Μήνας: Αύγουστος 2009

Scanner – Rockets unto the edges of edges (BineMusic, 2009)

 

Ο ακροατής παίρνει δυο αρχικά κεράσματα απ’ τον Robin Rimbaud στο πρώτο και το τρίτο κομμάτι του δίσκου. Είναι οι μοναδικές του ευκαιρίες να φύγει (αν απατηλά νομίσει πως η συνέχεια είναι ανάλογη) ή να μείνει (αν διακρίνει πως εδώ υπάρχει μια αλλαγή που σιγοκαίει προτού εκραγεί πιο κάτω). Το πρώτο είναι η παρθενική φωνητική του (και ήρεμη) ισορροπία πάνω σ’ ένα κυκλικό λουπάρισμα της ακουστικής κιθάρας του Michael Gira (σημ. για τους νεότερους: Swans, Angels Of Light – η μέρα με τη νύχτα, ο θόρυβος με τη γαλήνη, απείρως σημαντικότεροι οι πρώτοι, αλλά εμφανείς εδώ μόνον οι δεύτεροι). Στο τρίτο η Ινδή soprano Patricia Rozario (βλ. (συνεργασίες με John Taverner Τον Σύγχρονο) αγνοεί επιδεικτικά κάθε υποψία θορύβου και υπερίπταται μόνη.

Ανάμεσά τους (Pietas Ilulia) υπάρχει η πρώτη ένδειξη του τι θα ακολουθήσει: πιάνο κι έγχορδα συμπλέκονται ισόπαλα, προτού χάσουν την οριστική πρωτοκαθεδρία από άλλα – ένα σκαλοπάτι ψηλότερα και μια δόση ηλεκτρονικότερα – πλήκτρα. Όπως και το Broken Faultline, μόνο που τα ισότοπα πλην λοξά πλήκτρα υπονομεύουν την οπερατική φωνωδία της καλεσμένης. Αυτός είναι ένας δίσκος – ορισμός της έννοιας της κλιμάκωσης.

Η χοάνη σε ρουφάει πρώτα με το Yellow Plains Under White Hot Blue Sky: υπόκωφες φωνές, μαστιγωτό ντράμισμα, ηλεκτρονικές παρεμβολές σε μια ανώμαλη αρμονία κάτω από τον θερμοσυσσωρευτικό μας (μπλέ; εγώ τα βράδια τον βλέπω γκριζοκόκκινο) ουρανό. Τα σινεματικά εγχορδίσματα του Through Your Window ξεκινούν αγέρωχα αλλά γνωρίζουμε πια τη συνέχεια: οι ψηφιακές ριπές έρχονται από παντού, όταν δεν τα αγκαλιάζουν, τα διαμελίζουν. Όπως οι Κροατικές και Κορεατικές λέξεις κομματιάζονται στο βομβοειδές The Last European.

Στην δεύτερη μεγάλη κυκλοφορία στην BineMusic και αναμφισβήτητα στο κορύφωμα της Scanner Ηχολογίας, οι απόψεις του Max Richter περί σύγχρονης κλασικοψηφιακής μουσικής και των Apparat περί του αρμονικότερου δυνατού ενοχλητικού ηλεκτρονικού ήχου συμπλέκονται με περιβαλλοντικές στρώσεις, ραντάρ αναμεταδόσεις και μινιμαλιστικές επαναλήψεις στο απόλυτο σύγχρονο σάουντρακ. Η μοναδική αντίρρηση: η ηρεμιστική Anna Livia θα έπρεπε να μπει στο τέλος, να καταλαγιάσει τα αυτιά από αυτό που προηγήθηκε.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.

Περιοδικό Το Δέντρο, τεύχος 169-170 (άνοιξη – καλοκαίρι 2009)

 

Αφιέρωμα Γιάννης Ρίτσος

Ανασκαφή των ανεξάντλητων ορυκτών της πολύτροπης και εκτεταμένης ποίησης του Ρίτσου από Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Αλέξανδρο Αργυρίου, Κώστα Βούλγαρη, Φ.Δ. Δρακονταειδή, Σόνια Ιλίνσκαγια, Δημήτρη Κοσμόπουλο, Θανάση Μαρκόπουλο, Λευτέρη Ξανθόπουλο, Τάκη Σινόπουλο, Έρη Ρίτσου, ενθυμήσεις των Βασίλη Βασιλικού, Μήτσου Κασόλα, Γιάννη Κοντού, και πολλά ακόμη από παλαιότερους και νεότερους, ζώντες και τεθνεώτες. Πρώτα όλων τα 14 γράμματά του προς τον Τίτο Πατρίκο (1952-53) που βρισκόταν στο Σ.Ε. (Στρατόπεδο Εκτοπισμένων) στον Άη Στράτη

Θα σταθώ στο κείμενο του Γιώργου Μπλάνα που με άγγιξε και προσωπικά. Αν το μεγαλείο της ποίησης δεν μπορεί να εκπορεύεται από έναν κοινό εγκέφαλο, αν ο Ρίτσος έπρεπε να αποτελεί μια ενσάρκωση του ιερού, πόσο μάλλον μετά τον σφετερισμό του έργου του από την ορθόδοξη Αριστερά (μπορεί τα «αριστερά» του ποιήματα να αποτελούσαν ένα ελάχιστο μέρος του έργο του, ενώ ο Φουτουρισμός, ο Σουπρεματισμός, ο Κονστρουκτιβισμός, το Παράλογο, ο Ουλτραϊσμός, ο Υπερρεαλισμός κ.ά. να διατρέχουν πολλές ποιητικές του συνθέσεις, όμως ταυτίστηκε με τα εντόπια σοσιαλιστικά οράματα), τότε αυτός ο ποιητικός μύθος στα εβδομήντα του αποφάσισε να τινάξει στον αέρα τη δημόσια εικόνα του και κάθε «επίσημη» ερμηνεία του έργου του, εκδίδοντας εκείνα τα αλησμόνητα εννέα πεζογραφήματα, το Εικονοστάσιο ανωνύμων αγίων με ήρωα τον Αρίοστο, γεμάτα στιγμιότυπα ζωής, έρωτα, παντοιότροπου σεξ, συνειρμικών σκέψεων, μνημών και φαντασιώσεων – παραδόξως από εκείνα εισήλθα στο έργο του. Στο τελευταίο θα δήλωνε πως ο Αρίοστος είναι ο ίδιος και πως αρνείται να γίνει ο Άγιος της επαναστατικής θρησκείας του Μαρξισμού. Ένας Αρίοστος Όχι Άριστος, Αναγραμματιζόμενος Ρίτσος ή ως Άλλος Ariosto του Μαινόμενου Ορλάνδου μόλις τελούσε την σημαντικότερη πράξη διαλεκτικής αντιπαράθεσης ποιητή και αναγνώστη.

Από τα κείμενα της πάντα απολαυστικής πίσω πλευράς: η νομπελική ομιλία του Γιόζεφ Μπρόντσκι (Όποιος δεν διαβάζει θα το πληρώσει ακριβά), αφρικανική λογοτεχνία, φιλοσοφία και κινηματογράφος και, ως της εκπλήξεως, ο Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ παίρνει στα χέρια του ένα πράσινο τετράδιο: μια προσωπική ποιητική ανθολογία του Τσε, ούτως ή άλλως αδηφάγου αναγνώστη ποίησης. Μπορείτε να μαντέψετε ποιους ποιητές ανθολογούσε ιδιοχείρως και γιατί; [246 σελ.]

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.