30
Απρ.
10

Κάλλια Παπαδάκη – Ο ήχος του ακάλυπτου. Έξι κοινόχρηστες ιστορίες

 

Δεν γνωρίζω για πόσους αναγνώστες ο ακάλυπτος χώρος της κατοικίας και ιδίως της πολυκατοικίας υπήρξε το κατεξοχήν μέρος του παράξενου, του έρημου ή του αξιοπαρατήρητου – για μένα ήταν σίγουρα όλα αυτά και πολλά περισσότερα. Σταδιακά βέβαια και με τόσες αλλαγές σπιτιών την θέση του πήραν οι ίδιοι οι κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας και τα ίδια τα διαμερίσματα με τους αμίλητους και αντι-καλημεριστές συνοίκους. Ενδιαφέρον υλικό ψυχορεαλιστικής γραφής, προσωπικής περιγραφής και λογοτεχνικής υπογραφής, κι ακριβώς έτσι το αντιμετωπίζει η Κάλλια Παπαδάκη (Διδυμότειχο, 1978 – Θεσσαλονίκη – Βοστώνη – Αθήνα), οικονομολόγος αποδράσασα για χάρη του γραψίματος και της κινηματογραφίας.

Οι «έξι κοινόχρηστες ιστορίες» εκκινούν και καταλήγουν στους παραπάνω χώρους μόνο που εδώ συμβιώνουν όχι τόσο οι άνθρωποι όσο οι ιστορίες, άρα συνυπάρχουν βίοι, πορείες που ανεπαίσθητα διασταυρώνονται, χωρίς να εισχωρούν η μία στην άλλη, που συμπλέουν σε κοινά χωρικά ύδατα – σύμφωνα και με μια ιδιαίτερα διαδεδομένη κινηματογραφική οπτική των τελευταίων δυο δεκαετιών, ιδίως της τελευταίας. Η ανοιχτή πόλη μας εκθέτει όλους, η κλειστή πολη/κατοικία βρίσκεται εδώ και τουλάχιστο μας κρύβει για όσο μας παίρνει, τα νοσοκομεία είναι ιδανικοί χώροι εμπορίου συναισθημάτων, τα νομικά αδικήματα έχουν αναπόφευκτη παρουσία στην ζωή των περισσότερων, η τηλεόραση δεν σε προστατεύει με τίποτα όταν είναι να βγεις στον διαφορετικό έξω κόσμο.

Αυτός είναι ο κόσμος μας, έτσι κι αλλιώς, όλοι αυτοί κινούνται δίπλα μας: οι διακινητές των κινέζικων κρεάτων, οι μεγαλωμένες με τον πολιτισμό των πρωινάδικων, οι επανευρισκόμενοι μέσω facebook, οι διπλά και λάθρα βιώντες, οι παραβάτες που δεν είναι πλέον οι απειλητικοί επαγγελματίες του εγκλήματος αλλά οποιοσδήποτε. Ο γείτονας αποτελεί ανεπιθύμητη παρουσία, απειλή και υπο-αντι-κείμενο προς εκτόνωση, κάποιοι άλλοι ψάχνουν απεγνωσμένα την έμπνευση (και δη σε τέτοιους γκριζοχώρους) αλλά πού να την βρουν, εφόσον έχουμε μάθει να κοιτάζουμε μ΄ έναν μόνο τρόπο, γι’ αυτό και μας σαστίζει η συναρπαστική περιγραφή της πόλης(βάσει ήχων, διαδρομών, στάσεων, φαντασιών κλπ.) έναν απαχθέντα μέσα από το σκοτεινό πορτ μπαγκάζ. Αφού οι περισσότεροι βλέπουν κάπως έτσι: Η Δήμητρα είναι μια βιτρίνα – καθρέφτης και πάνω στο γυαλί αντανακλάται αυτό που βλέπεις. Όσο και να κοιτάξεις μέσα, βλέπεις μόνο τον εαυτό σου. Αν πάλι δεν κοιτάξεις, δεν θα δεις τίποτα.

Εκδ. Πόλις, 2009, 277 σελ.  Δημοσίευση και εδώ. H συγγραφέας στο αίθριο του Πανδοχείου, εδώ.
Advertisements

4 Responses to “Κάλλια Παπαδάκη – Ο ήχος του ακάλυπτου. Έξι κοινόχρηστες ιστορίες”


  1. 1 Ιοκάστη
    Μαΐου 1, 2010 στο 10:42 πμ

    Στη συνέντευξη γράφετε ότι η κριτική αποδοχή για το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν ομόφωνη. Να υποθέσω ότι δεν έχετε διαβάσει τις αρνητικές παρατηρήσεις της Μάρης Θεοδοσοπούλου; Καλημέρα.

    • 2 pandoxeio
      Μαΐου 1, 2010 στο 3:20 μμ

      Όχι. Να υποθέσετε πως κατά την άποψή μας η ομόφωνη κριτική αποδοχή αφορά και την περίπτωση που αναφέρατε. Αφενός γιατί οι αρνητικές παρατηρήσεις ουδέποτε έρχονται σε αντίθεση με την έννοια της θετικής κριτικής αντιμετώπισης (αντίθετα, μάλλον την υποστηρίζουν, ως ένα εκ των ουσιωδών στοιχείων της) αφετέρου γιατί σε μια συγκυρία όπου εκδίδονται εκατοντάδες βιβλία με τα οποία κανείς δεν ασχολείται, το να παρουσιαστεί κάποιο σ’ ένα εκ των κορυφαίων ενθέτων βιβλίου και δη με ολοσέλιδη βιβλιοκριτική, στην πρώτη μάλιστα σελίδα και προπάντων από την συγκεκριμένη κριτικό, αυτό σαφώς μιλά από μόνο του. Άλλωστε ο όρος που χρησιμοποιήσαμε ήταν αποδοχή, όχι ενθουσιασμός, διθύραμβος, επιδοκιμασία, υπερθεματισμός κλπ κλπ. Με την καλησπέρα μας.

  2. 3 Ιοκάστη
    Μαΐου 1, 2010 στο 7:51 μμ

    Όπως όλοι όσοι ασχολούνται με το βιβλίο, φαντάζομαι γνωρίζετε κι εσείς ότι ολοσέλιδες βιβλιοπαρουσιάσεις που αφορούν το εν λόγω βιβλίο δεν έχουν να κάνουν με την αξία του αλλά με τον ποιον τίτλο ήθελε να προωθήσει και να διαφημίσει ο εκδοτικός οίκος την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Εξ ου και οι πολλές χλιαρές παρουσιάσεις του βιβλίου…

    • 4 pandoxeio
      Μαΐου 1, 2010 στο 9:58 μμ

      Μας λέτε ότι «ολοσέλιδες παρουσιάσεις που αφορούν το εν λόγω βιβλίο δεν έχουν να κάνουν με την αξία του αλλά με την διαφήμιση». Δηλαδή όλες οι ολοσέλιδες παρουσιάσεις του συγκεκριμένου βιβλίου (δηλαδή της Κ.Π.) είναι έτσι, ενώ οι ημισέλιδες και οι μικρότερες είναι οκ; Μπορείτε να μας το τεκμηριώσετε αυτό;

      Εκτός αν εννοούσατε πως ολοσέλιδες παρουσιάσεις ΕΝ ΓΕΝΕΙ γίνονται για τους λόγους που λέτε, συνεπώς τι ασχολείστε με τις θετικές ή μη κριτικές εφόσον εξαρχής θεωρείτε ένα μεγάλο μέρος τους διαφημιστικό; Στη θέση σας θα έλεγα, «δεν εμπιστεύομαι τις κριτικές, δεν ασχολούμαι, συνεπώς δεν χρησιμοποιώ ως επιχείρημα μια εξ αυτών».

      Από την άλλη επειδή έχω ολοσέλιδες παρουσιάσεις βιβλίων στο εν λόγω ένθετο, σας διαβεβαιώ πως όχι μόνο τους διαλέγω ο ίδιος, όχι μόνο είναι εκτός «πρώτης γραμμής προώθησης» αλλά και δεν διαπίστωσα καμία καούρα των εκδοτικών οίκων για το θέμα. Σας αναφέρω το πλέον πρόσφατο παράδειγμα: το κείμενο για το American Darling του Ράσελ Μπανκς, βιβλίο μάλιστα του …2008, με το οποίο δεν ασχολήθηκε σχεδόν κανείς. Το ίδιο και για το Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες του Φουέντες. Και επίκειται και ολοσέλιδος Καπισίνσκι. Για τι είδους διαφήμιση μιλάμε; Μάλλον πρέπει να γίνει κάποια διάκριση εδώ και φαντάζομαι θα την … διακρίνετε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Απρίλιος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Blog Stats

  • 874,702 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: