10
Δεκ.
11

Νόελ Κάουαρντ – Ιδιωτικές ζωές

Θεατρικός Οργανισμός S.Τ.Ε.P., Θέατρο Άλμα, Β΄ Σκηνή

Στο Κολοσσαίο του Έρωτα

Όπως όλοι, κάποια στιγμή ας ζήσουμε την επιπολαιότητά μας και ας οικτίρουμε τους φτωχούς φιλοσόφους, ας σαλπίσουν οι τρομπέτες κι ας κροταλίσουν οι ροκάνες, ας χαρούμε τη γιορτή όσο κρατάει, σαν μικρά σκανταλιάρικα σχολιαρόπαιδα, ας φυλάξουμε τη γλύκα της στιγμής. Ας φιληθούμε, αγάπη μου, πριν σαπίσει το σώμα σου και σκουλήκια αρχίσουν να πετάγονται απ’ τις κόγχες των ματιών σου.

Αν συμφωνήσουμε πως ο Κάουαρντ είναι ένας απολαυστικά αιχμηρός θεατρογράφος, τότε οι Ιδιωτικές Ζωές του αποτελούν ένα αληθινό αντιπροσώπευμα της πένας του. Και μια πένα τόσο γλυκοδηλητηριώδης, δεν θα μπορούσε να μην έχει διαλέξει ως αγαπημένο της θέμα το ίδιο το γλυκό δηλητήριο ή το δηλητηριώδες γλυκό του έρωτα. Τον οποίο συνεχίζουμε να αναζητούμε για να καταβροχθίσουμε και να μας καταβροχθίσει – εν γνώσει μας. Περί αλληλοκαταβρόχθισης λοιπόν ο λόγος, αλλά όχι δραματικής ή μελοδραματικής· το αντίθετο: αν μιλάμε για ερωτικό κανιβαλισμό, τότε ας φανεί και η γελοία, η κωμική, ακόμα και η ξεκαρδιστική του πλευρά.

Πιάνεις λίγο το κλειδί, να βγάλω την αλυσίδα με την μπάλα απ’ το πόδι μου, να σου φέρω το πλεκτό που φτιάχνω για σένα και το λαμπαντέρ στο κεφάλι;

Η ιδέα βέβαια βασίζεται σ’ έναν γνώριμο διαχρονικό πυρήνα: ένα πρώην θυελλωδώς ερωτευμένο και νυμφευμένο ζευγάρι (Έλιοτ και Αμάντα) συναντιέται απροσδόκητα στο ίδιο ξενοδοχείο, όπου έχουν πάει για τον μήνα του μέλιτος με τους νέους πλέον συντρόφους τους (Σίμπιλ και Βίκτορ αντίστοιχα). Προτού αντιληφθούν την διαβολική συνύπαρξη, αποτελούν αντικείμενο συζήτησης και απέχθειας ο καθένας από τον πρώην εραστή του, ενώ μόλις την αντιληφθούν καταλαμβάνονται από ένταση και επιθυμία φυγής. Όταν όμως, τσακωμένοι με τους νυν συζύγους, βρεθούν δίπλα δίπλα στο μπαλκόνι, τους περιμένει η αντίστροφη [ανα]μέτρηση. Κι ήδη από τη στιγμή που η Αμάντα μπουσουλάει προσεκτικά στα τέσσερα για να περάσει το κράσπεδο προς το πλευρά του Έλιοτ, είναι διάχυτο στην ατμόσφαιρα πως μια άλλου είδους ριψοκίνδυνη ακροβασία έχει ξεκινήσει.

Όλη αυτή η ιστορία μοιάζει με φτηνό αστείο. Γιατί η ευτυχία δεν διαρκεί. Πόσο θα κρατήσει η αδυσώπητη αγάπη μας;

Το πρώην ζεύγος αντιλαμβάνεται την άλλοτε αόρατη και τώρα εκκωφαντικά ορατή ροπή που στέλνει τον έναν κατευθείαν στην αγκάλη του άλλου. Έχουν λυτές τις ρόμπες τους, έτοιμοι για περιπτύξεις, λυτές και τις ζώνες τους, πανέτοιμοι για καυγά. Έχουν άλυτα ζητήματα και μισοτελειωμένες ζήλειες, τη μία είναι έτοιμοι να ξαναζήσουν δεύτερο έρωτα, την άλλη βασανίζονται από το άπιστο παρελθόν.

Ήμουν το νίτρο κι ήταν η γλυκερίνη στον δοκιμαστικό σωλήνα του γάμου μας…

λένε για τις προηγούμενες ιστορίες τους, ενώ στην ουσία ξέρουν πως η φράση είναι κομμένη και ραμμένη για τους ίδιους. Καθώς η κάθε κουβέντα είναι έτοιμη να αρπάξει φωτιά και να τους κάψει, συνάπτουν την ιερή συμφωνία κάθε φορά που είναι έτοιμοι να κατασπαραχθούν να ψελλίζουν μια μαγική λέξη, μια συνθηματική φράση (Όλιβερ Τουίστ, αργότερα σκέτο Τουίστ!), συμφωνία που επιτρέπει πλέον ελεύθερα στον καθένα να ταράζει ο ένας τον άλλον και να κατόπιν να σβήνει μονομερώς τη φωτιά! Φυσικά θα βγουν στην δική τους παρανομία: δραπετεύουν μαζί. Αλλά στον κόσμο των ιδιωτικών ζωών τίποτα δεν είναι παράνομο ή ανήθικο. Ο καθένας ορίζει την ιδιωτική του ζωή όπως θέλει, χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν.

Ας μείνουμε μαζί κι ας μην ξαναμιλήσουμε ποτέ για μας.

Η επόμενη (και απολαυστικότερη) πράξη τους βρίσκει σε παρισινό καταφύγιο (με διακριτική παρουσία της πόλης μέσα από την μουσική, την περιγραφή της θέας κ.ά.): από τη μια ευδαιμονία, από την άλλη η αγωνία για τη στιγμή που θα αναλάβουν τις ευθύνες τους ενώπιον των παρατημένων τους συζύγων – και στη γωνία έτοιμες οι άγριες φιλονικίες τους ξανά. Ο καθένας είναι πανέτοιμος να πληγώσει τον εγωισμό του άλλου. Πότε ερωτική κλινοπάλη, πότε αλληλοσπαραγμός, πάντα στα όρια. Σε μια απολαυστική σκηνή εκείνος γρατζουνάει βίαια τον δίσκο που συνοδεύει τον οργιαστικό της χορό. Και σε μια άλλη αλληλοδέρνονται και αλληλοφτύνονται σε μια σχεδόν τραγικογελοία απαθανάτιση του ίδιου του έρωτα. Σε μια τέτοια στιγμή εισέρχονται έκπληκτοι οι σύζυγοι…

Άρα τα αρνητικά συναισθήματα βγαίνουν στην επιφάνεια επειδή ήμασταν ερωτευμένοι! Στο διάολο ο έρωτας!

Οι «Ιδιωτικές ζωές» καθιέρωσαν τον Κάουαρντ, ως έναν «απολαυστικά τολμηρό» θεατρικό συγγραφέα, που πάντα γέμιζε τις θεατρικές πλατείες ενώ το έργο θεωρήθηκε από τα πλέον «καλότυχα», εφόσον πάντα έφερνε την επιτυχία. Στο πρώτο ανέβασμα του έργου τον ρόλο του Έλιοτ τον είχε αναλάβει ο ίδιος! Ο περίφημος φλεγματικός Άγγλος δεν χαρίζει κάστανα σε τρόπους και ευγένειες, γδύνει τις συντηρητικές υποκρισίες και φωνάζει μέσα από τις κρεβατοκάμαρες και τα καθιστικά πως εδώ θα γελοιποιηθούν και θα υμνηθούν όλα. Αλλά πάντα, πάντα πίσω από την πόζα του υπάρχει ωραία πρόζα κι ο καθένας από τους τέσσερις ρόλους έχει την δική του γοητεία (με προεξάρχοντες βέβαια εκείνους της Αμάντα και του Έλιοτ αλλά και με υπογειότατες φορτίσεις των άλλων δυο) και παίζεται ως του αξίζει. Άλλωστε αυτοί ο κακομαθημένοι εγωιστές και ευέξαπτοι εραστές δεν είναι χειρότεροι από εμάς. Έτσι κι αλλιώς ελάχιστοι άνθρωποι είναι απολύτως φυσιολογικοί στις προσωπικές, ιδιωτικές ζωές τους, όλα είναι θέμα συγκυριών. Είμαστε ανίσχυροι μπροστά στις επιθυμίες του σύμπαντος. Μια σπίθα τη σωστή στιγμή, ή τη λάθος αν αυτό προτιμάς, μπορεί να πυροδοτήσει την έκρηξη και τότε, είμαστε όλοι ικανοί για όλα…

Η τρίτη και τελευταία πράξη είναι αφιερωμένη σε ένα πανδαιμόνιο ερωτικών αψιμαχιών αλλά και συμμαχιών. Αντί οι νυν απατημένοι να ζητήσουν το λόγο από τους άπιστους, φτάνουν στο σημείο να υπερασπίζεται ο καθένας τον δικό του! Ούτως ή άλλως στο Κολοσσαίο – όπως χαρακτηρίζεται κάποια στιγμή – του Έρωτα, όλα επιτρέπονται. Στο τέλος φτάνουν να τσακώνονται οι ίδιοι, καθώς οι ξαναφιλιωμένοι εραστές φιλιούνται στο φόντο. Αλλά στο τέλος φαίνεται πως κι αυτοί καταλήγουν να κάνουν τα ίδια – και χειρότερα, δηλαδή και καλύτερα!

Κάποια πράγματα που μας φαίνονται βουνό, όταν είμαστε ευτυχισμένοι δεν μας προβληματίζουν καθόλου τελικά.

Παίζουν: Θάλεια Ματίκα, Τάσος Ιορδανίδης, Ορέστης Τζιόβας, Νικολέττα Κοτσαηλίδου. Μτφ.: Πέτρος Φιλιππίδης, Χρήστος Σιμαρδάνης, σκηνοθ.: Πέτρος Φιλιππίδης, σκην.: Γιώργος Γαβαλάς, ενδυμ.: Ιωάννα Τιμοθεάδου, κοστ.: Βασίλης Ζούλιας, χορογρ.: Ελπίδα Νίνου – Φιλιππίδη, φωτ.: Μπάμπης Αρώνης, μουσ. επιμ.: Ιάκωβος Δρόσος, σκηνοθ. trailer : Αλέξανδρος Ζαρμπής. / Τε: 19:30, Πε-Σα: 21:15, Κυ: 19:30 / Αγ. Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15-17 / 210-5220100 / 95΄/[Noel Coward – Private lives, 1930]

Σημ.: Το αρχικό παράθεμα προέρχεται από το κείμενο του έργου, όπως δημοσιεύεται στο θεατρικό πρόγραμμα της παράστασης, εκδ. Εξάντας, σ. 79. Στην τρίτη φωτογραφία ο Noel Coward ως Elyot με την Gertrud Lawrence στην παράσταση του 1931.

Advertisements

0 Responses to “Νόελ Κάουαρντ – Ιδιωτικές ζωές”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Δεκέμβριος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Blog Stats

  • 876,151 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: