Αφιέρωμα Έρως

Αιτία πολέμου και ανακωχής, ανεξάντλητη πηγή σοφίας, νόημα όλων των μυστηρίων (και πολλά πολλά άλλα που δεν γράφονται) ο έρως έχει την τιμητική του στα Θερινά Ανάκτορα των Δεκατιστών. Στο χολ σε μια από τις αγαπημένες του συνεντεύξεις ο Norman Mailer συζητάει περί ηθικής και πορνογραφίας με τον συνιδρυτή του σεξειδικευμένου περιοδικού Puritan, πιο μέσα o David Foster Wallace παρακολουθεί μια απονομή πορνοβραβείων (Λας Βέγκας, 1988) και ιερόδουλες – μέλη της πανκ σκηνής εξομολογούνται στο περιοδικό Re/Search. Πιο ψύχραιμος ο Louis de Bernieres αποσυνδέει αγάπη και σεξ και κατορθώνει να μην βάλει τα όνειρά του σε λίστα αναμονής όπως ο ήρωας της Κόρης του παρτιζάνου.

Στα κυρίως δώματα οι Άρης Μαραγκόπουλος, Γιάννης Ευσταθιάδης, Κώστας Ακρίβος, Αμάντα Μιχαλοπούλου και πλήθος νέοι φερέλπιδες κι ευέλπιδες της γραφής προσπαθούν να τιθασεύσουν τον ατιθάσευτο στα διηγήματά τους και ποιητές από διάφορες χώρες φτιάχνουν μια ερωτική ανθολογία. Ακόμη, κλεφτά μυθιστορημένα αποσπάσματα από John Updike και Rosa Walker, αφηγήματα, δοκίμια, οδηγίες απολαυστικού έρωτος, και φωτογραφίες – μα τι φωτογραφίες!

Από τις πάντα διεγερτικές πίσω σελίδες με τα ανελέητα βιβλιακά, πολιτικά και φιλοσοφημένα σχόλια δε μπορώ να μην απανθίσω σκόρπιες φράσεις από ένα σημείωμα του Μάνου Στεφανίδη: Η τηλεόραση κι όταν ακόμα σοβαρεύει εξακολουθεί να βγάζει γέλιο αβίαστο. Έβλεπα -και λυπόμουν – τον υπεύθυνο της σειράς «Οι Μεγάλοι Έλληνες» και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Εφόσον η ψηφοφορία – δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή, συν τζόγος, το εθνικό μας άθλημα, πλας ριάλιτι, το εθνικό μας πάθος – ανέδειξε στις θέσεις 82, 83, 84 και 85 τους: Ιουστινιανό, Λαζόπουλο, Ηρόδοτο, Βέγγο! Κύριε Παπαχελά μου ανεπιγνώστως συλλάβατε την πιο καλτ και πιο ποστ μόντερν ελληνική κωμωδία έβερ. Επιβάλλοντας στο κοινό την υποχρέωση να σας κάνει αδιαπραγμάτευτη πλάκα. Εφόσον δεν μπορεί, περί πλάκας πρόκειται η ψήφος στον Ζαγοράκη, τον «Άγνωστο Στρατιώτη», τον Πλάτωνα κλπ. (Αφήνω τον Γιώργο Παπαδόπουλο). Προτού εφαρμόσουμε καλλιστεία οφείλουμε να μορφώσουμε και να ενημερώσουμε τους «κριτές». Αλλιώς θα ανακατεύουμε εποχές, μεγέθη και αντιλήψεις με μια κουτάλα που απ’ τη μια γράφει «σωβινισμός» κι απ’ την άλλη «ηλιθιότητα». [σελ. 192]

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.

Ο ακροατής παίρνει δυο αρχικά κεράσματα απ’ τον Robin Rimbaud στο πρώτο και το τρίτο κομμάτι του δίσκου. Είναι οι μοναδικές του ευκαιρίες να φύγει (αν απατηλά νομίσει πως η συνέχεια είναι ανάλογη) ή να μείνει (αν διακρίνει πως εδώ υπάρχει μια αλλαγή που σιγοκαίει προτού εκραγεί πιο κάτω). Το πρώτο είναι η παρθενική φωνητική του (και ήρεμη) ισορροπία πάνω σ’ ένα κυκλικό λουπάρισμα της ακουστικής κιθάρας του Michael Gira (σημ. για τους νεότερους: Swans, Angels Of Light – η μέρα με τη νύχτα, ο θόρυβος με τη γαλήνη, απείρως σημαντικότεροι οι πρώτοι, αλλά εμφανείς εδώ μόνον οι δεύτεροι). Στο τρίτο η Ινδή soprano Patricia Rozario (βλ. (συνεργασίες με John Taverner Τον Σύγχρονο) αγνοεί επιδεικτικά κάθε υποψία θορύβου και υπερίπταται μόνη.

Ανάμεσά τους (Pietas Ilulia) υπάρχει η πρώτη ένδειξη του τι θα ακολουθήσει: πιάνο κι έγχορδα συμπλέκονται ισόπαλα, προτού χάσουν την οριστική πρωτοκαθεδρία από άλλα – ένα σκαλοπάτι ψηλότερα και μια δόση ηλεκτρονικότερα – πλήκτρα. Όπως και το Broken Faultline, μόνο που τα ισότοπα πλην λοξά πλήκτρα υπονομεύουν την οπερατική φωνωδία της καλεσμένης. Αυτός είναι ένας δίσκος – ορισμός της έννοιας της κλιμάκωσης.

Η χοάνη σε ρουφάει πρώτα με το Yellow Plains Under White Hot Blue Sky: υπόκωφες φωνές, μαστιγωτό ντράμισμα, ηλεκτρονικές παρεμβολές σε μια ανώμαλη αρμονία κάτω από τον θερμοσυσσωρευτικό μας (μπλέ; εγώ τα βράδια τον βλέπω γκριζοκόκκινο) ουρανό. Τα σινεματικά εγχορδίσματα του Through Your Window ξεκινούν αγέρωχα αλλά γνωρίζουμε πια τη συνέχεια: οι ψηφιακές ριπές έρχονται από παντού, όταν δεν τα αγκαλιάζουν, τα διαμελίζουν. Όπως οι Κροατικές και Κορεατικές λέξεις κομματιάζονται στο βομβοειδές The Last European.

Στην δεύτερη μεγάλη κυκλοφορία στην BineMusic και αναμφισβήτητα στο κορύφωμα της Scanner Ηχολογίας, οι απόψεις του Max Richter περί σύγχρονης κλασικοψηφιακής μουσικής και των Apparat περί του αρμονικότερου δυνατού ενοχλητικού ηλεκτρονικού ήχου συμπλέκονται με περιβαλλοντικές στρώσεις, ραντάρ αναμεταδόσεις και μινιμαλιστικές επαναλήψεις στο απόλυτο σύγχρονο σάουντρακ. Η μοναδική αντίρρηση: η ηρεμιστική Anna Livia θα έπρεπε να μπει στο τέλος, να καταλαγιάσει τα αυτιά από αυτό που προηγήθηκε.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.