2010/10 [Ανασκόπηση]

Τραγούδια
1. Get Well Soon – 5 steps 7 words
2. John Grant – TC and Honeybear
3. I Am Kloot – Northern Skies
4. Damien Jurado – Cloudy Shoes
5. Hugo Race – Coming Over
6. Teenage Fanclub – Baby Lee
7. The Acorn – Crossed Wires
8. The Midnight Juggernauts – This New Technology
9. The Walkmen – Stranded
10. Underworld – Scribble

Δίσκοι
1. Beach House – Teen Dream
2. Blood Axis – Born Again
3. Coral – Buttefly House
4. Alexander Hacke & Danielle De Picciotto – Hitman’s Heel
5. Larrnakh – Now, Will You Believe
6. Micah P. Hinson & The Pioneer Saboteurs – St
7. Josh Ritter – So Runs The World Away
8. The Radio Dept – Clinging To A Scheme
9. Yann Tiersen – Dust Lane
10. World’s End Girlfriend – Seven Idiots

Ξένη πεζογραφία
1. Γκαλεάνο Εντουάρντο– Καθρέφτες. Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία [Πάπυρος]
2. Γκρούνμπεργκ Άρνολντ – Τίρζα, η βασίλισσα του ήλιου [Καστανιώτης]
3. Ινφάντε Γκιγιέρμο Καμπρέρα – Τρεις ταλαίπωρες τίγρεις [Τόπος]
4. Κάρβερ Ρέιμοντ – Αρχάριοι [Μεταίχμιο]
5. Λοτζ Ντέιβιντ – Ανήκουστος βλάβη [Bell]
6. Μπάλαρντ Τζέι Τζι – Θαύματα της ζωής. Αυτοβιογραφία [Οξύ]
7. Συλλογικό – Γοτθικές Ιστορίες από Βικτoριανές Συγγραφείς [Ars Nocturna]
8. Τραπέγιο Αντρές – Μέρες και νύχτες. Το ημερολόγιο του Χούστο Γκαρθία Βάγιε [Πόλις]
9. Τσιόλκας Χρήστος – Νεκρή Ευρώπη [Printa]
10. Χόρνμπυ Νικ – Η Τζούλιετ γυμνή [Πατάκης]

Ελληνική πεζογραφία
1. Αξιώτης Διαμαντής – Λάθος λύκο [Κέδρος]
2. Γρηγοριάδης Θεόδωρος – Ο χορευτής και ο δερβίσης [Πατάκης]
3. Γουδέλης Τάσος – Η παρουσία [Κέδρος]
4. Καβανόζης Κώστας – Του κόσμου ετούτου [Κέδρος]
5. Κολλιάκου Δήμητρα – Η αρρώστια των βουνών [Πατάκης]
6. Νικολαΐδου Σοφία – Απόψε δεν έχουμε φίλους [Μεταίχμιο]
7. Ξυλούρη Μαρία – Rewind [Καλέντης]
8. Σερέφας Σάκης – Θα σε πάρει ο δρόμος [Κέδρος]
9. Συλλογικό – To βιβλίο του κακού [Μαγικό Κουτί]
10. Χρυσόπουλος Χρήστος – Ο βομβιστής του Παρθενώνα [Καστανιώτης]

Μικτό Δοκίμιο
1. Βλαβιανός Χάρης – Χρυσόπουλος Χρήστος – Το διπλό όνειρο της γραφής [Πατάκης]
2. Γουίλσον Τζόναθαν – Αντιστρέφοντας την Πυραμίδα. Η ιστορία του ποδοσφαίρου, των τακτικών και των συστημάτων του [Polaris]
3. Ελευθεράτος Διονύσης – Εξουσία, τι μπάλα παίζεις; [Τόπος]
4. Θέμπρον Κόλιν – Στη σκιά του Δρόμου του Μεταξιού [Πάπυρος]
5. Ίγκλετον Τέρρυ – Κείμενα για τη ζωή, την ποίηση, την πολιτική [Το Πέρασμα]
6. Μπόρχες Χόρχε Λουίς – Σάμπατο Ερνέστο – Διάλογοι [Printa]
7. Ντεμπρέ Ρεζί– Οδοιπορικό στις χώρες της Βίβλου [Πόλις]
8. Συλλογικό – Η τέχνη της γραφής [Τόπος]
9. Συλλογικό – Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80 [Το Πέρασμα]
10. Χίτσενς Κρίστοφερ – Ο Θεός δεν είναι μεγάλος. Πώς η θρησκεία δηλητηριάζει τα πάντα [Scripta]

Όπως πάντα η σειρά είναι αλφαβητική, ενώ στη λίστα των τραγουδιών ευνόητα δεν περιλαμβάνονται κομμάτια από την λίστα των δίσκων. Περιλαμβάνονται και οι 2-3 τελευταίοι μήνες του 2009. Πρώτη δημοσίευση στο σχετικό Αφιέρωμα – Ανασκόπηση του 2010 του Mic.gr εδώ.

Η λίστα κατασκευάστηκε εν πλω, χωρίς καμία γραπτή βοήθεια, σκονάκι, ημερολόγιο ή ό,τι άλλο. Γι’ αυτό και ξεχάστηκαν άλλα τόσα αλλά δεν έχει σημασία: ό, τι βρήκαμε άξιο παρουσίασης, θα παρουσιαστεί με τον γνωστό μας τρόπο. Ευχές για ηδονικές αναγνώσεις και γραφές.

Στις φωτογραφίες: Damien Jurado, World’s End Girlfriend, Eduardo Galeano, Χρήστος Χρυσόπουλος (φωτ. Κώστας Ισιδώρου), Regis Debray.

Αντώνης Σουρούνης – Νύχτες με ουρά

 

Ο Σουρούνης παραμένει ένας τζογαδόρος των ιστοριών του: τις ξεκινάει ρισκάροντας, χωρίς να γνωρίζει πού θα καταλήξουν, ούτε βέβαια κι εμείς (καμιά φορά μόνο ψυλλιαζόμαστε απ’ τον μαρτυριάρη τίτλο), όπως άλλωστε σε τόσες άλλες περιπτώσεις τζόγαρε στη ζωή του. Άλλωστε συνεχίζει να εντοπίζει και τους έμμονους του είδους, όπως για παράδειγμα τον συνονόματο φίλο «που παίζει μόνος του τα ξημερώματα, καθώς πηγαίνει με το λεωφορείο στη δουλειά του, μονά ζυγά. Πόσοι επιβάτες είναι και πόσοι θ’ ανέβουν στην επόμενη στάση, αν υπερέχουν οι άντρες ή οι γυναίκες, πόσα κόκκινα θα τους σταματήσουν…». Ή σε κερδοφόρες (για εμάς) παρομοιώσεις: «Η τηλεόραση μοιάζει με ρουλέτα (…) μπορεί να πέσεις σε κάτι εξαιρετικό όμως τις περισσότερες φορές κάθεσαι αντίκρυ της χάνοντας την ώρα σου, το κέφι σου, τα λεφτά σου, κι εξακολουθείς να περιμένεις κάτι που δε σ’ ενδιαφέρει πια…».

Αλλά και το παιχνίδι με τις λέξεις δεν πάει πίσω: το ψάξιμο της τροχιάς τους στην καθημερινότητα ή την μνημικότητα, όπως π.χ. γιατί μια νύχτα να μην αποκτήσει κι αυτή ουρά ή τι μπορεί να σημαίνει σήμερα ο τίτλος Λεωφορείον ο Πόθος. Ένα λεωφορείο που σ’ αφήνει ακριβώς έξω απ’ το σπίτι σου, τον φυσικό χώρο των εφαψιών, άντε και καμιά ασπρόμαυρη ταινία; Η Οδός Μουσσών όμως θα γραφτεί με δύο σίγμα «γιατί έτσι είναι γραμμένο πάνω στις τενεκεδένιες ταμπέλες που βρίσκονται ακόμα καρφωμένες στις γωνίες από τα ελάχιστα παλιά σπίτια που απέμειναν στο δρόμο», κι ας είναι σήμερα χωρίς τις μούσες, κι είναι πλέον ο δρόμος για λύπηση, «όπως λυπόμαστε μια όμορφη γυναίκα όταν την στολίζουν με ρούχα στενά και παρδαλά, που δεν είναι του γούστου της αλλά του γούστου των άλλων». Η οδός Μουσσών πάντως, που άλλωστε έχει την τιμητική της στο αυτοβιογραφικό του Μονοπάτι στη θάλασσα, έχει και για μένα μια άλλη ιδιαιτερότητα: την έπαιρνα απ’ την στενή αρχή της ως το τέλος της, όπου βρισκόταν το ημιυπόγειο του Ράδιο Κιβωτός ενώ λίγα χρόνια μετά μια αντίστοιχη πινακίδα βρισκόταν καταχωνιασμένη στην εγκαταλειμμένη μονοκατοικία απέναντι στη δική μας – πηγαίναμε και απλώς τη θαυμάζαμε, έμφοβοι για την παράνομη παρουσία της.

Και μια και μιλάμε για σπίτια, ο συγγραφέας δεν χάνει την ευκαιρία για μια τρισέλιδη ανασκόπηση: οι λόγοι αποχωρισμού ενός σπιτιού ήταν κάθε φορά διαφορετικοί, ενώ οι γυναίκες που τον χώριζαν είχαν σχεδόν πάντα τον ίδιο λόγο: ότι νοιάζεται περισσότερο το βιβλίο που γράφει παρά εκείνες. Και είχαν δίκιο. «Οι Συμπαίχτες» πάντως γράφτηκαν σ’ ένα παγωμένο σπίτι, ο συγγραφέας χτυπούσε τη γραφομηχανή φορώντας γάντια (αλλά– δεύτερη σύμπτωση – κι εγώ το διάβασα σ’ ένα αντίστοιχης θερμοκρασίας σπίτι στην Άνω Πόλη φορώντας γάντια και κασκόλ). Τουλάχιστον στην δική του περίπτωση, ένας τεχνίτης που ήρθε να περάσει το τηλέφωνο, βλέποντας τους οικόσιτους τέσσερις να βγαίνουν ένας ένας από τις τρύπες τους κουκουλωμένοι είπε: «Ρε παιδιά, νομίζω ότι ζω σε βιβλίο του Ντοστογιέφσκι»…

Αυτός ο συγγραφέας περιπατητής που αγαπά να ταρακουνάει την πλαστική τσάντα με τον φρεσκοκομμένο καφέ σαν θυμιατό στο δρόμο και να εντοπίζει τους ανθρώπους με τις ωραίες λευκές σκέψεις, ο επαγγελματίες επιβάτης ταξί, ο διακριτικός παρακολουθητής των «φτωχών και πλούσιων καουμπόις» που συνεχίζουν να ζουν φωτισμένοι απ’ το προσωπικό τους όνειρο (σαν τον Αξιουπολίτη που κατασκεύασε μόνος του το προσωπικό του όνειρο αλλά χώρεσε σ’ αυτό και άλλους) φτιάχνει τις μικροκοσμικές του ιστορίες στο γνωστό του στιλ, ίσως λίγο ψυχραιμότερος, τρυφερότερος, υπομονετικότερος, που πάντα δηλαδή ήταν, απλώς το κάλυπτε κάτω απ’ το στρώμα της ρεαλιστικής πλοκής.

Ο εφημεριδικός μα διόλου εφήμερος λόγος τους είναι εμφανής: πρόκειται άλλωστε για τα κείμενα της στήλης Μερόνυχτα Σαββάτου που δημοσιεύτηκαν στην Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία από 29/3/2008 έως 31/10/2009 (άρα συνεχίζοντας τον ρου των «Κυριακάτικων Ιστοριών» και του «Υπ’ όψιν της Λίτσας», 8 και 18 χρόνια πριν, αντίστοιχα). Αυτός ο εξομολογητικός, βιωματικός και βιωμένος λόγος λείπει σήμερα απ’ τις εφημερίδες κι έχει, ευτυχώς, περάσει στα μπλογκς. Όχι όμως και η καθημερινή ματιά του λογοτέχνη – κι αυτήν πού θα την βρίσκουμε;

Εκδ. Καστανιώτη, 2010, σελ. 248.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.