Yoko Okawa, Ξενοδοχείο Ίρις, μτφ. από τα ιαπωνικά Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Άγρα, 2004, σ. 170 (Hotel Iris, 1996)

Το πραγματικό όμως νόημα της αναμονής δεν το έμαθα παρά από τότε που σε συνάντησα. (…)

Κοιτάζω τους ανθρώπους που στρίβουν τη γωνία ερχόμενοι προς το μέρος μου από την ακτή, αναπηδώ μόλις διακρίνω κάποια κοπέλα που η σιλουέτα της φέρνει κάτι από σένα, αποστρέφω πάραυτα το βλέμμα μόλις συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται για κάποια άλλη. Συνεχίζω απτόητος με ακάματη υπομονή. Δεν παραιτούμαι με τίποτα. Θα διέπραττα με χαρά το ίδιο σφάλμα χίλιες και δύο χιλιάδες φορές αν είναι για να βρω εσένα και μόνο εσένα. Σχεδόν δεν μπορώ πια να κάνω τη διάκριση ανάμεσα στο τι θέλω περισσότερο, να σε δω όσο το δυνατό γρηγορότερα ή να σε περιμένω έτσι στη θέση μου επ’ αόριστον.

 Στην Έλενα Μαρούτσου

Péter Esterházy, Μια γυναίκα, εκδ. Ποταμός, 2003, μτφ. Μανουέλα Μπέρκι, σ. 48, 17-18.

(16)

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν θεωρούσα καταστροφικό το γεγονός ότι τα κορμιά μας δεν λαμπαδιάζουν πλέον, αφού ακόμα και από μια απροθυμία μπορούν να ξεπηδήσουν ωραία πράγματα. Επιπλέον εγώ τη βρίσκω ακόμα και να είμαι απλά ξαπλωμένος δίπλα της και το χέρι μου να κρέμεται στον κόρφο της. Εκείνη δεν μιλάει γι’ αυτό, εκείνη μιλάει πάντα για το συνολικό θέμα, ενώ εγώ πάντοτε για τις λεπτομέρειες, και οι λεπτομέρειες από τη φύση τους είναι εν μέρει πάντα εντάξει, το σύνολο όμως δεν είναι.

(6)

Γι’ αυτό και μόλις τις αντικρίσω σε πεδίο κατάλληλο για φιλιά, και την σήμερον σπανίζουν τα μέρη που υπόκεινται σε απαγορεύσεις προβολής του ατομικού ή δημοσίου αισθήματος, της αρετής ή της ευλάβειας, τότε αρχίζω να τρέχω αμέσως προς το μέρος της σαν φιγούρα κινούμενου σχεδίου, με τα πόδια στο σβέρκο, και μπαμ, τρακάροντας πάνω της, πέφτοντας με φόρα ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς να κοντοσταθώ, γιατί ξέρω πως τότε θα με χτυπήσει, θα μου ορμήσει αυτό το ταγκιασμένο κενό, η κλούβια απουσία της απουσίας, το σαπισμένο τίποτα…

Μνήμη Γιώργου Κάτου