Βασίλης Γκουρογιάννης, Το ασημόχορτο ανθίζει, εκδόσεις Καστανιώτη, 1996, σελ. 58-59.

Ο χειμώνας πέρασε χωρίς ελπίδα και η άνοιξη ζύγωνε στην πασχαλιά της (…) Την άνοιξη κιόλας οι άνθρωποι δε φοβούνται θάνατο, γι’ αυτό και δε φυλάγονται. Χώνουν το κεφάλι τους μες το κεφάλι του και παιχνιδίζουν με το χορταριασμένο τίγρη (…) Λοιπόν θα κατέβαινε στο σπίτι του φίλου του να γιορτάσουν. Θα κατεβαίναν Μεγάλο Σάββατο από το δρόμο του γκρεμού, όπως το ζήτησε. Μα όταν πήγε στο καρτέρι, εκεί μύριζε μονάχα μπαγιάτικος καπνός από καπνισμένα τσιγάρα. Παρ’ όλα αυτά, περίμενε πολύ με το τουφέκι κολλημένο στον ώμο, έτοιμος να πάρει σημάδι σε πουλί (…) Απελπισμένος πήρε το δρόμο του γυρισμού. Σχεδόν υπνωτισμένος διάβαινε δίπλα από σπίτια και μέσα από χωράφια (…) Στα σίγουρα κινδύνευε… Όμως κάτι ακαθόριστο τον αγκίστρωνε και τον έσερνε προς τα εκεί. Μπούκωναν τα ρουθούνια του με φρέσκια οσμή. Οι αυλόπορτες ήταν υγραμένες από κοκκινωπή λάσπη, σαν αυτή που βρέχει κάποτε ο καλοκαιρινός νοτιάς. Άκουγε άγριες φωνές, βελάσματα παιδιών (…) Ήταν πια στ’ αλήθεια μεθυσμένος απ’ τις πολλές αναθυμιάσεις της πασχαλιάτικης γης (…) Το δειλινό της Λαμπρής παραφύλαξε απ’ την άλλη μεριά του γκρεμού (…)

Στον Ευγένιο Αρανίτση.

 

Αφιέρωμα στο Νάσο Βαγενά.

Πάντα ένα ποίημα θα μας γνέφει πιο πολύ από τ’ άλλα να το κάνουμε δικό μας, γράφει ο διχασμένος μεταξύ συγγραφής και αρχαιολογίας Χρήστος Μπουλώτης – και γι’ αυτόν είναι το Θάνατος στα Εξάρχεια του Νάσου Βαγενά, που εδώ τιμάται με περίλαμπρο Πορφυρικό και καταπόρφυρο αφιέρωμα. Το ποίημα συνοδεύεται από την διήγηση του τιμώμενου για ένα μαρμάρινο τραπέζι του κλασικού καφενείου Στουρνάρη και Τσαμαδού γωνία, την κάτω πλευρά του οποίου κάποτε ασυναίσθητα άγγιξε και ψηλάφησε το όνομα νεκρού – βλέπετε το μάρμαρο ήταν μεταποιημένη ταφόπλακα. Εκεί κι έκτοτε ψάχνει τις αναλογίες σε κάποια μεταγενέστερη ισπανική ταινία, σε μια παλαιότερη διήγηση του Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, σε μια κουβέντα τους στους Χάρτες της Βαλτετσίου, σε ένα ταχυδρομικό δελτάριο που αντάλλαξαν ως … εγγύτατοι γείτονες.

Όπως αντιλαμβάνεστε, ολόκληρο το τεύχος ρέει με διηγήσεις, ενθυμήσεις και κειμενογραφήσεις για τον εκλεκτό ποιητή, θεωρητικό, κριτικό, ιστορικό της λογοτεχνίας, που κάποτε υπήρξε αδιανόητος πεζογράφος κάποιων ψευδο-δοκιμίων που ακτινοβόλησαν την α λα Μπόρχες μετα-λογοτεχνία, διέτρεξε τον παράλληλο από την Δράμα ως το Ρέθυμνο με εφόδια την Εσθήτα της Θεάς και την Ειρωνική Γλώσσα και τώρα χρονολογείται, εργογραφείται και φωτο-γραφείται – ακόμα και ως ποδοσφαιριστής του Εθνικού Πειραιώς! Δεν είναι η πρώτη φορά που το κερκυραϊκό περιοδικό αφιερώνει ολόκληρο τεύχος του σε σύγχρονο λογοτέχνη, συνεπώς μιλάμε για τον ορισμό της γλυκύτερης υποτροπής. Επιμελής επιμελητής τεύχους ο Θεοδόσης Πυλαρινός. Ταχυδρομικός αποδέκτης: Τ.Θ. 206, 49 100 Κέρκυρα.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.