Κατηγορία: Μουσική

2010/10 [Ανασκόπηση]

Τραγούδια
1. Get Well Soon – 5 steps 7 words
2. John Grant – TC and Honeybear
3. I Am Kloot – Northern Skies
4. Damien Jurado – Cloudy Shoes
5. Hugo Race – Coming Over
6. Teenage Fanclub – Baby Lee
7. The Acorn – Crossed Wires
8. The Midnight Juggernauts – This New Technology
9. The Walkmen – Stranded
10. Underworld – Scribble

Δίσκοι
1. Beach House – Teen Dream
2. Blood Axis – Born Again
3. Coral – Buttefly House
4. Alexander Hacke & Danielle De Picciotto – Hitman’s Heel
5. Larrnakh – Now, Will You Believe
6. Micah P. Hinson & The Pioneer Saboteurs – St
7. Josh Ritter – So Runs The World Away
8. The Radio Dept – Clinging To A Scheme
9. Yann Tiersen – Dust Lane
10. World’s End Girlfriend – Seven Idiots

Ξένη πεζογραφία
1. Γκαλεάνο Εντουάρντο– Καθρέφτες. Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία [Πάπυρος]
2. Γκρούνμπεργκ Άρνολντ – Τίρζα, η βασίλισσα του ήλιου [Καστανιώτης]
3. Ινφάντε Γκιγιέρμο Καμπρέρα – Τρεις ταλαίπωρες τίγρεις [Τόπος]
4. Κάρβερ Ρέιμοντ – Αρχάριοι [Μεταίχμιο]
5. Λοτζ Ντέιβιντ – Ανήκουστος βλάβη [Bell]
6. Μπάλαρντ Τζέι Τζι – Θαύματα της ζωής. Αυτοβιογραφία [Οξύ]
7. Συλλογικό – Γοτθικές Ιστορίες από Βικτoριανές Συγγραφείς [Ars Nocturna]
8. Τραπέγιο Αντρές – Μέρες και νύχτες. Το ημερολόγιο του Χούστο Γκαρθία Βάγιε [Πόλις]
9. Τσιόλκας Χρήστος – Νεκρή Ευρώπη [Printa]
10. Χόρνμπυ Νικ – Η Τζούλιετ γυμνή [Πατάκης]

Ελληνική πεζογραφία
1. Αξιώτης Διαμαντής – Λάθος λύκο [Κέδρος]
2. Γρηγοριάδης Θεόδωρος – Ο χορευτής και ο δερβίσης [Πατάκης]
3. Γουδέλης Τάσος – Η παρουσία [Κέδρος]
4. Καβανόζης Κώστας – Του κόσμου ετούτου [Κέδρος]
5. Κολλιάκου Δήμητρα – Η αρρώστια των βουνών [Πατάκης]
6. Νικολαΐδου Σοφία – Απόψε δεν έχουμε φίλους [Μεταίχμιο]
7. Ξυλούρη Μαρία – Rewind [Καλέντης]
8. Σερέφας Σάκης – Θα σε πάρει ο δρόμος [Κέδρος]
9. Συλλογικό – To βιβλίο του κακού [Μαγικό Κουτί]
10. Χρυσόπουλος Χρήστος – Ο βομβιστής του Παρθενώνα [Καστανιώτης]

Μικτό Δοκίμιο
1. Βλαβιανός Χάρης – Χρυσόπουλος Χρήστος – Το διπλό όνειρο της γραφής [Πατάκης]
2. Γουίλσον Τζόναθαν – Αντιστρέφοντας την Πυραμίδα. Η ιστορία του ποδοσφαίρου, των τακτικών και των συστημάτων του [Polaris]
3. Ελευθεράτος Διονύσης – Εξουσία, τι μπάλα παίζεις; [Τόπος]
4. Θέμπρον Κόλιν – Στη σκιά του Δρόμου του Μεταξιού [Πάπυρος]
5. Ίγκλετον Τέρρυ – Κείμενα για τη ζωή, την ποίηση, την πολιτική [Το Πέρασμα]
6. Μπόρχες Χόρχε Λουίς – Σάμπατο Ερνέστο – Διάλογοι [Printa]
7. Ντεμπρέ Ρεζί– Οδοιπορικό στις χώρες της Βίβλου [Πόλις]
8. Συλλογικό – Η τέχνη της γραφής [Τόπος]
9. Συλλογικό – Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80 [Το Πέρασμα]
10. Χίτσενς Κρίστοφερ – Ο Θεός δεν είναι μεγάλος. Πώς η θρησκεία δηλητηριάζει τα πάντα [Scripta]

Όπως πάντα η σειρά είναι αλφαβητική, ενώ στη λίστα των τραγουδιών ευνόητα δεν περιλαμβάνονται κομμάτια από την λίστα των δίσκων. Περιλαμβάνονται και οι 2-3 τελευταίοι μήνες του 2009. Πρώτη δημοσίευση στο σχετικό Αφιέρωμα – Ανασκόπηση του 2010 του Mic.gr εδώ.

Η λίστα κατασκευάστηκε εν πλω, χωρίς καμία γραπτή βοήθεια, σκονάκι, ημερολόγιο ή ό,τι άλλο. Γι’ αυτό και ξεχάστηκαν άλλα τόσα αλλά δεν έχει σημασία: ό, τι βρήκαμε άξιο παρουσίασης, θα παρουσιαστεί με τον γνωστό μας τρόπο. Ευχές για ηδονικές αναγνώσεις και γραφές.

Στις φωτογραφίες: Damien Jurado, World’s End Girlfriend, Eduardo Galeano, Χρήστος Χρυσόπουλος (φωτ. Κώστας Ισιδώρου), Regis Debray.

The Walkmen – Lisbon (2010)

Αν ρωτήσεις 100 ανθρώπους να σου πουν ποιο κομμάτι θα κρατήσουν απ’ τους Walkmen στην βαλίτσα με τα οριστικά τραγούδια, οι 95 θα πουν το The Rat. Φαίνεται πως και εδώ η ορμή υπερισχύει της εσωτερικότερης έντασης, γι’ αυτό μάλλον λίγους θα συνεπάρει το συναρπαχτικό Stranded. Ίσως πρέπει να είναι κανείς πολύ απογοητευμένος από το ροκ εντ ρολ για συγκλονίζεται από έναν σχεδόν λατινογενή θρήνο, τραγουδισμένο από έναν (ξανά) ζαλισμένο ντυλανικό φωνάρχη, που σέρνει τα βήματά του δίπλα σε εμβατηριακά πνευστά σαν σε νεκρώσιμη πομπή. Ενώ τέσσερις νότες των χάλκινων έτσι όπως είναι ριγμένες, μοιάζουν με ένα σημείο του …. ιταλικού εθνικού ύμνου. Και μόνο για το Stranded δηλαδή παραμένουμε Λισαβώνα.

Λίγοι θα έπαιρναν στο βαλιτσάκι το Another One Goes By από το Α Hundred Miles Off που στο προσωπικό μου πηχολόγιο αποτελεί τον δίσκο που καλούνται κάθε φορά να ξεπεράσουν. Αλλά ήδη νοιώθω να τους αδικώ: πώς γίνεται να περιμένεις εξέλιξη σε ένα σχήμα που εξαρχής χάραξε τα όρια του ράντσου του; Στο δικό τους ακίνητο τα δεδομένα είναι ακίνητα: ένα ροκ εντ ρολ με συγκεκριμένη πηγή και φυσιογνωμία, ο αμερικανικός ήχος και ο απανταχού νότος, η μεμψιμοιρία και η ήρεμη αποδοχή μιας ζωής που δεν είναι αυτό που υποσχέθηκε. Γι’ αυτό και εξ ορισμού οι Walkmen δεν θα αλλάξουν. Θα παραμένουν το ίδιο γοητευτικά παράφωνο σχήμα, με κομμάτια που σχεδόν ποτέ δεν σκάνε ή δεν σε ανεβάζουν αλλά συνεχίζουν ακόμα κι εκτροχιασμένα απ’ το δρόμο, μέχρι να σβήσει η βενζίνη. Θα προτείνουν από ένα έως κανένα χάιλαιτ αλλά δίσκους που ακούγονται ολόκληροι, ρέοντες, συνεκτικοί, χωρίς τίποτε περιττό, που ορισμένες φορές θες να τους πετάξεις από την επανάληψη της καμπανιστής τους γκρίνιας κι άλλες ξέρεις πως θα σε συντροφεύσουν στην απόγνωσή σου, παιγμένοι στο τέρμα, όταν ψάχνεις τις χαμένες απλότητες του ροκ.

Τι με νοιάζει αν ο τύπος τους συνεχίζει με τον ίδιο και απαράλλακτο τρόπο να αντηχεί σαν ένας Ντύλαν ενός Ολοκαίνουργιου Κόσμου (Brave New World, ή όπως το μετέφραζαν παλιά οι αδαείς Γενναίος Νέος Κόσμος, αλλά σ’ έναν τέτοιο πρέπει να σταθεί και να πουλήσει!) ενίοτε τόσο απροκάλυπτα και συχνότερα τόσο ύπουλα; Τι με κόφτει που το ανώτεμπο ριφ του Woe Is Me θα το αβαντάραμε περισσότερο αν προερχόταν από τους Go Betweens ή τόσους άλλους απόντες; Τι με πειράζει που το Torch song είναι διαιώνισμα τόσων και τόσων δεκαετιών αν μπορώ μ’ αυτό έστω να ονειρευτώ πως θα χορέψω αγκαλιστί με την κυρά του δικού μου σαλουνιού;

Η μπάντα επισκέφθηκε δις την πόλη της ονοματοδοσίας του δίσκου, σε εποχή πλήρη βροχοπτώσεων, πράγμα που δεν τους εμπόδισε να συνεπαρθούν και να (της τον) αφιερώσουν. Φυσικά ουδεμία ιβηρική επιρροή δεν προστέθηκε στον ήχο τους: οι Walkmen ανέκαθεν υπήρξαν σχήμα λατινογενούς ροκ έμπνευσης. Φέτος έκλεισαν δεκαετία, και πώς μετράται άραγε η ενηλικίωση ενός σχήματος; Αντίστοιχα μ’ ενός σκύλου; Πάντως το αίμα τους παραμένει πάντα μπλε, (μάρτυράς μου το έκτο κομμάτι), μπλε της μοναξιάς και του αχανούς ουρανού.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ. Για τους προ-προηγούμενους Walkmen εδώ. Στις φωτογραφίες: οι 5 νέοι προτού περάσει το απορριματοφόρο και η εμπνέουσα πόλη.