Κλαούντιο Μάγκρις, Δούναβης, εκδ. Πόλις, 2001, μτφ. Μπάμπης Λυκούδης, σ. 507 (Claudio Magris, Dunabio, 1986).

Ίσως μια αρχαιολογία των απορριμάτων και των υπονόμων να μας έδινε μια κρυφή και αντεστραμμένη ιστορία των πόλεων, όπως εκείνη η σπουδαία που μας έδωσε ο Ερνέστο Σάμπατο στο μυθιστόρημά του Περί ηρώων και τάφων.
Αυτός όμως ο κόσμος δεν είναι μόνο ο κολαστήριος εκείνος κοπρώνας που περιγράφει ο αργεντινός συγγραφέας. Ανάμεσα στα απόβλητα και τα κόπρανα αναπηδά η στιλβηδόνα ενός θησαυρού, που κάποια ξωτικά τον αποσπούν από τα σπλάχνα της γης. Στα παιδικά μας χρόνια, όταν ένα μολυβένιο στρατιωτάκι ή το περιτύλιγμα μιας σοκολάτας εξαφανίζονταν μυστηριωδώς, σκεφτόμασταν ότι θα είχαν γλιστρήσει σε κάποια σχισμάδα και από εκεί θα είχαν πάει κάτω, σ’ εκείνη την άγνωστη χώρα….

Στον Αντώνη Σουρούνη

 Bill Drummond, Ας αλέσουμε ή «Πώς η Κ2 Plant Hire άρχισε να δουλεύει», στο: Συλλογικό – Disco 2000. Διηγήματα για το τέλος της χιλιετίας, εκδ. Οξύ, 1999, μτφ. Χρήστος Μιχαλάτος, (Disco 2000, ed. Sarah Champion, 1999)

Τα τελευταία δέκα χρόνια, είχαμε διαρκώς την ιδέα ότι κάτι έπρεπε να γίνει με το Στόουνχετζ. Είτε κάποιος έπρεπε να το επισκευάσει ή έπρεπε να καταστραφεί ολοσχερώς σαν μη επιδεχόμενο εκμετάλλευση. Θα μπορούσα εύκολα να εξαπολύσω μια επίθεση στην πολιτιστική κληρονομιά, αλλά αυτό είναι καλύτερα να το αφήσω στους δημοσιογράφους των φυλλάδων που ξέρουν πώς  να παρουσιάσουν ένα λογικό επιχείρημα.

Νομίζω πως έχουμε αυτή την έλξη για τις πέτρες, όχι εξαιτίας κάποιου είδους καινούργιου παγανιστικού πόθου στις ψυχές μας, αλλά περισσότερο επειδή φαίνονται να συμβολίζουν για μας κάτι που ζει σ’ αυτά τα νησιά. Ένα συνεχές που μας έλκει περισσότερο και βαθύτερα απ’ ότι η Εθνική Σημαία, η βασιλική οικογένεια, η μητέρα μας των κοινοβουλίων, οι νίκες μας στον πόλεμο, η γλώσσα μας, το εθνικό μας νόμισμα ή ακόμη και η ποπ μουσική μας. Δεν μας έχουν αναγκάσει να τα «φάμε» στο σχολείο. Δεν απεικονίζονται στα νομίσματα που έχουμε στις τσέπες μας. Δεν προσπαθούν να μας πουν τι να κάνουμε, ή να μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι. Απλά βρίσκονται εκεί, από γενιά σε γενιά.

Μνήμη Γιώργου Β. Μακρή

Κοινοποίηση σε: Χρήστο Χρυσόπουλο και Βομβιστή του Παρθενώνα

Συνοδευτικό άκουσμα: Julian Cope – Bill Drummond Said (Fried LP, 1984)