Neil Gaiman, The Sandman (από: http://thinkexist.com/quotes/neil_gaiman. Η  παραπομπή σε Σ. Ζίζεκ, Βία]

Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Φρικτό δεν είναι; Σε κάνει τόσο ευάλωτο. Φωλιάζει στο στήθος σου και σου ανοίγει διάπλατα την καρδιά κι αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να μπει μέσα σου και να σε κάνει άνω κάτω. Χτίζεις ένα σωρό άμυνες, σφυρηλατείς μια ολόκληρη πανοπλία, ώστε τίποτα να μην μπορεί να σε πληγώσει, κι ύστερα ένας ανόητος άνθρωπος, διόλου διαφορετικός από κάθε άλλο ανόητο άνθρωπο, μπαίνει τυχαία στην ανόητη ζωή σου… Τους δίνεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου. Δε στο ζήτησαν. Έκαναν κάτι κουτό μια μέρα, όπως να σε φιλήσουν ή να σου χαμογελάσουν, κι από κει και πέρα η ζωή σου έπαψε να σου ανήκει πια. Η αγάπη παίρνει ομήρους. Μπαίνει μέσα σου. Σε κατατρώει και σ’ αφήνει  να κλαις μες στο σκοτάδι, μια φράση τόσο απλή όπως το «ίσως θα έπρεπε να μείνουμε απλώς φίλοι» μεταμορφώνεται σε θραύσμα γυαλιού που βρίσκει το δρόμο του και τρυπάει την καρδιά σου. Πονάει. Όχι μόνο στη φαντασία. Όχι μόνο διανοητικά. Είναι ένας πόνος της ψυχής, ένας πόνος σαν πραγματικά κάτι να έχει τρυπώσει μέσα σου και να σου ξεσχίζει τα σωθικά. Μισώ την αγάπη.

Στην Μαρία Ξυλούρη

Μάνος Στεφανίδης, Το πιο σύντομο μυθιστόρημα του κόσμου, Περιοδικό (Δε)κατα, τεύχος 26 (καλοκαίρι 2011), σ. 92.

Πόσο στ’ αλήθεια σας ενδιαφέρει το τέλος αυτής της ιστορίας; Το τέλος κάθε ιστορίας; Ας είμαστε ειλικρινείς. Μια αρχαία αταβιστική συνήθεια μας δημιουργεί αυτή την επίπλαστη, σχεδόν χυδαία περιέργεια να ολοκληρώσουμε, δήθεν, τον όποιο μύθο. Κατ’ ουσίαν ξέρουμε πως τίποτε δεν τελειώνει ποτέ και πως οι άλλες ιστορίες αποτελούν αξιοθρήνητο άλλοθι για τη δική μας προσωπική ιστορία που χάσει εκεί στην άκρη της ζωής μας, αναποτελεσματική και αδιάφορη. Δεκάρα δεν δίνουμε ούτε για τη Σόνια ούτε για τον Αντρέι Μπολκόνσκι ούτε για τον Ρασκόλνικοφ και την Έμμα Μποβαρί. Απλώς χρησιμοποιήσαμε αυτούς τους ήρωες μαζί με δεκάδες εκατοντάδες άλλους πρωταγωνιστές βιβλίων ή ταινιών ή κόμικς ή τηλερομάντζων για να επενδύσουμε το κενό της δικής μας ζωής, να ζήσουμε παράλληλα και κάπως αλλιώς. Κι εκεί ακριβώς έγκειται η αποτυχία των πολυσέλιδων, κοσμοαγάπητων, συναρπαστικών μυθιστορημάτων. Στο ότι κατάφεραν, αυτό είναι αλήθεια, να μας παρασύρουν για μια στιγμή, μας έκαναν να ταυτιστούμε μ’ αυτά για λίγο, όμως δεν μπόρεσαν ν’ αλλάξουν ούτε κατ’ ελάχιστο τη ζωή μας κι αυτό δεν πρέπει να τους το συγχωρήσουμε.

Στον Βασίλη Καββαθά