Αλεξάντρ Γκριν, Ο κυνηγός των αρουραίων, εκδ. Στιγμή, 1995, μτφ. Γιώργος Τσακνιάς, σ. 19-20

Είναι αλήθεια, αλλά αυτός ο τρόπος μου στην ομιλία δεν ήταν αποτέλεσμα της αρρώστιας – προερχόταν από τη θλιβερή εκείνη αίσθηση, που συνήθως ούτε καν την συνειδητοποιούμε, ότι ο εσωτερικός μας κόσμος δεν ενδιαφέρει παρά ελάχιστους. Εμένα, ωστόσο, μ’ ενδιέφερε έντονα κάθε άλλη ψυχή, και γι’ αυτό μιλούσα λίγο και άκουγα πολύ. Όταν συγκεντρώνονταν αρκετοί, κι ο καθένας πάσχιζε με ζωηρότητα να διακόπτει όσο το δυνατόν συχνότερα τον άλλον έτσι ώστε να τραβάει τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή στο άτομό του, εγώ συνήθως καθόμουν στην άκρη. Επί τρεις εβδομάδες διανυκτέρευα σε γνωστούς και σε γνωστούς γνωστών, με τη μέθοδο του αλυσιδωτού οίκου. Κοιμόμουν στο πάτωμα και σε ντιβάνια, στις πλάκες της κουζίνας και σε άδεια κιβώτια, σε ενωμένες καρέκλες – μια φορά μάλιστα κοιμήθηκα στη σιδερώστρα.

Στην Σοφία Νικολαΐδου

 

Η νέα, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πορεία της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας κατά την τελευταία εικοσαετία, μετά την Πτώση του Τείχους δηλαδή, αποτελεί το αντικείμενο του εξαιρετικού μηνιάτικου αφιερώματος. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της σαφώς αφορά τα βιώματα των πρώην Ανατολικογερμανών πριν και μετά την επανένωση. Ποιοι συγγραφείς κατάφεραν να μυθοπλάσουν την νέα κατάσταση, ποιοι επιμένουν στην ατομική ή συλλογική ευθύνη, ποια βιβλία μίλησαν ανοιχτά για τραύματα ή συμβιβασμούς; Τι συνεχίζουν να γράφουν οι προηγούμενες γενιές, οι άλλοτε ριζοσπάστες της γραφής; Πώς χειρίστηκαν το θέμα οι γνωστοί μας Χάινερ Μύλερ, Κρίστα Βολφ, Ίνγκο Σούλτσε και τι προσθέτουν οι νέες τάσεις, όπως η «Ποπ 2» ή οι εκεί μετανάστες συγγραφείς ή οι τρεις «καταραμένοι» πρωτοπόροι Vesper, Brinkmann, Kippenberger; Εκτός από τρία χορταστικά κείμενα, οι νεαρές κυρίες Σιμπίλε Μπεργκ και Τζέννυ Έρπενμπεκ, φρέσκο αίμα της γερμανικής λογοτεχνίας αλλά και ο «παλιός» Μάρτιν Βάλζερ απαντούν σε σχετικές ερωτήσεις.

Ένα δεύτερο άβατο κι αγκαθωτό χωράφι εξερευνάται στον φάκελο «Νεότερη ελληνική ιστορία και ιστοριογραφία». Με ποιους νέους οδηγούς επιτέλους μπορούμε να «διαβάσουμε» το 1821; Για ποιους λόγους παρατηρούμε ερευνητική αποσιώπηση της περιόδου; Ποιες εκδόσεις έχουν ανοιχτεί σε απάτητα χωράφια; Ποια νέα βιβλία είδαν με άλλα βλέμματα τις θανατηφόρες περιόδους του μεσοπολέμου και του εμφυλίου; Στις πίσω σελίδες, ο Barry Kitson, δοσμένος ολοκληρωτικά στα κόμικς της Marvel. Να δούμε κι αυτός τι νέο θα κομίσει στην αυτοκρατορία τους.

Πρώτη δημοσίευση: εδώ.