It was a bright and beautiful morning in spring, I just went out in the forest to collect some woods for the fire when I stumbled upon a … Δεν είναι εισαγωγή από βιβλίο του Thomas Hardy ή του D.H. Lawrence αλλά από την Ναυτία του Konstantin Gropper, ένα μουσικό αντίστοιχο εκείνου του ρομαντισμού. Αμέσως μετά η Σιωπή του Σενέκα αντανακλά την δική της ιδιαίτερη μελωδικότητα και την αίσθηση πως αυτός ο δίσκος δεν ακούγεται απλώς: διαβάζεται, ονειρεύεται, βιώνεται.

Η εκλεκτή, εκλεπτυσμένη και εκλεκτικιστική μπάντα του K. G. τιμά τον πρώτο μήνα του έτους με τον δευτερότοκο δίσκο της, την στιγμή που όλο και περισσότερα play lists ανακαλύπτουν καθυστερημένα το προπέρσινο Rest Now Weary Head! You Will Get Well Soon. Τα τραγούδια εδώ χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: κάποια (όπως τα Seneca’s Silence, We Are Free Angry Young Man) αγγίζουν το είδος της υποδειγματικής σοφιστικέ ποπ Δον Κιχώτηδων όπως ο Gavin Friday της ωριμότητας, ο Frank Tovey/Fad Gadzet, ο Anthony Reynolds ή ένας πιο γρήγορος Perry Blake (αν και η τρυφερή χορωδία πίσω από το We Are Ghosts μου θύμισε το Invisible and Silent των Covenant). Περισσότερες είναι οι χαμηλές πτήσεις, όπου προτιμάται η όμορφη έγχορδη ελεγεία του Α Voice in the Louvre ή η φλέβα του Matt Elliott (We Are The Roman Empire και στο τελείωμα του A Burial At Sea) παρά οι υποτονικότητες των υπολοίπων.

Όπως πάντα ο K.G. (που πρόσφατα έγραψε το σάουντρακ για το Palermo Shooting του Wim Wenders) συνθέτει, παίζει και εκφράζεται φωνητικώς, αλλά σε αντίθεση με το ντεμπούτο, όπου έπαιξε όλα τα όργανα μόνος του, εδώ πρώτα έγραψε και ηχογράφησε τα τραγούδια στο σπιτικό του, κι ύστερα εγκαταστάθηκε σ’ ένα παλιό στούντιο κοντά στην Χαϊδελβέργη, όπου κουαρτέτα εγχόρδων και πνευστών, πιανίστας και ντράμερ περπάτησαν πάνω στα ηχογραφημένα μέρη.

Το Vexations προέρχεται από μια πλήρη πνευματική διεργασία που πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη. Σύμφωνα με τις ίδιες τις λέξεις του δημιουργού του, όπως παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα τους, η ιδέα του δίσκου προέρχεται από τον βίο και το έργο του Σενέκα του Νεότερου, του Ρωμαίου στωικού φιλοσόφου που είχε την ατυχία να έχει μαθητή τον Νέρωνα, από τον οποίο αργότερα διατάχθηκε να αυτοκτονήσει. Οι σενεκικοί τίτλοι περί της συντομίας της ζωής, της γαλήνης του μυαλού και του ευτυχούς βίου θα μπορούσαν, σύμφωνα με τον Gropper, να είναι οι υπότιτλοι του δίσκου.

Το We Are Free είναι γύρω από την ιδέα των Στωικών περί ελευθερίας, ότι είσαι ελεύθερος μόνο όταν μπορείς να εγκαταλείψεις ανά πάσα στιγμή τα πράγματα που αγαπάς, μια σκληρή μορφή ελευθερίας που προβλημάτισε τον Gropper. Το Nausea διαλογίζεται πάνω στο φερώνυμο έργο του Σαρτρ ενώ οι φυσικοί ήχοι είναι από το δάσος πίσω από το πατρικό του Gropper, όπου συνήθιζε να παίζει μικρός, και τώρα ηχοποιούν όλη αυτή η μετάβαση από την έστω και μελαγχολική παιδικότητα προς την ενηλικίωση.

Το Werner Herzog Gets Shot αναφέρεται βέβαια στον σκηνοθέτη που συνήθιζε να ρισκάρει τη ζωή του στα γυρίσματα, σύμφωνα με την ιδέα ότι η ζωή του καλλιτέχνη δεν έχει σημασία μπροστά στο έργο του, και το πώς η αρμονία πρέπει να διακόπτεται, όπως ο Η. έκοβε την αρμονία της δικής του ζωής. Το Red Nose Day στην δραματική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που επιθυμεί να κάνει κανείς στη ζωή του και σε αυτό που αναγκάζεται να κάνει για να επιβιώσει, το 5 Steps… 7 Swords στο άγνωστο φόβητρο του θανάτου, στον οποίο βαδίζουμε χωρίς γνώσεις, παρά μόνο με τετριμμένες επιστημονικές και θρησκευτικές θεωρίες. Το A Burial At Sea εμπνεύστηκε απ’ τον Captain Ahab του Moby Dick, το We Are Ghosts απ’ το Μαρξιστικό Μανιφέστο, το Angry Young Man απ’ την Ιλιάδα.

Σε κάθε περίπτωση, το Vexations (τιτλοφορημένο από πιανιστική σύνθεση του Eric Satie (1949), δεν ολισθαίνει σε μουσικά ή στιχουργικά μελοδράματα, ίσως γιατί η γερμανική ιδιοσυγκρασία του Gropper τετραγωνίζει (εδώ θυμόμαστε τους Notwist και φανταζόμαστε μια ωραία συμφωνία με τον Markus Acher) κάθε ζαχαρώδη ή τραγική τάση. Χρωστάμε ακόμα μια κατηγορία, κι εδώ έρχεται η απογείωση με το 5 Steps / 7 Swords, ένα πραγματικά σπουδαίο τραγούδι, ο Tom Waits σε δεύτερη νεότητα με μπάντα τους Black Heart Procession και ενορχήστρωση επικού σάουντρακ, παίζουν σε πομπή στο Χάρλεμ ή σε πένθιμη ταυρομαχία. Ας είναι αυτή η επόμενη πορεία τους!

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έφτιαχνα ποδοσφαιρικές ενδεκάδες είτε σαν παιχνίδι είτε σαν τρόπο να θυμάμαι πρόσωπα με κάποια απαραίτητη σειρά. Δεν ήταν ακριβώς αυτοσχέδιες αλλά ο κάθε παίκτης έμπαινε στη θέση που του άρμοζε για κάποιο λόγο (χρονική ακολουθία, τακτική, προτίμηση κλπ.). Σκάρωνα από συνθέσεις βυζαντινών αυτοκρατόρων μέχρι σκηνοθετών, ηθοποιών, μουσικών. Ο Πέριμαν συγκεντρώνει την πιο πολύπλοκη ενδεκάδα που μπορώ να φανταστώ, μια μικτή σπουδαίων στοχαστών, και τους κατανέμει στις θέσεις με βάση το ίδιο τους το έργο – όλα τα επιχειρήματά του περιλαμβάνουν αυθεντικά λόγια και αφορισμούς του καθένα από αυτούς. Η κατανομή του ρόστερ του στο γήπεδο είναι πανέξυπνη και διασκεδαστική.

Υπάρχει ιδανικότερος τερματοφύλακας από τον Αλμπέρ Καμύ, γνώστη της Αντίστασης και του συνθήματος No Pasaran; Όταν η διατήρηση του μηδενός είναι στόχος της ύπαρξής σου, ζεις μια μοναχική ζωής πάνω στη γραμμή του τέρματος και πανηγυρίζεις πάντα μόνος, ενώ όταν δέχεσαι γκολ όλοι απομακρύνονται από κοντά σου, νοιώθεις πάντα ένας Ξένος. Υπάρχει, αντίστοιχα, καταλληλότερο δεξί μπακ από την Σιμόν ντε Μπωβουάρ, θέση που χρόνια έδινε βοήθειες στους άλλους χωρίς να περιμένει ανταπόδοση αλλά και που στον μοντέρνο του ρόλο παίρνει πρωτοβουλίες και φτάνει ως την επίθεση;

Με τον αριστερό πάλι μπακ Ζαν Μπρωντριγιάρ ποτέ δεν ξέρεις σε ποιον πηγαίνει η μπάλα ή πού θα καταλήξει. Γνώστης του φανταιζί ποδοσφαίρου και του αιφνιδιασμού, όλο περίτεχνες τρίπλες κι εκθαμβωτικά τεχνάσματα, πάντα ξεπατίκωνε τις κινήσεις άλλων, εφόσον αυθεντικό είναι μονάχα ό,τι μπορεί να αντιγραφεί. Η ομάδα του (από την οποία άφησε απ’ έξω τον Φουκώ και πήρε στη θέση του τον Ντερριντά) αμφισβητούσε οποιαδήποτε απόφαση των διαιτητών και όχι μόνο.

Ο σέντερ χαφ της Άστον Βίλα (λόγω καταγωγής από τα Middlelands) Ουίλιαμ Σαίξπηρ φρόντιζε πάντα για το ρυθμό του παιχνιδιού, έφερνε τρικυμία στο γήπεδο και υποστήριζε το τέλος καλό όλα καλά. Πήρε απρόσμενη μεταγραφή στη Βενέτσια και καθιέρωσε το αμυντικό σύστημα της τριπλής ζώνης στην ομάδα του Βασιλιά Ληρ. Εξελίχθηκε σε ικανό κυνηγό ταλέντων, εφόσον εντόπισε σε ερασιτεχνική ομάδα της Δανίας τον πολλά υποσχόμενο αλλά κυκλοθυμικό νεαρό Άμλετ, αλλά ούτε αυτός ούτε ο σκουρόχρωμος αμυντικός Οθέλλος ανταπεξήλθαν στις απαιτήσεις μιας μεγάλης ομάδας.

Τη θέση του σέντερ μπακ κερδίζει επάξια ο Νίτσε. Εραστής της υπεροχής, κυνικός, μαχητικός μέχρις εσχάτων, φλέρταρε με τις κίτρινες κάρτες σαν να μην υπάρχει αύριο. Στεκόμενος μόνος στην καρδιά της άμυνας, είχε πλήρη συναίσθηση της βαρύτατης ευθύνης. Δίπλα του στο κέντρο της άμυνας, το μεταγραφικό απόκτημα της Καίμπριτζ Γιουνάϊτεντ Λούντβιχ Βιτγκενστάιν που υποστήριζε πως δεν υπάρχει ένας τρόπος να σκοράρει κανείς αλλά πολλοί και τόνιζε την σημασία της άριστης γνώσης των κανόνων του παιχνιδιού και της κατοχής της μπάλας για την απαραίτητη αίσθηση τάξεως.

Αμετανόητος ατομιστής και φιγουρατζής Όσκαρ Γουάιλντ, είναι ό, τι πρέπει για δεξί εξτρέμ. Οι φαλτσαριστές του σέντρες μπέρδευαν του αντιπάλους με την απρόβλεπτη τροχιά τους – κοινώς δεν ήταν ποτέ στρέιτ! Ο Γουάιλντ έβγαλε το ποδόσφαιρο από τον αγγλικό ρεαλισμό των Ντίκενς και Κίπλινγκ, εισάγοντας την κέλτικη σχολή ποδοσφαίρου. Σέντερ φορ μπαίνει ο Ουμπέρτο Έκο (Μπολόνια): σπουδαίος στην επικοινωνία, υπέρ του ανοιχτού παιχνιδιού, ψάχνει με φαντασία κι ευρηματικότητα τις πιο απρόσμενες γωνίες για αναπάντεχες κινήσεις.

Αν ο δεύτερος επιθετικός (δεκάρι) πρέπει να είναι ένας γρήγορος παίκτης δίπλα στο βαρύ φορ, τότε ο Αντόνιο Γκράμσι κρίνεται καταλληλότερος, εφόσον χρησιμοποίησε τη βαριά μαρξιστική θεωρία για να φτάσει σε ένα ελαφρότερο, πιο ευέλικτο μοντέλο. Έχοντας βαλθεί να αποδείξει πως η πλουτοκρατία των συλλόγων με τα μεγάλα συμβόλαια δεν θα περάσει, αδικήθηκε όσο κανείς άλλος από τα σφυρίγματα των μελανοχιτώνων εκπροσώπων της τάξης. Κι επειδή όχι σπάνια οι προπονητές εκπλήσσουν με 1-2 επιλογές τους, η ομάδα συμπληρώνεται με ηγέτη – επιτελικό τον αρχαίο Κινέζο στρατηγό και πολεμικό αναλυτή Σουν Τζου και 11άρι τον … Μπομπ Μάρλεϋ (με μια σπάνια φωτογραφία όπου εικονίζεται κλωτσώντας μπάλα σε λασπωμένο γήπεδο με χειμωνιάτικα ρούχα), με εξίσου πειστικά επιχειρήματα.

Αυτό το μικρό αλλά πυκνότατο τομάκι περιλαμβάνει ακόμα σημειώσεις του προπονητή – συγγραφέα, μικρά αλλά κατατοπιστικά βιογραφικά των «παικτών», τον αριθμό, τις «ομάδες» (σε επίπεδο συλλόγων αλλά και εθνικό) τους, φωτογραφίες, σκίτσα κι από μια χαρακτηριστική τους ρήση για το άθλημα. Mark Perryman – Philosophy Football, 1997 / Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2006, μετφ. Αλέξανδρος Φιλιππίδης, εισαγωγή Αντώνης Πανούτσος, επίμετρο Κώστας Καλφόπουλος, σελ. 188.

Στις φωτογραφίες: Πορτιέρο Καμύ, Βιτγκενστάιν Σέντερ Μπακ, Σωκράτης Σούπερ Σταρ.

Πρώτη δημοσίευση: http://www.mic.gr/books.asp?id=16050.