Αρχείο για 2 Φεβρουαρίου 2009

02
Φεβ.
09

Περιοδικό Μανδραγόρας, τεύχος 39 (Φθινόπωρο 2008)

 

Ο θάνατος ναι, είναι υλικό λογοτεχνίας, αλλά όχι με απόγνωση. Ποτέ με απόγνωση

Να πού ζουν οι αδίκως εκλιπόντες, εκτός από το ίδιο τους το έργο: και σε τέτοια έντυπα. Εδώ ξαναμιλά ο Τηλέμαχος Αλαβέρας (η παραπάνω φράση είναι δική του), εδώ ξαναμιλάμε για τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο – δύο τόσο ιδιαίτεροι λογοτέχνες και δημιουργοί με εντελώς δική τους μοναχική πορεία.

Ένας κατάφυτος Μανδραγόρας υπό την φροντίδα του αρχι – Μανδραγορίτη Κώστα Κρεμμύδα μάς έρχεται όπως πάντα υπό τεράστιο σχήμα, 159 γυαλιστερές μυρωδάτες σελίδες κι ένα αχανές αφιέρωμα στον Δημήτρη Π. Παπαδίτσα, εκρηκτικό εικονοποιητή, φιλοσοφικό στοχαστή, μουσικό των στίχων, αυτόν τον «μύστη» της νεοελληνικής ποίησης, με χρονολόγια, ανθολογήσεις, φωτογραφίες, συνομιλίες, εμβαθύνσεις, πλαγιοκοπήσεις, αλληλογραφίες (και με τον Ε.Χ. Γονατά), οτιδήποτε χρειαζόμαστε για να (ξανα)μπούμε στον κόσμο του. Μια δεύτερη καρδιά χτυπάει στα δημοσιευόμενα για πρώτη φορά πρωτόλεια ποιήματα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου, περιεχόμενα σε δύο χειρόγραφα τεφτέρια, ευρισκόμενα στα χέρια του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Επίτιμοι Μανδραγορίτες χρίζονται, ακόμη, ο Ιάσων Δεπούντης, ποιητής, μεταξύ τόσων άλλων, της Αστροφυσικής και της Ουρανομετρίας, ανηλεώς σκωπτικός ακόμα και τη στιγμή του θανάτου του, ο Ναπολέων Λαπαθώτης σε εξασέλιδη ταξινόμηση και ο Νάνος Βαλαωρίτης σε ολοδιάφανη συνομιλία.

Η εξαντλητική πνευματική γυμναστική συνεχίζεται με ένα τετρασέλιδο για το επίκαιρο όσο ποτέ κατά την συγκεκριμένη συγκυρία Καντίντ του Βολταίρου, μια παρουσίαση του Πέερ Χόιχολτ (ενός από τους σημαντικότερους Δανούς μοντερνιστές ποιητές), ένα οδοιπορικό στο Νεπάλ μετά τη νίκη των μαοϊκών ανταρτών κι όπως πάντα πάρα πολλή ποίηση και εικαστικά, που δικαιώνουν τον «υπότιτλο» τετραμηνιαίου περιοδικού «για την Τέχνη και τη Ζωή».

Μετά από κάθε ξεφύλλισμα επιστρέφω στα καρδιακά αφιερωτήρια του τιμώμενου και ξαναδιαβάζω από τον Πρόλογο [Ουσίες, 1959-1962] τους στίχους που αποκαλύπτουν εκείνες τις σπάνιες στιγμές όταν…

Εκείνο που συμβαίνει εντός μας αιφνιδίως/Όταν μας επισκέπτεται ένα συμβάν ή μια σκέψη/Μας απαλλάσσει από της καθημερινής ζωής το αίσθημα

Τα μάτια του πλησίον μας πλημμυρίζουν δρόσο πρωινή/Λησμονημένες ανοίξεις φτάνουν με όλα τα πανηγύρια τους/Ικεσίες απελπισμένες αποβάλλουν την απελπισία τους/Και μοιράζουν χωρίς να λιγοστεύουν τις δυνάμεις τους/Το φως τους

Πρώτη δημοσίευση σε συντομευμένη μορφή: εδώ.




Φεβρουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

Blog Stats

  • 1.034.508 hits

Αρχείο