Joyce Mansour, Η Ιούλιος Καίσαρ, εκδ. Ρόπτρον, 1990, μτφ. Έκτωρ Κακναβάτος, σελ. 35 (Jules César, 1958)

Τα δίδυμα αναβλύζοντας ευτυχία πήγαιναν κάθε μέρα να κάνουν επίσκεψη στην παρθένα Λουκία. Εκείνη τα δεχόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο λέγοντας: «Πάλι εσείς; Μα τι θέλετε ακριβώς;». Και σηκωνόταν από τα βρύα, πιο γυμνή κι απ’ όσο ήταν το καλοκαίρι, ριγηλά τυλιγμένη μέσα σ’ ένα παλτό από άγρια αλεπού που άνοιγε στην παραμικρή κίνηση για ν’ αποκαλύψει το πρασινωπό κορμί της, ενώ οι μπούκλες των μαλλιών της φλογίζονταν. Τα δίδυμα την ποθούσαν μ’ όλη την κάψα της εφηβείας. Τους άρεσε να βλέπουν το κορμί της να διαλύεται αργά μες στο στάσιμο νερό των βάλτων× τους άρεσε να την κρατούν μπροστά τους καβάλα σαν θύμα και να καλπάζουν ώσπου το άλογο να πέσει εξαντλημένο× τους άρεσε να τη βρίσκουν ακίνητη σαν ζώο, με το κορμί λεκιασμένο από θλίψη, το πρόσωπο παθητικό κάτω απ’ το φλεγόμενο κεφάλι της, προσηλωμένη στους θορύβους της κόλασης. Έμαθαν να την χαϊδεύουν…

Στη Ζυράννα Ζατέλη

Pedro Almodovar, Αυτοσυνέντευξη 1984, από το: Πάττυ Χύμα κι άλλα κείμενα, εκδ. Βαβέλ – Σέλας, 1993, μτφ. Βιβή Φωτοπούλου, σ. 104 (Pedro Almodovar, Patty Diphusa y Otros Textos, 1991)

E: Πολλές φορές απορούμε με την ασταμάτητη δραστηριότητά σου.
Α: Ωθείται από την απελπισία… Εμένα η δουλειά δεν με χαλαρώνει, αντίθετα μάλιστα, μου ανοίγει τις πόρτες για νέες απογοητεύσεις. Αυτό δεν θα πει ότι δεν την απολαμβάνω. Απολαμβάνω πολύ αυτά που κάνω, αλλά δεν είμαι αυτάρεσκος. Όταν τελειώνω μια ταινία, ένα δίσκο ή μια παράσταση, νιώθω πολύ χειρότερα απ’ ό,τι πριν αρχίσω. Νοιώθω επιτακτική ανάγκη να πέσω με τα μούτρα σε κάποιο νέο σχέδιο. Είμαι ένας σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, γεμάτος ακατάστατες ιδέες, πολιτισμικά κενά και αντιφατικά συναισθήματα. Η συστολή, η ανασφάλεια κι η ανάγκη να μην κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα είναι επίσης στοιχεία αυτού του σταθμού.

Στον Σάκη Σερέφα