Στο Αίθριο του Πανδοχείου, 12. Λένα Διβάνη

Αγαπημένοι σας διαχρονικοί και σύγχρονοι συγγραφείς (και ποιητές)
Ο Τζ. Ντ. Σάλιτζερ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Ίαν Μακ Γιούαν, ο Φίλιπ Ροθ, ο Φιτζέραλντ, ο Τένεσι Ουίλιαμς, ο Μαγιακόφσκι, η Σύλβια Πλαθ και η Φλάνερυ Ο’ Κόνορ (αφήνω με πόνο ψυχής άλλους 40 τουλάχιστον απέξω. Αναφέρω μόνο αυτούς που θεωρώ πνευματικούς γονείς μου) 

Αγαπημένα σας διαχρονικά και σύγχρονα βιβλία.
Ο Φύλακας στη Σίκαλη και Ο Ηλίθιος είναι μόνιμα στην κορφή της λίστας που θα μου επιτρέψετε να μην αρχίσω γιατί δύσκολα θα την τελειώσω μετά.  

Αγαπημένα σας διηγήματα.
Της Φλάνερυ Ο’ Κόνορ μακράν των υπολοίπων. Από την άλλη μεριά μ’ αρέσουν και οι αμερικανοί μινιμαλιστές.
 
Σας έχει γοητεύσει κάποιος σύγχρονος νέος έλληνας λογοτέχνης;
Διαβάζω πάντα τα βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου, του Νίκου Παναγιωτόπουλου, του Χρήστου Χωμενίδη, του Αύγουστου Κορτώ, του Χρήστου Χρυσόπουλου, της Σοφίας Νικολαΐδου και άλλων πολλών. Πιστεύω ότι έχουμε γερή ομάδα σήμερα. Η γλώσσα μας απλώς είναι ανίσχυρη γι’ αυτό και έχουμε μείνει απέξω σε διεθνές επίπεδο.
Αγαπημένος ή/και ζηλευτός λογοτεχνικός χαρακτήρας;
Ο Χόλντεν Κόλφηλντ από τον Φύλακα στη Σίκαλη. Αυτόν θα ’θελα να πάρω τηλέφωνο κάνα βραδάκι που νιώθω ζορισμένη…
Σας ακολούθησε ποτέ κανένας από τους ήρωες των βιβλίων σας; Μαθαίνετε τα νέα τους;
Μιλάω πολύ συχνά με τον Άρη από τον ΕΝΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ- μη ξεχνάτε ότι κάπως έτσι θα ’θελα να ’ταν ο αδερφός που δεν έχω.
Έχετε γράψει σε τόπους εκτός του γραφείου σας/σπιτιού σας;
Α ναι. Έχω γράψει σε σπίτια στο Λονδίνο, σε βιβλιοθήκες στη Βοστώνη, σε εξοχικά της Σκοπέλου και του Πηλίου και όπου αλλού βάλει ο νους σας. Προτιμώ όμως την ησυχία και την συγκέντρωση μοναστηριακού τύπου που μου εξασφαλίζει το σπιτάκι μου!
Ποιος είναι ο προσφιλέστερός σας τρόπος συγγραφής; Πώς και πού παγιδεύετε τις ιδέες σας;
Παντού και από παντού έρχονται οι ιδέες μου- σαν πολύχρωμη βροχή. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι πως δεν θα μου φτάσουν τα χρόνια για να τις γράψω όλες -όσα χρόνια κι αν ζήσω…
Επιλέγετε συγκεκριμένη μουσική κατά την γραφή ή την ανάγνωση; Γενικότερες μουσικές προτιμήσεις;
Η μουσική παίζει μέσα στο κεφάλι μου. Οπότε απέξω επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή.
Αγαπημένο/αφιερωμένο/«καλύτερο» βιβλίο σας
Το πιο αγαπημένο μου είναι ο Ενικός αριθμός. Το πιο αφιερωμένο η Νάντια. Το καλύτερο ως σύνθεση τα ΨΕΜΑΤΑ.
Θα μας συνοδεύσετε ως την θύρα του τελευταίου σας βιβλίου;
Α, προς το παρόν δεν ανοίγει… Κρύβεται ακόμα κι από μένα μερικές μέρες το άτιμο!
Τι γράφετε τώρα;
Τώρα γράφω ένα μυθιστόρημα που λέγεται Ένα Πεινασμένο Στόμα. Έχει τόσο ενδιαφέρον για μένα αυτό το στόμα που κοντεύει να με καταπιεί!
Τι διαβάζετε αυτό τον καιρό;
Σελίν και πάλι Σελίν. Μου χρειάζεται η πικρότατη γεύση που αφήνει γι’ αυτό που γράφω.
Η επιστημονική σας ενασχόληση και πανεπιστημιακή διδασκαλία της Διπλωματικής Ιστορίας σας κλέβει συγγραφικό χρόνο ή εξαργυρώνεται με κάποιο τρόπο;
Τίποτα δεν πάει χαμένο ευτυχώς! Η μεθοδικότητα που απαιτεί η επιστήμη με προίκισε με αίσθηση της δομής. Η λογοτεχνία από την άλλη έκανε πιο ευανάγνωστα τα ιστορικά μου δοκίμια. Άσε που η μονομέρεια ποτέ δεν ήταν του γούστου μου. Από παιδί έχω αποφασίσει να αφήσω όλα τα ρόδα του εαυτού μου να ανθίσουν!

Δημοσίευση και εδώ.

The Mummers – Tale To Tell (Big Bass Drum, 1989)

 

Η δεσποινίς των Goldfrapp μας τα είπε κάπως σκληρά την τελευταία φορά. Οι άλλες retro-pop παραμυθούδες σιωπούν χαμένες στους κόσμους τους, οι Cirque du Soleil χαμένοι κάπου στον πλανήτη, η Bjork κι η Ute Lemper περιδιαβαίνουν σε άλλες πια οκτάβες, η Beth Gibbons ποιος ξέρει πάλι αν θα ξανάρθει προτού περάσει πενταετία. Τώρα ποια Σειρήνα θα έρθει να μας μαγέψει, ποια θα μας καθίσει κάτω από μια πολύχρωμη τέντα για να μας αποπλανήσει πάνω από τη σκηνή; Αυτή εδώ η νεαρή με την παραμυθώδη φωνή, τα μελοδραματικά κομψοτεχνήματα, και την θεατρική ατμόσφαιρα! Οι δικοί της Mummers δεν είναι σαν τους φερώνυμους πλανόδιους μασκοφόρους μίμους και μουσικάντηδες του Μεσαίωνα, που γυρνούσαν από πόρτα σε πόρτα αυτοσχεδιάζοντας στίχους και μουσική. Αυτής της ταιριάζει περισσότερο η σκηνή ενός καμπαρέ για μελαγχολικούς, ενός τσίρκο για τους καμένους.

Η Λοντογεννημένη Raissa Khan-Panni με τις Σινο-Ινδο-Μεξικανικες ρίζες και την Νοτιολονδρέζικη ανατροφή, κλασικών σπουδών και Ricki Lee Jones/Prince προτιμήσεων, αυτοδίδακτη του τραγουδιού και δασκαλεμένη του όμποε, δοκίμασε πρόωρη έξοδο στην σόλο δισκογραφία [Sleeping Bugs (1996), Meantime (1997) – το άκουσε ο Brett / Suede και την πήρε για σαππόρτ – Believer (1999)] που δεν ξέρουμε γιατί την έκαναν σερβιτόρα στα εστιατόρια του Brixton να προετοιμάζει την επιστροφή της ακούγοντας Rufus Wainwright και Flaming Lips. Βρήκε τον ιδανικό συνεργάτη στον ένοικο ενός δενδρόσπιτου έξω από το Brighton, τον Mark Horwood, και τώρα θριαμβευτικά συγκεντρώνει γύρω της είκοσι υπερήφανους μουσικούς για να πνευστοφορήσουν και εγχορδίσουν τις αστραφτερές της συνθέσεις.

Αν το στοίχημά τους, σύμφωνα με μια φανφαρόνικη εξομολόγηση, είναι η μετατροπή των εγκοσμίων σε παραμύθια, δεν έχουν πέσει έξω. Από την είσοδο των τσιρκολάνων στο March Of The Dawn και την χαρμολυπημένη παρέλαση του Wake Me Up στο πανέμορφο μέθυσο βαλσάκι Wonderland και την ποπ λιτανεία του This Is Heaven (Glow), όλος ο δίσκος μοιάζει με αυτοσχέδια πλην λουστραρισμένη παράσταση ρομάντζου μελοδράματος και ρετρό πανηγυριού. Προσοχή στο See Alice, όπως και σε άλλες περιπτώσεις που εμφανίστηκε αυτό το όνομα, ορισμένοι δεν επέστρεψαν.

Αν είχα το μαγικό ραβδάκι θα’ βαζα όλους αυτούς τους Dresden Dolls και Tiger Lillies να δώσουν μια μικρή άδεια στους οπερετικούς τραγουδιστές τους και να προσλάβουν ετούτο το κοράσιο με την αισθαντική φωνή. Εκτός αν φτιάξει μόνη της ένα σούπεργκρουπ σαν Μια Χιονάτη με Τρεις Σωματοφύλακες – μουζικάντηδες τριγύρω της τους Rufus Wrainwright, Andrew Bird και Patrick Wolf.

Το Μαγαζάκι Με Τα Μαγικά Παιχνίδια σε ακουσική έκδοση. Ο Danny Elfman να τρέξει να κρυφτεί, τέτοιες μουσικές θέλει ο Tim Burton!

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.