Pedro Almodovar, Αυτοσυνέντευξη 1984, από το: Πάττυ Χύμα κι άλλα κείμενα, εκδ. Βαβέλ – Σέλας, 1993, μτφ. Βιβή Φωτοπούλου, σ. 104 (Pedro Almodovar, Patty Diphusa y Otros Textos, 1991)

E: Πολλές φορές απορούμε με την ασταμάτητη δραστηριότητά σου.
Α: Ωθείται από την απελπισία… Εμένα η δουλειά δεν με χαλαρώνει, αντίθετα μάλιστα, μου ανοίγει τις πόρτες για νέες απογοητεύσεις. Αυτό δεν θα πει ότι δεν την απολαμβάνω. Απολαμβάνω πολύ αυτά που κάνω, αλλά δεν είμαι αυτάρεσκος. Όταν τελειώνω μια ταινία, ένα δίσκο ή μια παράσταση, νιώθω πολύ χειρότερα απ’ ό,τι πριν αρχίσω. Νοιώθω επιτακτική ανάγκη να πέσω με τα μούτρα σε κάποιο νέο σχέδιο. Είμαι ένας σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, γεμάτος ακατάστατες ιδέες, πολιτισμικά κενά και αντιφατικά συναισθήματα. Η συστολή, η ανασφάλεια κι η ανάγκη να μην κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα είναι επίσης στοιχεία αυτού του σταθμού.

Στον Σάκη Σερέφα

Χουάν Μαρσέ, Η μαγεία της Σαγκάης, εκδ. Σέλας, 1995, μτφ. Έφη Γιαννοπούλου, σ. 131 (Juan Marse, El embrujo del Shanghai, 1993).

Μέσα στο φρενιτιώδες πήγαιν’ έλα και τη μελωδική οχλοβοή στις αποβάθρες, λίγα δευτερόλεπτα πριν μπει στο αυτοκίνητο που έχει έρθει να τον πάρει, ο Κιμ νοιώθει παγιδευμένος σε μια απ’ αυτές τις μαγικές στιγμές όπου η καρδιά προαισθάνεται πράγματα που το μυαλό δεν καταφέρνει να καταλάβει, και ξαφνικά τον πλημμυρίζει μια βεβαιότητα: αυτό που τον περιμένει εδώ και που ήδη το συλλαμβάνει στον αέρα, αυτό που αναδίδεται από το βρωμερό ποτάμι και πλανιέται στην υγρή και αποπνικτική ατμόσφαιρα της Σαγκάης, δεν είναι αυτό που έχει έρθει να βρει, δεν είναι η πραγματοποίησης μιας εκδίκησης ή ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την ιστορία, δεν είναι η εύστοχη σφαίρα που αξίζει κάποιος εγκληματίας ή η συμπόνοια για έναν ανάπηρο φίλο, δεν είναι καν η λαχτάρα ή η ελπίδα να φέρει εδώ τη Σουσάνα κάποια μέρα όχι πολύ μακρινή, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και μυστικά απεγνωσμένο: ο ανομολόγητος πόθος, η οδυνηρή αγωνία να σβήσει μ’ αυτή την τελευταία σφαίρα κάθε κατάλοιπο ενός παρελθόντος που τον συνθλίβει, το παραμικρό ίχνος μιας ατέλειωτης ήττας. Να σκοτώσει τον εαυτό του σκοτώνοντας τον Κρούγκερ, γι’ αυτό έχει έρθει: μια σφαίρα για δύο.

Στον Γιώργο Βέη