Μήνας: Ιανουαρίου 2010

Θελκτικές προσόψεις ωραίων εκδόσεων, 0

Το Ευρετήριο των Εξωφύλλων

1. David Sedaris, Holiday on ice, 1997

2. Margaret Atwood, Moral Disorder, 2006

3. Mario Vargas Llosa, Lituma en los Andes, 1993

4. Ali Smith, Free love and other stories, 1995

5. Kurt Vonnegut, God bless you, dr Kevorkian, 1999

6. Alasdair Gray, Unlikely stories, mostly, 1983

7. Jean Paul Sartre – Existentialism is a humanism, 1956

8. Italo Svevo – La Coscienza di Zeno, 1923

9. Friedrich Dürrenmatt, The possible is monstrous. Selected poems [2010]

10. David Lodge, Nice work, 1998

11. Isaac Bashevis Singer, Gimpel the fool, 1953

12. Malcolm Bradbury, Eating people is wrong, 1959

13. Patrick White, The tree of man (1955)

14. Maria Moreno, Vida de vivos. Conversaciones incindentales y retratos sin retocar (2005)

15. Bruce Chatwin, In Patagonia (1977)

16. Andres Trapiello, Mania (2008)

17. Neal Pollack, Alternadad (2007)

18. Tom Stoppard, Plays, 1 (1996)

19. Julio Cortazar, Hopscotch (1963)

20. Monica Ali, In the kitchen (2009)

21. John Kenny – John Banville [Visions and Revisions. Irish Writers in their Time] (2008)

22. J.G. Ballard – High/Rise (1975)

23.George Orwell, Animal Farm (1945)

24. La Pàgina, 13 y 14 (χ.χ.)

25. Nick Hornby, Fever Pitch (1992)

26. David MacFadyen, Joseph Brodsky and the Baroque (1988)

27. Tonino Benacquista, Saga (1997)

28. G.K. Chesterton, Orthodoxy (1908)

29. William Faukner, Collected Stories (1950)

30.José Saramago, O Evangelho Segundo Jesus Cristo (1991)

31.Stephen Amidon, Security. A novel (2009)

32. Jackie Kay, Off Colour (2008)

33.Miguel Vitagliano, Cuarteto para autos viejos (2008)

34. David Mitchell, Ghostwritten (1999)

35. Gustave Flaubert, Bouvard et Pécuchet (1881)

36. Juan Carlos Onetti, El poso (1939), La muerte e la nina (1973)

37. Granta, 110 (άνοιξη 2010), Sex

38. Bruce Chatwin, In Patagonia (1977)

39. Ricardo Piglia, Nombre Falso (1975), Respiración artificial (1980), El último lector (2005)

40. Carson McCullers – The Ballad of the Sad Café (1943)

41. Haruki Murakami – South of the Border, West of the Sun (1992), Victor Pelevin – Om On Ra (1996), Josh Emmons – The loss of Leon Meed (2005), Muriel Spark – The Snobs (2005)

42. Silvina Ocampo, Autobiografía de Irene (1948), Mercè Rodoreda, La plaza del Diamante (1962), Zelda Fitzgerald, Save me the waltz (1932), Irish Murdoch, A severed head (1961)

43. Boris Vian, Le Loup-Garou (1970), Gullaume Apollinaire, Alcools. Poems (Donald Revell, 1995), Jean Genet: Born to Lose. An illustrated critical history (Jeremy Reed, 2005)

44. Douglas Coupland, Eleanor Rigby (2004), Don DeLillo, Love Lies Bleeding (2005), Tom Stoppard, Arcadia (1993)

45. Nick Hornby – Juliet naked (2009), F. Scott Fitzgerald – The curious case of Benjamin Button (1922), Dara Horn – The world to come (2006)

46. David Lodge – Thinks (2002), Roberto Arlt – Os sete loucos (1929), Marjane Satrapi – Persepolis (2000)

47. J.G.Ballard – Crash (1973) , περ. Re/Search #8-9 (1984), Concrete Island (1974)

48. Claude Simon – The Trolley [Le tramway] (2001), Banana Yoshimoto – Hardboiled and Hard Luck (1999), Henry Miller – The Colossus of Maroussi (1941)

49. Jerome K. Jerome, Three Men in a Boat (To Say Nothing of the Dog) (1889)

50. Koji Suzuki – Loop (1998), Hanif Kiureishi – The Buddha of Suburbia (1990), Arto Paasilinna – Petits suicides entre amis (1990) κι ένα περιοδικό από μια χώρα που κάποτε έλεγαν Γιουγκοσλαβία (1988)

51. Οrlando Guillén –  El Costillar de Caín (2001), O. Paz, A. Chumacero, J. E. Pacheco, H. Aridjis – Poesía en Movimiento. México 1915-1966, (1966), Octavio Paz – Posdata (1970)

52. Περιοδικό Ptolemaic Terrascope [χωρ. αρ. τευχ.]

53. Περιοδικό Υπόστεγο, τεύχη 1 (Ιούνιος 1987), 4 (Νοέμβριος 1988), 6 (Καλοκαίρι 1992)

54. Gustav Meyrink – Der Golem (1914)

55. Camilo José Cela – La Colmena (1951)

56. Georges Perec – La vie. Mode d’ employ (1978)

57. Lord Dunsany – Arthur C. Clarke & Lord Dunsany: A Correspondence (1998), Jorken borrows another whisky (1954), Collected Works (2007)

58. Οδός Πανός, τεύχος 118, Παρουσία τεύχος 18, Εντευκτήριο, τεύχος 53

59. Νίκος Μπακόλας – Ο κήπος των πριγκήπων (1989), Εμβατήρια (1984), Η μεγάλη πλατεία (1995)

60. Jorge Luis Borges – Labyrinths (1962), Ficciones (1944)

61. Murdoch Iris – A Severed Head (1961), Nuns and Soldiers (1980), The Flight from the Enchanter (1956)

62. Ian Gibson, Η δολοφονία του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα / Η ποίηση του Λόρκα / Λόρκα – Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας

63. Franz Kafka – Amerika, The Castle, Der Prozess

64. John Fowles – The Collector (1963)

65. Roald Dahl – Danny the champion of the world (1975), Switch Bitch (1974), My Uncle Oswald (1979)

66. Siri Hustvedt – The summer without men (2011), Carol Anshaw – Aquamarine (1992), Amélie Nothomb – Human Rites [Les combustibles] (1994)

67. Haruki Murakami – Kafka on the shore (2002), Alain Robbe Grillet – Le voyeur (1955), Frantz Kafka – The trial (1925)

68. David Mamet – Oleanna (1992)

Ρομπέρτο Αρλτ – Οι 7 τρελοί

Θέλω να γίνω μάνατζερ των τρελών, των αμέτρητων παραγνωρισμένων ιδιοφυϊών, των ανισόρροπων που δεν έχουν πρόσβαση στα πνευματιστικά και μπολσεβικικά κέντρα… Αν τους ξεγελάσεις για τα καλά, αν τους ενθαρρύνεις αρκετά, είναι ικανοί για πράξεις που θα σας έκαναν να ανατριχιάσετε. Γραμματιζούμενοι της μπάρας, εφευρέτες της γειτονιάς, προφήτες της ενορίας, πολιτικοί του καφενείου, φιλόσοφοι των κέντρων διασκέδασης: αυτοί θα αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη της οργάνωσής μας. [σ. 191]

Να κι ένα πεδίο όπου ο Μπόρχες έπεσε έξω: η περιφρόνησή του για την γραφή του Ρομπέρτο Αρλτ μοιάζει πια αδικαιολόγητη και αναρωτιόμαστε σήμερα τι μπορεί να μην άρεσε στον καθολικό εκείνο αναγνώστη, καθώς ο Αρλτ (1900-1942) υπήρξε μια πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση. Μιλάμε για έναν πυρετοκίνητο γραφέα, με εμμονές στο κακό και το ανήθικο, έναν πλάστη αρνητικών ηρώων που όμως ξεσπούσαν στις ακρότητές τους μέσα σε απόλυτα αληθινά κοινωνικά δεδομένα. Γιατί ήταν η ίδια η εποχή που ωθούσε όλους αυτούς τους παραπεταμένους στα άκρα, ήταν η ίδια η ζοφερή πραγματικότητα που δικαιολογούσε τις αναίσχυντες πράξεις τους.

Ήδη από την πρώτη σελίδα ο Ρέμο Ερδοσάιν βρίσκεται ενώπιον τριών ανωτέρων της Σακχαροποιίας όπου εργάζεται, ακούγοντας: Υπάρχει μια καταγγελία ότι μας έχετε κλέψει εξακόσια πέσος. Αισθάνεται άδειος, ένα κέλυφος ανθρώπου, κινούμενο από τον αυτοματισμό της συνήθειας. Βρίσκεται ξανά «στη ζώνη της αγωνίας» και της ονειροπόλησης μιας ζωής όπου το αύριο δεν θα αποτελεί συνέχεια του σήμερα, αλλά θα είναι πάντα διαφορετικό και εσαεί απροσδόκητο. Η ένταξή του στην επαναστατική οργάνωση του Αστρολόγου (και Αρλτικής αλτ-περσόνας) είναι θέμα χρόνου. Αυτή η οργάνωση που μοιάζει με αίρεση, τσίρκο και τρομοκρατική ομάδα μαζί σκοπεύει να τιμωρήσει κάθε έμπορο, πλούσιο ή αστό και να μοιράσει κοινωνικά δίκαια και ευτυχίες χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα κι όλες τις εκδηλώσεις σκοτεινών ενστίκτων. Αναπόφευκτα θα ποδοπατήσει και κάθε ηθική διάκριση. Τα φλογοβόλα (για να κλέψω τον τίτλο ενός άλλου βιβλίου του Αρλτ) κίνητρά τους αναβλύζουν από την ταξική ταπείνωση που βιώνουν καθημερινά, εγείροντας εκδικητικές τάσεις και νικηφόρα οράματα. Ο βασικός κινητήρας της επανάστασης θα είναι ένα οργανωμένο πλέγμα πορνείων. Ο Νιτσεϊσμός ας επικρατήσει κάθε Μανιχαϊσμού. Οι Άγγελοι Εξολοθρευτές δεν εγγυώνται κανένα παράδεισο. Ας γίνει κόλαση, λένε, καλύτερη θα είναι από το παρόν.

Μια ομήγυρη σκληρών, αυτοκαταστροφικών και παραβατικών τύπων, ο Μελαγχολικός Μαστροπός, ο Ταγματάρχης, ο Χρυσοθήρας, ο Άντρας Που Είδε Την Μαία, η αγέρωχη Χωλή Ιπόλιτα, κι άλλες εξπρεσιονιστικές καρικατούρες και «υιοί της απώλειας» θα εξεγερθούν όχι μόνο για να ζήσουν αλλά και για να μπουν βαθύτερα στο νόημα της ζωής, να θρέψουν τις υπαρξιακές τους πείνες. Ιδού ένα επικίνδυνο μίγμα: πλήξη και απόγνωση μαζί. Είναι εμφανής η αιμομιξία του Αρλτ με τις λογοτεχνίες του Κακού και τους Λωτρεαμόν, Ντοστογέφσκι, Κάφκα, Γκομπρόβιτς, Κόχουτ, Βίτκιεβιτς αλλά και μια ανεστραμμένη Ζωή των Μποέμ. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οι συνδέσεις με το παρόν: τα σχέδια των χημικών επιθέσεων, ο τρόπος προσηλυτισμού που μοιάζει με των αιρέσεων, η δυστοπία των μηχανών που θυμίζει εξίσου Φριτς Λανγκ και Σοσιαλιστικό Ρεαλισμού, η θεωρητική σκευή του Ολοκληρωτισμού. Εκείνος που θ’ ανακαλύψει το ψέμα που χρειάζεται η μάζα θα γίνει ο Βασιλιάς του Κόσμου. [σ. 195]

Ο Μπόρχες θαύμαζε τους λούμπεν ανθρώπους των κακόφημων πλευρών του Μπουένος Άιρες, ίσως επειδή δεν μπορούσε ποτέ να τους μοιάσει. Ο Άρλτ δεν είχε πρόβλημα: αυτές ήταν οι παρέες του και συχνά ζούσε σαν κι αυτούς. Οι 7 τρελοί συνεχίζουν στα Φλογοβόλα, που μαζί με το Λυσσαλέο παιχνίδι και τον Μάγο Έρωτα (1926 – 1932 αντ.) είναι τα μοναδικά μυθιστορήματα του Αρλτ, προτού ανακοπεί η ταχύπαλμη (σαν τη γραφή) καρδιά του. Από διηγήματα και θεατρικά, ξεχείλιζε, όμως αυτός ο ασπούδαχτος – εργάτης – δημοσιογράφος διαβάστηκε περισσότερο ως οξυγράφος χρονικογράφος (τιτλοφορούσε τα χρονογραφήματά του ως οξυγραφίες) εφόσον η αδιαφορία του για γραμματικές και ορθογραφίες και η άτακτη και συχνά ασύνδετη γραφή του τού στέρησαν την αποδοχή ως συγγραφέα. Σήμερα η επίδρασή του στην αργεντινή λογοτεχνική μοντερνικότητα θεωρείται δεδομένη, ο Πίγλια (βλ. πιο κάτω) τον αναφέρει δεόντως και με δέος, ενώ παραμένει άγνωστος στους ευρωπαϊκούς κανόνες. Αυτοί χάνουν.

Στην πραγματικότητα ποσώς μ’ ενδιαφέρει αν με θεωρούν ιδιοφυΐα ή όχι. Τα λόγια δεν έχουν μεγάλη σημασία για όσους είναι προορισμένοι για έργα. Εκείνοι τρέφονται με άσκοπα λόγια είναι οι περιθωριακοί του πνεύματος. Εγώ θέτω στον εαυτό μου το εξής ερώτημα, η απάντηση του οποίου δεν εξαρτάται από τις πνευματικές μου ικανότητες: Μπορώ να κάνω ευτυχισμένους τους ανθρώπους; Και πλησιάζω πρώτα πρώτα τους αθλίους, προσφέροντάς τους ένα ψέμα για ν’ ασχολούνται, ένα ψέμα το οποίο να τους κάνει ευτυχισμένους ικανοποιώντας την ματαιοδοξία τους…Και οι φτωχοδιάβολοι αυτοί, που εγκαταλειμμένοι στον εαυτό τους δε θα ήταν τίποτε άλλο από παρεξηγημένοι τύπο, γίνονται το πολύτιμο υλικό με το οποίο θα παράγουμε τη δύναμη…τον ατμό… [σ. 192-193]

Συντεταγμένες: Εκδ. Ροές, 2008, μτφ. Δήμητρα Παπαβασιλείου, σελ. 345, με προλογικό σημείωμα και σημειώσεις της μεταφράστριας (Roberto Arlt, Los siete locos, 1929)

Πρώτη δημοσίευση: mic.gr