(«1987-2007, 20 χρόνια Εντευκτήριο»)

Τότε και μόνο τότε το περιοδικό δικαιώνει την περιοδικότητά του και εκμεταλλεύεται πλήρως την περίοδό του αφού συνευρίσκεται ακριβώς «στις μέρες του». Έτσι η μήτρα του δεν πάει στράφι, δεν μένει στα αζήτητα, δεν αραχνιάζει, δεν την τρώει το «ράφι», δεν είναι αγάμητη και γεροντοκόρη, την έχουν «πηδήξει», έχει γαμηθεί, από παρθένα (δηλαδή απρόσληπτη) έχει γίνει γυναίκα (έχει προσληφθεί), έχει περάσει από πολλά κρεβάτια, πολλά προσκέφαλα την έχουν δίπλα τους, τακτική σύνευνος και αναμενόμενα παλλακίδα, ερωμένη επί πληρωμή αλλά «που δεν το κάνει για τα λεφτά» αν και ξοδεύεται για να εκδοθεί, πάντα με το αζημίωτο αφού είναι πάντα «σπιτωμένη»: ένα σώμα για δημόσια χρήση, απαραίτητο αλλά όχι αναντικατάστατο – η πιάτσα, κυρίως κάποιες μέρες του μήνα, παρουσιάζει συνωστισμό, ακόμη και άγριους διαπληκτισμούς. (Δημήτρης Δημητριάδης, Περιοδικώς, από το παρόν τεύχος).

Όσοι έχουν περάσει από οποιοδήποτε πόστο κάποιου εξίσου αγνού περιοδικού ήδη θα χαμογελούν…

Το Εντευκτήριο αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το ομορφότερο λογοτεχνικό περιοδικό που ξεφύλλισα ποτέ. Οι αναρίθμητοι εκλεκτοί συνεργάτες (ορισμένοι από τους οποίους δεν σταμάτησαν ποτέ να στέλνουν τις συνεργασίες τους μέχρι σήμερα), η αίσθηση πως εδώ καταλήγουν ορισμένα τα πιο φρέσκα και ενδιαφέροντα λογοτεχνικά κείμενα, αλλά και η βιβλιότροπη εμφάνισή του, το ποιοτικό μυρωδάτο φύλο, το στήσιμο των σελίδων, όλα συνοδηγούν στην ξεχωριστή του φυσιογνωμία.

Φέτος έκλεισαν είκοσι χρόνια από το πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1987, φακελώθηκε στο γραφείο του εκδότη του Γιώργου Κορδομενίδη στην … τράπεζα και, λίγο αργότερα, θα έβρισκε την υπόγεια στέγη του – χώρο και για τις ποικίλες εκδηλώσεις του αλλά και τις καρτέλες των συνδρομητών που άρχισε να αποκτά. Πώς σκέφτηκε να γιορτάσει ο δημιουργός του την συμπλήρωση της εικοσαετίας; Ζητώντας τη συμμετοχή πολλών από τους πιστούς και τακτικούς συνεργάτες …, προτείνοντάς τους ως θέμα την επέτειο, τον χρόνο που περνάει, τη μνήμη. Άλλοι «πειθάρχησαν» στην πρόταση αυτή, άλλοι όχι. Eξυπακούεται ότι όλα τα κείμενα που έφτασαν δημοσιεύονται: δεν υποδεικνύει κανείς τι δώρο θα του κάνουν στη γιορτή του!

Η ανταπόκριση ήταν σημαντική, όχι μόνο από την άποψη της πληθώρας των κειμένων που συγκεντρώθηκαν, αλλά και επειδή δημιουργήθηκε ένα άτυπο – πρωτότυπο αφιέρωμα στην έννοια της επετείου. Για άλλη μια φορά, αριστοτέχνες εκπρόσωποι γενεών και ειδών τιμούν και τιμούνται εντευκτηριακώς με νέα ανέκδοτα κείμενα. Οι Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Σοφία Νικολαϊδου, Δημήτρης Νόλλας, Κώστας Μαυρουδής, Λευτέρης Ξανθόπουλος, Μανόλης Ξεξάκης, Σάκης Σερέφας, Έρση Σωτηροπούλου, Τάσος Χατζητάτσης, Γιαν Χένρικ Σβαν και πολλοί άλλοι προσφέρουν τις ιστορίες τους, οι Βασίλης Αμανατίδης, Νόρα Αναγνωστάκη, Γιάννης Βαρβέρης, Μιχάλης Γκανάς, Αλέξανδρος Ίσαρης, Κάρολος Τσίζεκ κ.ά. τα ποιήματά τους, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος μια σπάνια εξομολόγηση, οι Μισέλ Φάις και Χρήστος Χρυσόπουλος κειμενογραφούν δίπλα σε φωτογραφίες – ο δεύτερος φτιάχνει την ιστορία του με βάση φωτογραφίες που βρήκε στα σκουπίδια, δίνοντάς τους μια δεύτερη, ίσως καλύτερη ζωή.

Ξεχώρισα, καθαρά υποκειμενικά, τέσσερα κείμενα που συμπτωματικά υπογράφουν ισάριθμοί αγαπημένοι σύγχρονοι συγγραφείς: Ο Άρης Μαραγκόπουλος στην Επιστροφή των πολεμιστών δίνει σε τέσσερις μεστές σελίδες την εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία δύο «φίλων» μέσα στο σύγχρονο χάος. Ο Διαμαντής Αξιώτης στην Ιδιωτική ευχαρίστηση αποδίδει έναν σκοτεινό χαρακτήρα με μια απίστευτα ακραία ερωτική φαντασίωση. Ο Δημήτρης Μίγγας στην Κοπροκτονία προβαίνει σε μια χαρισματική αντιστροφή της Οδυσσειακής Μνηστηροκτονίας – πάει ο Άργος! Ο Πάνος Θεοδωρίδης στον Ανάδρομο Ερμή αντιμιλά: Ποιος φυσικός νόμος επιβάλει εορτασμούς ανά χρονολογίες που είναι ακριβώς διαιρετές δια του δέκα ή του εκατό ή του χίλια; Ποια η μείζων αξιακή σημασία του 50, και για ποιον ακριβώς λόγο το 47 δεν είναι μια εξίσου αξιόλογη αρίθμηση για επέτειο; Να σας πω γιατί αισθάνομαι έτσι. Τρεις χιλιάδες χρόνια γραμματολογίας (μπορεί και πέντε, μπορεί και έξι), κι όμως σήμερα απείρως περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την έκφραση «ανάδρομος Ερμής» παρά τη λέξη «στωικός». Γι’ αυτό.

Δεν λείπουν οι καθιερωμένες στήλες: το Καπνιστήριο (αφιερωμένο στην καταγραφή της εικοσαετίας «στην κουζίνα του Εντευκτηρίου» – εδώ κι αν καθρεφτίζεται ολόκληρη η πορεία ενός περιοδικού που στηρίζεται αποκλειστικά στο πάθος του δημιουργού του), το Απουσιολόγιο (αντίο αγαπημένοι Τηλέμαχε Αλαβέρα και Γιώργο Κάτο), τα «Βιβλία στο κομοδίνο», οι βιβλιοκριτικές και όπως πάντα, όλα τα γραπτά στολίζονται από σχέδια και ζωγραφήματα καλλιτεχνών αλλά και το καθιερωμένο φωτογραφικό ένθετο Camera Obscura, αυτή τη φορά με φωτογραφίες της Ιωάννας Ράλλη και θέμα τους ηλικιακώς μεγάλους φίλους μας.

Κυκλοφορία τεύχους: Οκτώβριος 2007 [Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2007], 272 σελ.

Ηλεκτρονικές επικοινωνίες: entefktirio.blogspot.com (με σημειώσεις, σχόλια για συγγραφείς και βιβλία και ντοκουμέντα από το αρχείο του περιοδικού) και entefktirio@translatio.gr

Προτείνω επόμενο επετειακό αφιέρωμα του περιοδικού στα 37, 48 ή 66 χρόνια, για να μη μας μαλώσει ο κύριος Θεοδωρίδης…

– Ποιοι είστε πάλι εσείς; Μας πέσατε όλοι μαζί φέτος, όσοι μοιάζετε να βγαίνετε από το γευστικότερο ζαχαροπλαστείο ήχων αλλά είναι αδύνατο να βάλει κανείς ταμπέλες στο βάζο σας. Το δικό σας χαρμάνι περιέχει τα αγνότερα υλικά post rock, ψυχεδέλειας, ποπ και πειραματισμών και ευφραίνει εγκέφαλο και πνεύμονες με τρόπο απερίγραπτο. Υποθέτω είστε χτίστες της Χώρας των Θαυμάτων, εφόσον αυτό το wall of sound σας έχει καλειδοσκόπια αντί για τούβλα, όπως το εξώφυλλό σας (αν και φτωχό σε χρώματα). Σίγουρα είστε τουλάχιστον πέντε άτομα. Τόσα όργανα και τόσες ιδέες μάλλον μυρίζουν πολυσυλλεκτικότητα. Ποιος γράφει αυτές τις ξέχειλες από συνθετικό ταλέντο ραψωδίες;

Είστε φοβεροί πλάστες ποπ εδεσμάτων της βιομηχανίας Brian Wilson και της μπισκοτοποιίας Paul McCartney, όπως τα τόσο ακαταμάχητα Maybe Lately, Beach Baby, Hold Your Secrets to Your Heart, αγνά ψυχεδελίζοντα ποπάκια που γαργαλάτε με όλα αυτά τα υπονομευτικά σύνθια. Και τι να πω για το ουράνιο This Thing About You; Από την άλλη, μάς πετάτε πολυπλοκότερες συνταγές μέσα στα απεριόριστα όρια του synthy post-rock των Καναδών συναδέλφων σας Caribou και Bell Orchestre και βάζετε κόκκινα γυαλιά στους Animal Collective. Αυτό το Blasphemy π.χ. μετά το δεύτερο λεπτό και εντέκατο δευτερόλεπτο μάς ανεβάζει σε αλεξίπτωτο και μας πετάει στους αιθέρες. Οι ίδιοι πάλι χειρίζεστε άψογα τα μαγειρικά εργαλεία της 70ς Power pop στα Have You Seen in Your Dreams και Next Train, μας παραπλανάτε με την κιθαριστική εισαγωγή του Whirrs και κάνετε σπονδή στο φωνητικό Brian Eno στο Little Trees, προτού ξαναπάτε στα overdubbed φωνητικά σας.

Φτιάξατε έναν από τους μαγικότερους δίσκους του 2007, σίγουρα τον πιο λουλουδάτο. Τι συμβολίζουν τα 5 τριαντάφυλλα του τίτλου; Μήπως τα 5 φοβερά τρακ που ξεχώρισαν; Ή το πεντάστερο Poetaster;

-Φίλε ψυχραιμία. Δεν είμαστε έξι, το Οχυρό του Θαύματος κατοικείται αποκλειστικά από εμένα, τον Graham Van Pelt. Έκανα τα πάντα, από τη σύνθεση και το παίξιμο των οργάνων ως την παραγωγή και τη μίξη. Όλο και κάποια βοήθεια προσφέρουν στα λάιβ οι Jordan Robson-Cramer (Sunset Rubdown), Jessie Stein (SS Cardiac) και Adam Waito (Telefauna).
Κατάγομαι από το Stratford, Ontario, μετακόμισα στο Montreal το 2004, βγήκα σόλο ως Hidden in Buildings και έγινα ένας από τους τρεις Think About Life, με τους οποίους παίξαμε ωραία πράγματα και βγήκαμε στη γύρα μαζί με Wolf Parade και Art Brut το 2005, προτού κυκλοφορήσουμε το ομώνυμο ντεμπούτο μας στην Alien8 το 2006. Με το φίλο καλλιτέχνη Jack Dylan ίδρυσα χώρους όπως το Electric Tractor και το Friendship Cove, που αποτέλεσε χώρο για εκθέσεις, ηχογραφήσεις, συναυλίες, σπίτι και κολεκτιβικές εξορμήσεις. Εκεί γίνομαι Miracle Fortress , φτιάχνω ένα 5άρι ep, το Watery Grave, άνοιξα για Love Is All, Vic Chestnut και τους συντοπίτες Sunset Rubdown και Islands.

Έχω δηλώσει πως αλλάζω τα στυλ μου σε μηνιαία βάση και πως το έχω σχεδόν σαν κανόνα. Υποψιάζομαι πως ο επόμενος δίσκος μου θα είναι δραματικά διαφορετικός. Το εννοώ. Είσαι πάντα τόσο υπερβολικός; Ή συγκινήθηκες επειδή διασκευάσαμε το Hanky Panky Νohow του John Cale; Τα τριαντάφυλλα του τίτλου δε συμβολίζουν τίποτα – είναι απλώς ένα εργοστάσιο αλευριού με μια μεγάλη νέον πινακίδα δίπλα στο Friendship Cove. Όσο για το εξώφυλλο που κορόιδεψες, είναι εμπνευσμένο από τα παπλώματα του πατρικού μου σπιτιού όπου μεγάλωσα. Σε περίμενα πιο ρομαντικό.