Περιπέτεια στον δρόμο για την ανακύκλωση
Δεν τίθεται θέμα, ασφαλώς, πως τα «σίκουελ» στα παιδικά βιβλία είναι εξίσου ευπρόσδεκτα, αν όχι περισσότερο, με τις αντίστοιχες σειριακές συνέχειες κινηματογραφικών ταινιών, τηλεοπτικών σειρών και noir/αστυνομικών βιβλίων. Έτσι και εδώ, η Σούλα η Πλαστική Σακούλα που στο προηγούμενο βιβλίο της συγγραφέα, αφού παρασύρθηκε από τον αέρα σε μια αμμουδιά, πέρασε τα μύρια αλλά έμαθε πολλά για την ρύπανση του περιβάλλοντος, προτού καταλήξει στον κάδο ανακύκλωσης («Οι περιπέτειες μιας σακούλας», 2020, στις ίδιες εκδόσεις), τώρα περιμένει να μεταφερθεί προς το εργοστάσιο της μεταποίησής της αλλά… όχι, δεν θα την συναντήσουμε ως κάτι καινούργιο, ως ένα παιχνίδι, κατά την επιθυμία που εξομολογείται στους άλλους στον χώρο … αναμονής· μερικά πλάσματα έχουν την περιπέτεια μέσα τους και ακόμα κι αν δεν την επιδιώκουν, τα καταδιώκει αυτή!
Κι έτσι το ελαφρύ έως ανύπαρκτο βάρος της και πάλι θα την κάνει επιρρεπή στο πρώτο φύσημα του ανέμου. Ευτυχώς ο τρόμος της μετατροπής σε χαλκομανία από κάποια ρόδα προς το παρόν απεφεύχθη, καθώς η σουσουράδα Ασπασία την αρπάζει και την ανεβάζει κυριολεκτικά στα ουράνια όπου την περιμένει ένα ακόμα ταξίδι γνώσεων. Γνωρίζουμε πως τα πλαστικά μπαλόνια που αφήνουμε αβέρτα κινδυνεύουν να γίνουν παγίδες για πουλιά; Και ότι η χωματερή που φαίνεται στην άκρη της πόλης σε λίγα χρόνια θα είναι η ίδια η πόλη; Ευτυχώς πάντα έξω από τις πόλεις υπάρχουν ακόμα δάση κι εκεί η σακούλα μπορεί να κάνει λίγη κούνια σ’ ένα κλαδί. Και όπως αποδεικνύεται η Ασπασία την συνόδεψε ως εκεί για να βοηθηθεί στο χτίσιμο μιας πιο γερής φωλιάς για τα αυγά της, ενώ η Σούλα λατρεύει τα νεογέννητα πουλάκια.
Όμως το δάσος δυστυχώς δεν αποτελεί πια ασφαλές μέρος για τους ενοίκους του και το ξέσπασμα μιας πυρκαγιάς εικονογραφεί με παραστατικότατο τρόπο τον τρόμο και την απόδραση των ζώων. Η Σούλα και εδώ θα φανεί χρήσιμη προστατεύοντας τα μικρά από τους καταρράκτες των πυροσβεστών και στο τέλος θα βρει επιτέλους τον δικό της δρόμο στον κάδο ανακύκλωσης. Έτσι ο αναγνώστης δεν διαπιστώνει μόνο το απαραίτητο της διαδρομής των πλαστικών προς την ανακύκλωση, με την προσωποποίηση αυτών και την δική τους έκφραση της σχετικής επιθυμίας (εύρημα που πάντα λειτουργεί στο παιδικό μυαλό) αλλά και τις δραματικές επιπτώσεις της φωτιάς στα δάση όχι μόνο για ανθρώπους και περιουσίες, όπου συνήθως εστιάζεται η απώλεια, αλλά και στα ζώα και τις φωλιές τους. Οι εικόνες της Ράνιας Μακρυγιάννη, βουτηγμένες σε ζωηρούς χρωματισμούς, πάντα με την δική της πρωτότυπη και ιδιάζουσα απόδοση των ανθρώπινων και ζωικών μορφών, είναι η πλέον κατάλληλη γι’ αυτό το ταπεινό έπος!
Εικονογράφηση: Ράνια Μακρυγιάννη
Εκδ. Κλειδάριθμος, 2023, σελ. 38
Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.
