09
Ιολ.
10

Περιοδικό (δε)κατα, τεύχος 20 (χειμώνας 2009-2010)

 

Αφιέρωμα Αμερική

Ο εκδότης των (δε)κάτων Ντίνος Σιώτης, πολλαπλώς ζήσας και περιπλανηθείς επί χρόνια σε Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Σαν Φρανσίσκο και Οτάβα οργανώνει ένα μέγιστο αφιέρωμα στην Αμερική, όχι την γνωστή και προβλέψιμη ήπειρο των επεμβάσεων και του αντιαμερικανισμού αλλά εκείνη της κριτικής σκέψης, της εκδοτικής κίνησης, της λογοτεχνίας και των πνευματικών ιδρυμάτων όπου δεν υπάρχει άσυλο για την βλακεία. Μύστης μας ήδη από την εισαγωγή μας στέλνει στην Αμερική των μεγάλων πιθανοτήτων, των ακραίων άκρων, όπου τίποτα δεν είναι αδύνατο, όπου συμβαίνει η μεγαλύτερη ανανέωση της αγγλικής γλώσσας, αναζωογονούμενης στη χύτρα των μεταναστών της. Εκεί που τίποτα δεν χαρίζεται κι όπου κανείς δεν είναι ξένος, γιατί όλοι είναι ξένοι.

Προτού φύγει για να συντονίσει το αφιέρωμα από τον πάγκο, συνομιλεί με τον σπουδαίο ποιητή Τσαρλς Σίμικ, που, όπως ομολογεί (σε μια μάλλον σπάνια για ποιητή εξωτερίκευση) τον επηρέασε όσοι λίγοι, έγραψε ποιήματα έπειτα από δικά του και ίσως του έκλεψε και κανένα στίχο. Σταχυολογώ από τις απολαυστικές απαντήσεις του – πλέον – συνομιλητή και συμπότη του: Ο Χίτλερ και ο Στάλιν ήταν οι ταξιδωτικοί μου πράκτορες. Χωρίς αυτούς θα ήμουν ακόμα στο Βελιγράδι. // Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι η πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Εκείνες οι κατσαρίδες για τις οποίες έγραψα ήταν πραγματικές και έτρεχαν πάνω κάτω στους τοίχους της κουζίνας μου.// Μερικά ποιήματα έρχονται απ’ το πουθενά, άλλα έρχονται με τα χρόνια.

Η δημοσιότητα είναι μια μάσκα που τρώει το πρόσωπο είχε κάποτε πει ο Τζον Άπνταικ, πιστός και πεισμωμένος αρνητής της κι όπως φαίνεται λίγοι το διδάχθηκαν. 13 φωτογραφίες και κειμενικές λεζάντες από την λογοτεχνική του βιοπολιτεία απαρτίζουν το υπέρ αυτού photo essay. Και φυσικά δεν μπορούν να λείπουν εκείνοι που δεν κουραζόμαστε ποτέ να διαβάζουμε. Ο Ρέιμοντ Κάρβερ και ο Γκορ Βιντάλ δοκιμογραφούνται από πιστούς γνώστες και αναγνώστες (Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος και Κωστής Καλογρούλης αντίστοιχα) σε απολαυστικές σελίδες. Ο Κάρβερ κατόρθωσε το ακατόρθωτο: δυο ζωές μέσα σε πενήντα χρόνια – μια πρώτη αλκοολική και μια δεύτερη συγγραφική – δημιουργική, στην οποία όμως ποτέ δεν ξέχασε την πρώτη, παρά ορμούσε να απολαύσει τα χρόνια που του απέμεναν. Κι έτσι σήμερα μας ξαναμιλά οριστικά επιζών μέσα από τον μινιμαλισμό του καθημερινού λόγου και χαρακτήρες που – όπως δήλωσε σε συνέντευξη το 1978 – Δεν είσαι εσύ αυτοί, μα οι χαρακτήρες σου είναι εσύ, σε κείμενα – βάλσαμα για τις τσακισμένες ψυχές. Ο δε Βιντάλ, εναλλακτικός χρονογράφος της πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας των ΗΠΑ, απομυθοποιητής τοτέμ προσώπων και ιερών καταστάσεων και φετιχιστής του περιεχομένου (επιτέλους!) αντί της μορφής συνεχίζει να αποτελεί μόνιμο αγκάθι στα αμερικανικά πλευρά.

Επίσης: ένα κείμενο για τον Άμπι Χόφφμαν που πέθανε από υπερβολική δόση ποίησης, αντιθανάτου και περιπέτειας, οι μνήμες του Στρατή Χαβιαρά από τα πρώτα του βήματα εκεί, Αμερικανισμός και αντιαμερικανισμός, ο αληθινός Μπρετ Ίστον Έλλις. Διηγήματα John Updike, Σώτης Τριανταφύλλου, Tobias Wolff κ.ά, ποιήματα Charles Bukowski, Κλασικά Φωτογραφημένα από το βιβλίο της Μάρσια Ρέσνικ Punk, Poets & Politicians (Τζάγκερ, Γουόρχολ και Μπάροουζ κάνουν πως τρώνε μάλλον εν μέσω acid trip), τραγουδιστικά οδοιπορικά κ.ά. Φυσικά η Αμερική είναι και ο τόπος της διαπλοκής της φαρμακευτικής βιομηχανίας με την Ιατρική, εξ ου και το σοκαριστικό πολυσέλιδο κείμενο της Marcia Angell σχετικά με τα ημερήσια φάρμακα και πώς οι φαρμακευτικές εταιρείες μεταμορφώθηκαν σε πανούργες εμπορικές μηχανές που έκαναν ένα ολόκληρο έθνος να εθιστεί σε συνταγολογημένα φάρμακα.

Διασχίζουμε 13 επιχρωματισμένες διαφημίσεις – επαναπροσδιορισμούς της αμερικανικής εικόνας, δια χειρός φημισμένων επικοινωνιολόγων και φεύγουμε με δυο χρηστικές πληροφορίες: πως το καινούργιο Beat Hotel βρίσκεται στην έρημο της Καλιφόρνια κι έχει όλα τα memorabilia του Μπάροουζ – φίλου του νέου αναβιωτή του. Και πως για κάθε καινούργιο έντυπο που ανοίγει αντιστοιχούν 100.000 μπλογκς. Τουλάχιστο κάθε δεκατιανό τεύχος ανοίγει εκατοντάδες νέες σελίδες.

Εικονιζόμενοι οι Κάρβερ, Βιντάλ, Άπνταικ: σκεπτικοί αλλά ουδέποτε υποχωρητικοί.  Στις αρχές της επόμενης βδομάδας ακολουθεί ανάρτηση για το ανοιξιάτικο τεύχος των (δε)κάτων.

 


2 Responses to “Περιοδικό (δε)κατα, τεύχος 20 (χειμώνας 2009-2010)”


  1. 1 sickwitchman
    Ιουλίου 13, 2010 στο 9:41 μμ

    Κόλλημα μεγάλο ο Κάρβερ… Τεράστιο…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Blog Stats

  • 1.004.191 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: