Κάποιος ιστολόγος χαρακτήρισε το Turning the mind ως τον καλύτερο ποπ δίσκο για την ψυχική κατάπτωση από την εποχή του Soul Mining των The The (1983) και ο ευφημισμός αναπαράχθηκε εις την αιωνιότητα του διαδικτύου (χωρίς να βρούμε τον γεννήτορα), αν και μεταξύ μας ποτέ δεν πήρα χαμπάρι πως το SM ήταν τέτοιας κατηγορίας. Άλλος χρησιμοποίησε τον λεξοδέτη των Spacemen 3 “Taking drugs to make music to take drugs” to για να αναστενάξει μερικούς υπαινιγμούς. Άλλωστε ολόκληρος ο δίσκος, από τον τίτλο ως τους στίχους ορισμένων τραγουδιών αναφέρεται στους διάφορους μηχανισμούς μεταβολής της εγκεφαλικής λειτουργίας, κυρίως τους τεχνητούς, με μια παράλληλη εμμονή σε εξίσου φαρμακερούς χωρισμούς. Κρατάμε δηλαδή ως τώρα τις λέξεις κατάρρευση, φαρμακολογία.

Οκ, τώρα μπορούμε να τις πετάξουμε. Αν η ναρκωτικο – θετημένη κατάθλιψη εμπνέει για τέτοιες συνθέσεις και τόσο ανεβαστικά τραγούδια, τότε τι να την κάνεις την χαρά (του άλλου); Ο James Chapman εκ Northampton, το πρόσωπο πίσω από τους χάρτες, έχει μεταβεί από το κιθαριστικό shoegaze του πρώτου δίσκου (We can create, 2007) σε αμιγώς ηλεκτρονικά πεδία, μαγνητικά και μαγευτικά. Λες και οποιοδήποτε συναίσθημα, έξαψη, έκλαμψη μετατρέπεται σε καταπληκτική κατά-πληκτρική σύνθεση. Τα συνθεσάιζερ λάμπουν παντού εδώ μέσα, οι μελωδίες είναι αστραφτερές και μελωμένες.

Η συνθετική ποπ απελευθερώνεται όταν καταφέρνει να απαγκιστρωθεί από Depeche Mode, New Order και Pet Shop Boys ή έστω να κλέψει τα καλύτερα του καθενός αποφεύγοντας άγονες μιμήσεις. Με σύγχρονα συμφραζόμενα, εδώ έχουμε παράλληλες συνδέσεις με τους ύστερους M83 (και ο Anthony Gonzalez άλλωστε παράτησε τους κιθαρισμούς για χάρη της ηλεκτρονικής ποπ) και τους Cut Copy, που έβαλαν σε πολλούς τα γυαλιά πέρσι με το In Ghost Colours. Ο J.C. έχει δηλώσει και φαν των Spiritualized και των Flaming Lips και στα live διασκευάζει το Leave Them All Behind των Ride. Το παλμαρέ συμπληρώθηκε, μένει η ταχυδακτυλουργία.

Όταν αστράφτει το συνθετικό (και με τις 2 έννοιες) ταλέντο του Champam τότε το χαρμάνι είναι χάρμα: I dream of crystal, Chameleon, Without you. Συχνά τα πλήκτρα μοιάζουν πινέλα που βάφουν με διαφορετικά χρώματα τα διάφορα στρώματα των κομματιών. Οι βρετανόφιλοι παπουτσοκοιταχτές die happy die smiling. Το Chameleon αγγίζει τα μαγνητικά πεδία των The Magnetic Fields. To Love will come ξεφεύγει, συνοψίζοντας την ηλεκτρονική χορευτικότητα από τις εκστατικές φάρμες και πίστες των 90ς στον Field. Στις πιο αδύναμες στιγμές, το Papercuts ακούγεται σαν από ξεχασμένο 80ς ραδιόφωνο, το Let go of the fear ντισκεύει μονότονα. Τα υπόλοιπα ξεχωρίζουν πανεύκολα από τον απέραντο ωκεανό των σημερινών τραγικά βαρετών κυκλοφοριών του είδους.

Εξαιρετικό δειγματολόγιο μοντέλων ηλεκτρονικής ποπ σύνθεσης για σεμινάριο. Valium in the sunshine (τίτλος ενός τραγουδιού εδώ) όνομα και πράμα.

Πρώτη δημοσίευση: mic.gr

 Οι συνέπειες ενός επτάλεπτου θανάτου

Ο Mark Linkous / Mr Sparklehorse γνωρίζει καλά τι σημαίνει τραυματική εμπειρία, και όχι μόνο μεταφορικά – μην ξεχνάμε τι σωματικές και ψυχολογικές ζημιές υπέστη απ’ τις καταχρήσεις ήδη απ’ τις αρχές των 90ς, μέχρι και μια επτάλεπτη παύση της καρδιάς του το 1996 σε τουρ με τους Radiohead ύστερα από ένα κοκτέιλ Βάλιουμ και ποικίλων αντικαταθλιπτικών και αλκοολούχων. Σε μια νέα του κατάπτωση το 2005 οι φίλοι του σκέφτηκαν να του φέρνουν ή να του παίζουν ολοκαίνουργια μουσική και κάπως έτσι γνωρίστηκε με τον Danger Mouse (Brian Burton). Το The Grey Album του τον «ξύπνησε», ο DΜ δούλεψε σε μερικά κομμάτια του Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain κι από τότε υπονοούσαν μια μελλοντική συνεργασία (με ονόματα σαν … Dangerhorse ή Sparklemouse).

Ένας ισπανός μυστικιστής και μια Εθνική Φωτογραφίας

Η έννοια της Σκοτεινής Νύχτας της Ψυχής καθιερώθηκε από τον καθολικό μυστικιστή Άγιο Ιωάννη του Σταυρού, ως μια μεταφορά για την απομόνωση και την μοναξιά στην πνευματική ζωή και τα οδυνηρά βήματα του εξαγνισμού. Αρχικά ο δίσκος προοριζόταν για συνοδεία ενός εκατοντασέλιδου φωτογραφικού λευκώματος του David Lynch. Σ’ αυτή την ιδιότυπη Εθνική της Ατμοσφαιρικότητας συμμετέχουν οι James Mercer (The Shins), Gruff Rhys (Super Furry Animals), Jason Lytle (Grandaddy), Julian Casablancas (The Strokes), Frank Black (the Pixies), Iggy Pop, Vic Chesnutt, David Lynch, and Scott Spillane (Neutral Milk Hotel / The Gerbils), δυο κυρίες απ’ τα παλιά – Nina Persson (The Cardigans), Suzanne Vega και οι Flaming Lips σε απαρτία.

Ένας δίσκος που δεν πωλείται

Τελικά λόγω διαφωνιών με την ΕΜΙ σε θέματα συμβολαίων και copyright, το βιβλίο κυκλοφορεί  με λευκό recordable CD-R, εξακολουθώντας βέβαια να προτείνεται ως οπτικό συνοδευτικό της μουσικής, ενώ ο δίσκος είναι μόνο downloadable. Ο Linkous (που σαφώς αφήνει τη σφραγίδα του περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον) έχει πει πως είναι φαν του Lynch κι έχει αφήσει την επιρροή του να εισχωρήσει στη μουσική του. Είχε μάλιστα κρατήσει κομμάτι για την Beth Gibbons – αυτή κι αν ταίριαζε εδώ – αλλά την βρήκε πάνω στην ετοιμασία του δίσκου επιστροφής των Portishead. Αλλά δεν είναι μόνο οι μουσικοί που εμπνέονται από τις εικόνες του Lynch αλλά κι εκείνος που φωτογράφησε εμπνευσμένος από τις μουσικές τους.

Μαυρόασπρο βελούδο

Η ατμόσφαιρα μυρίζει κινηματογράφο, μαυρόασπρα πλάνα, συχνά πολύ σκοτεινές λήψεις, αλλά απέχει πολύ από αναμενόμενες καταθλιπτικές διαθέσεις. Στα περισσότερα σημεία αναδίνεται μια αίσθηση κλασικότροπου ροκ με μοντέρνες επικαλύψεις. Ο καθένας φέρνει τον εαυτό του, αλλά και προσαρμόζεται σε μια τυπική Lynch ατμόσφαιρα, χαϊδολογώντας την σχιζοφένεια κι ανοίγοντας χαραμάδες σε αβύσσους πάθους ή λύπης. Οι Flaming Lips ακούγονται ακριβώς σαν Flaming Lips της τρέχουσας περιόδου, ενώ οι φωνητές των Super Furry Animals και Shins δίνουν καλύτερα κομμάτια απ’ ότι στις τελευταίες τους δυο τρεις κυκλοφορίες. Ο Iggy βρίσκεται στις φόρμες του (και η κιθάρα που θυμίζει το Shot By Both Sides των Magazine έκανε κάποιους να το συσχετίσουν με την προπέρσινη επανέκδοση του Real Life). Αντιλαμβάνεστε βέβαια πως το κλίμα ταιριάζει περισσότερο στον Vic Chestnut παρά στην Nina Persson, κι ας ήταν αμφότεροι καλεσμένοι στο Its Wonderful Life των Sparklehorse, 2001. Το τελευταίο ομώνυμο κομμάτι (και δεύτερο με τις φωνές του Lynch) με τις διασπασμένες λέξεις και την στοιχειωτική αίσθηση θα είχε θέση σε οποιαδήποτε ταινία του.

Οι στίχοι που κερδίζουν στα σημεία κι ένα ηλεκτρονικό επισκεπτήριο

In my mind I have shot you and stabbed you through your heart (Revenge)

I’m a mix of god and monkey! ( Pain)

http://www.dnots.com/

 Από τις λίγες περιπτώσεις που ο συνωστισμός ονομάτων αποδίδει και είναι κάτι παραπάνω από ένα γοητευτικό πείραμα.

 Πρώτη δημοσίευση: εδώ. Στις φωτογραφίες, ο σκηνοθέτης και το δημιούργημά του.