουν ακαριαία. Όταν μάλιστα πρόκειται για περισσότερες από μία πρωτοτυπίες, τότε σπεύδουμε και τις καταμετρούμε. Πρώτον: Πρόκειται για βιβλίο μεν, 32 ολόκληρες σελίδες είναι αυτές, αλλά και περιοδικό, αν κρίνουμε από την ονομασία του ως τεύχους πρώτου και την αντίστοιχη «πάσα» στο επόμενο. Τι καλύτερο για κάποιον αναγνώστη να περιμένει κάθε νέο τεύχος, πόσο μάλλον όταν προμηνύεται συνέχεια! Εμείς που ζήσαμε μέσα στο ανάλογο κλίμα των περιοδικών, έστω των μουσικών φανζίν, ξέρουμε καλά για πόσο ωραία αδημονία πρόκειται. Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα τέτοια «περιοδικά» για παιδιά;
Δεύτερον: Εδώ μπαίνουμε στον κόσμο του ροκ εντ ρολ και δη του μέταλ. Ο Ίωνας και ο Ορφέας, κολλητοί φίλοι, έχουν ήδη σχηματίζει την ραχοκοκαλιά της μπάντας –ντραμς και μπάσο αντίστοιχα, και αναζητούν τον πολύτιμο κιθαρίστα. Παρατηρούμε την σχετική εμφάνισή τους και εξοικειωνόμαστε με έννοιες όπως συνέντευξη, frontman, metalhead! Δεν αποτελεί όμως η σχετική αναζήτηση το μόνο κέντρο της ιστορίας.
Τρίτον: Είναι το αίνιγμα και η αναζήτηση ενός «ενόχου» που πάντα θα προσελκύει κάθε ηλικία. Πώς η σχολική αίθουσα γεμίζει με μερικά παράξενα μπλε σκουλήκια από πλαστελίνη; Προφανώς δεν είναι ιδιαίτερα τρομακτικά αλλά δημιουργούν κάποιο κλίμα μυστηρίου. Ποιος και γιατί; Ο αυτουργός πλαστουργός Λουκάς αποκαλύπτεται αμέσως και αυτοπροσώπως, προκαλώντας, βέβαια, απογοήτευση στους δυο φίλους που ετοιμάζονταν για πλήρη αστυνομική έρευνα, με λήψεις δακτυλικών αποτυπωμάτων και τα σχετικά. Ντρέπεται, απολογείται, ζητά συγνώμη αλλά πώς αλλιώς μπορεί να περάσει την ώρα του έτσι όπως μένει μόνος και τελευταίος στο σχολείο; Κάθε φάρσα κρύβει και μια φράση και κάποια ανάγκη και ο Λουκάς «μίλησε» για την μοναξιά του. Κι αν το δίδυμο απογοητεύτηκε για την πρόωρη λήξη της περιπέτειας, μια metal αγκαλιά, τα λύνει όλα!
Τέταρτον: Τι γίνεται όταν στην οντισιόν καταφτάνει ο Νικόλας με τα τεράστια στρογγυλά, σαν φινιστρίνια, γυαλιά και το …ξυλόφωνό του; Μα νοείται χέβι γκρουπ με ξυλοφωνίστα; Όσα επιχειρήματα κι αν εκθέσει – η προσωπική του πείρα, η αρμονία και η μελωδική ατμόσφαιρα του οργάνου αλλά και η χρήση του σε πολλά είδη, ακόμα και στην τζαζ, δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Όμως οι δυο φίλοι δεν γελούν ούτε τον προσβάλλουν· του εξηγούν το διαφορετικό τους ύφος, εκείνος κατανοεί και … «η αναζήτηση συνεχίζεται!».
Το τετράγωνο μέγεθος του περιοδικού-βιβλίου μοιράζεται στην μεν αριστερή σελίδα με μια μεγάλη ζωγραφιά και στην δεξιά το κείμενο – αρκετός χώρος και για τα δυο και ιδιαίτερα για την βουτηγμένη στις αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου παλέτα του εικονογράφου και για τις εντελώς κόμικς φιγούρες του. Και τι μας περιμένει στο δεύτερο ανοιξιάτικο τεύχος με «το μυστηριώδες Χρούτσου Χρούτσου»; Το νου μας!
Ανεξάρτητη έκδοση, Δεκέμβριος 2025, σελ. 32
Επικοινωνία: εδώ.
Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.
Πανδοχείο 