Καταμέτρηση προ και κατόπιν εορτής

Παλιά μνήμη: Θα παραδεχτώ ότι το σπορ της καταμέτρησης, κοινώς της αρίθμησης κυρίως των ωραίων και ευρύτερα της απαρίθμησης των πάντων αποτελεί ένα ατομικό χόμπι που δεν με κούρασε ποτέ. Εδώ και τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες μετρώ με λίστες και αριθμούς οτιδήποτε βρίσκω άξιο του αθλήματος και αναμετριέμαι φυσικά με την μνήμη που συμπαρίσταται απαραίτητη βοηθός και ενίοτε απογοητευτική ξεχασιάρα. Μικρός, ας πούμε, με κάθε ευκαιρία, μετρούσα: τα γκολ που έβαλα, εκείνα που έχασα, τις ωραίες κυρίες της γειτονιάς που ευχαρίστως θα παντρευόμουν, τις θάλασσες που κολύμπησα, τα σπάνια μακριά αμερικάνικα αυτοκίνητα που είχα δει ζωντανά, για να μην αναφέρω τα καθημερινά προσκλητήρια βιβλίων, κασετών, δίσκων, καρτών υπέρ-ατού και καρτ ποστάλ που είχα ή ήθελα να έχω.

Νέα «μνήμη»: Συνεχίζω μέχρι σήμερα το άθλημα των αριθμών της μνήμης, σε καθημερινή σχεδόν βάση, ιδίως όταν με πηγαίνει βόλτα η Πέτρα. Άλλωστε από το μέτρημα δεν γίνεται να λείπουν οι τετράποδοι σύντροφοι – σκύλοι. Μετρώ και ξαναμετρώ τους κατά καιρούς περίοικους, τους ζωηρούς, τους εμφανώς φιλοσόφους, τους συνταξιδιώτες στα καταστρώματα, τους διπλανούς σκηνίτες στα κάμπινγκ και τις ίδιες τις ιδιότητες του καθενός. Ενίοτε αναρωτιέμαι και για τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχουν στις διάφορες γιορτές, όπως για παράδειγμα αυτή των ημερών, που εξάπτει αισθήσεις και παραισθήσεις με τις μυρωδιές και τους άλλους φωτισμούς.

Η πρώτη δεκάδα: Φράση που συνηθίζουμε να λέμε στις λίστες των επιλογών μας. Η κυριολεκτική πρώτη δεκάδα όμως είναι θαμμένη στα πιο παλιά μας κατάστιχα: ήταν πρώτη αρίθμηση από το ένα ως το δέκα. Δεν θυμάμαι πότε, πού και πώς, μόνο αμυδρά κάποια εικονογραφημένα ζωάκια, μάλλον αγελάδες. Ήταν ευχάριστη εκείνη η μονοψήφια εμπειρία! Τώρα σκοπεύω να την ξαναζήσω στα μάτια μιας άλλης ψυχής, όταν ανοίξω μπροστά της το βιβλίο με 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 σκυλάκια που ανά δισέλιδο αυξάνονται ανά ένα και κοιτάζουν έκπληκτα την γιορτινή διακόσμηση, παγώνουν τα αυτιά τους στο κρύο, κάνουν ζημιές στην κουζίνα, ταλαιπωρούν το έλατο, καρφώνονται στα γλυκά, γαβγίζουν μελωδικά και δίνουν τα δικά τους δώρα, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνουν. Θα είναι ωραία η αναζήτηση και καταμέτρηση των σκυλιών μέσα σ’ αυτή την πανδαισία των χρωμάτων. Και βέβαια στο τέλος θα μας περιμένει μια παλιά αγαπημένη εικόνα ιδίως των κινούμενων σχεδίων, εκείνη όπου ο φακός κατεβαίνει στα χαμηλά, βρισκόμαστε στον ύψος τους και παρατηρούμε μόνο τα πόδια των δίποδων. Κάτι κράτησα κι εγώ στη μνήμη μου!

Εκδόσεις Ψυχογιός, 2017, 32 σελ., Λέξεις: Alison Richie, εικονογράφηση: Marisa Morea, 2017

Ηλικίες: 2+

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.

Μια ιδέα για τους θυμωμένους των εορτών!

Εμείς δεν το βλέπουμε αλλά τις ημέρες που ονομάζουμε γιορτές υπάρχει και στα δάση μια έντονη δραστηριότητα. Τα ζώα στολίζουν, μαγειρεύουν πουτίγκες και γλυκά, τυλίγουν δώρα και γενικώς συμμετέχουν στον γενικό οργασμό. Τώρα στο πρώτο δισέλιδο μπορούμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά: μικροσκοπικά και θεόρατα δέντρα στολίζονται, παράθυρα διακοσμούνται, καλάθια γεμίζουν κι όλοι οι ένοικοι του δάσους χαμογελούν.

Όμως επειδή μ’ αυτά τα βιβλία επιστρέφουμε κι εμείς στα παιδικά βλέμματα, άρα ψάχνουμε μέχρι την παραμικρή γωνιά του κάδρου, κάπου στην άκρη εντοπίζουμε ένα πλάσμα μουτρωμένο, αν όχι θυμωμένο! Πίσω από το σταυρωτό παράθυρο ενός χοντρού κορμού, ένας Ασβός δεν είναι καθόλου χαρούμενος μ’ όλον αυτό τον χαμό… Τι κι αν σκίουροι, σκαντζόχοιροι, λαγοί, κάστορες, ποντικοί τον προσκαλούν με φωνές και μ’ ευχές. Αυτός θέλει να μείνει μέσα, αμέτοχος σ’ όλα αυτά· έχει και τα επιχειρήματά του: αυτή την εποχή απολαμβάνει τον χειμέριο ύπνο του. Ε κι αν ξυπνήσει πεινασμένος, τα ράφια του κελαριού του είναι γεμάτα με φρούτα, τουρσιά, γλυκίσματα, μπισκότα!

Αλλά πάνω που πάει να κοιμηθεί, χτυπά η πόρτα κι ο Τυφλοπόντικας θέλει να δανειστεί την σκάλα του για να βάλει τα φωτάκια στο δέντρο. Αυτό πάει πολύ, η πόρτα κλείνει με το ίδιο ηχηρό ΜΠΑΜ που ακούστηκε πριν όταν έκλεινε τα παράθυρα στις ευχές των γειτόνων. Ένας τελευταίος έλεγχος στις κερασόπιτες κάτω απ’ το κρεβάτι κι ο ύπνος ευτυχώς ξανάρχεται εύκολα. Αμ δε! Τοκ τοκ από τον Σκίουρο που του έφερε ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο. Τώρα ο Θυμωμένος Ασβός είναι αληθινά θυμωμένος και ξαναβροντάει την πόρτα πίσω του – το μόνο που θέλει είναι λίγη ησυχία. Θα μπορέσει να ξανακοιμηθεί έστω με την σκέψη του στις τόσες μπουκάλες με νόστιμη σπιτική λεμονάδα που έχει στο κελάρι;

Τρίτο και φαρμακερό χτύπημα στην πόρτα, από τον πανικόβλητο Λαγό· ο Τυφλοπόντικας κόλλησε στην κορυφή του Χριστουγεννιάτικου δέντρου και χρειάζεται άμεσα βοήθεια. Αυτό παραπάει για τον Ασβό, θα τους αγνοήσει όλους και θα κοιμηθεί. Αλλά στον ύπνο υπάρχουν τα όνειρα κι εκεί ψηλά σ’ ένα δέντρο αιωρείται και τρέμει απ’ το φόβο του ο καημένος ο Τυφλοπόντικας. Τότε πετάγεται και ξεχύνεται έξω στο χιόνι με την σκάλα του. Φαίνεται πως στον ύπνο μας είμαστε περισσότερο εμείς, ίσως κι όπως γεννηθήκαμε, ή με την συντριπτική υπεροχή της καλοσύνης.

Ήρωας ο Ασβός! Παίρνει και το δώρο του – τι άλλο από έναν μαλακό σκούφο ύπνου; – και αναρωτιέται πώς να επανορθώσει για την γκρίνια και τον εύκολο θυμό του. Η απάντηση έρχεται αβίαστα στο μυαλό του: ανοίγει το κελάρι του και κάνει ένα πάρτυ πολυγευστικό και αξέχαστο. Φυσικά δεν βγάζει τον γιορτινό του σκούφο αλλά ξενυχτά μαζί μ’ όλα τα ζώα, χορεύοντας και καλοτρώγοντας. Δημιουργεί μάλιστα το δικό του εορταστικό έθιμο: κάθε χρόνο τέτοιο βράδυ θα κάνει ένα ανάλογο πάρτυ! Κι αν μερικοί νομίζουν ότι ξέχασε οριστικά τον θυμό του, όχι: τον φυλάει για εκείνους που θα διανοηθούν να μην έρθουν!

Μπορεί λοιπόν ο θυμός να γίνει κάτι άλλο, μπορεί μια γιορτή που μας φαίνεται παράλογη ή βαρετή να μετατραπεί σε μια αξέχαστη βραδιά κι ένα ολόδικό μας έθιμο, αρκεί να επιλέξουμε την συντροφιά των άλλων και την προσφορά βοήθειας, που πάντα θα χρειάζεται κάποιος. Και μπορεί και μια ιστορία σαν κι αυτή, που αποτελεί μια ιδιαίτερη μεταφορά από το παραμύθι του Charles Dickens Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων,  να αποδοθεί με θαυμαστή εικονογράφηση, τόσο ωραία που είναι σαν να μας δόθηκε η τιμή να κοιτάξουμε για λίγο στον εξίσου θαυμαστό κόσμο των ζώων.

Εικονογράφηση: Jane Chapman.

Εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη, 2009, 27 σελ., μτφ. Παναγιώτης Γκότσης [Grunny Badger’s Christmas, 2009]

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.