Αρχείο για 2 Μαρτίου 2008

02
Μαρ.
08

Ute Lemper – But one day (Decca, 2003)

Obscure the late afternoon with a drape, don’t let him follow her latest escape…

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την θεατρική αποτύπωση ενός τραγικού χωρισμού ντυμένη με τη μεταθεατρική μουσική του Elvis Costello; Σίγουρα όχι εγώ… Camphor and cigarettes perfume the scandal, now he’s counting the hinges and watching the door handle, as he hangs the clothes on the back of the door, perfectly matching outfits that she wore…
Ωχ, παρασύρθηκα απ’ το «Passionate Fight» του προηγούμενού της δίσκου. Σα να την έβλεπα να βγαίνει στη σκηνή θρυμματισμένη μα πάντα στυλιζαρισμένη να μας τραγουδήσει τις ταπεινώσεις της. Είναι εκείνη που θα εισαγάγει στις νεότερες γενιές τον Brecht και τον Weil, τώρα που τα Αlabama Songs και τα υπόλοιπα σχεδόν δεν ακούγονται απ’ τα βινυλιακά τους σκρατς. Μόνο μου η Lemper δεν είναι απλά η Lotte Lenya του σήμερα. Μας ξαναθυμίζει ένα είδος απ’ το οποίο άντλησαν γόνιμες επιρροές πλείστοι επίγονοι, που απ’ αυτούς αγαπήσαμε ένα απ’ τα πλέον εγγενή στοιχεία του ροκ : τη θεατρικότητα. Απ’ τον Cave, τον Costello και τον Hannon – άλλωστε οι υπέροχες συνθέσεις και των τριών στόλιζαν το προηγούμενό της «Punishing Kiss». Από την άποψη αυτή, εγώ είμαι καταευχαριστημένος με το δίσκο της αυτόν, καθότι είναι ένα αντικαθρέφτισμα του Τιμωρού Φιλιού.
H 40χρονη-και Γερμανίδα δε μας ήρθε χωρίς αποσκευές. Mε ποικίλες σπουδές σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και συμμετοχές σε σκηνές από μεγάλων μιούζικαλ (Cats, Peter Pan, Cabaret) μέχρι μικρών χώρων πειραματικά έργα, με παραστάσεις αφιερωμένες στον Μεγάλο Κουρτ και με φιλμική συμμετοχή στο παραγνωρισμένο αριστούργημα «Prospero’s Books» του Peter Greenaway αλλά και στο «Ready to Wear» του Robert Altman, την ψάχνει και ψάχνεται διαρκώς. Κι οι δίσκοι της αυτό δείχνουν : απ’ την ποπ άποψη της καλλιτεχνίας της στο «Crimes of the Heart» του 1991, στη συνεργασία με τον Nyman («Songbooks» – απογοητευτική για τα μεγέθη τους), στα tributes στους Weil, Edith Piaf Marlene Dietrich και στα ιδιαίτερα εκφραστικά προσωπικά της.
Και εδώ οι συνθέσεις άλλων συναρμολογούν υπόγεια κι αισθαντικά τον προσωπικό της μικρόκοσμο, έναν κόσμο εγκατάλειψης, ματαίωσης, ή, στην καλύτερη περίπτωση, υποταγής. Τα διάφορα τραγουδιστικά της είδη (γκροτέσκο, ελαφρύ, καμπαροειδές, θεατρικό, γυμνό, εξομολογητικό, πομπώδες, εμπορικότροπο) αγκαλιάζονται σε μια απ’ τις καλύτερες παρτούζες του είδους. Δύο συνθέσεις των Weill (3, 7), Brel (5, 11), Piazzolla (2, 9), Eisler (12, 13), μια του Heymann («Living without you», η ομορφότερη του δίσκου) και πέντε δικές της, με τη συμμετοχή της Laure Anderson στο «Lena», ισότιμες στο κλίμα των άλλων. Και 3-4 από εδώ συνθέτουν άνετα το σάουντρακ μιας ερωτικής πλάνης ή αποπλάνη(ση)ς. Άρα το εξώφυλλο με το γυάλινο κτίριο και τη διαφημιστική αισθητική δεν αποδίδει ποσώς το περιεχόμενο εδώ. Πιστεύω πως είναι έτοιμη να απομακρυνθεί πλέον από τις συνθέσεις άλλων και να βουτήξει σε νεότερες, και γιατί όχι σε δικές της, εφόσον η πεντάδα της εδώ είναι άρτια.
Σκοτείνιασε το σούρουπο με βαρύ παραπέτασμα, δεν τον άφησε να την ακολουθήσει στην τελευταία της φυγή…

Πρώτη δημοσίευση σε: http://www.mic.gr/cds.asp?id=22588
02
Μαρ.
08

The Most Serene Republic – Population (Arts & Crafts, 2007)

 

Αν αυτή η  Δημοκρατία είναι ήσυχη, τότε πώς είναι η φασαριόζικη; Εδώ ήδη από το εισαγωγικό τρακ κάτι σαν θίασος μοιάζει να πλησιάζει από μακριά, με τα αλλόκοτα βιολιά και το απειλητικό μαρς του. Και μετά αρχίζει αυτός ο ευχάριστος και κυρίως απρόβλεπτος χαμός μιας μπάντας με δύο φωνές που μοιάζουν δέκα και με ολοζώντανο το θεατρικό στοιχείο. Μπορεί ένα art rock γκρουπ να είναι ρυθμικό; Μπορεί ένας ηχητικός χαμός να παραμένει ποπ; Μπορούν παράφωνες ερμηνείες να οδηγούν σε χορωδιακή έκσταση; Μπορεί ένα αρμονικό ροκ εντ ρολ κομμάτι να μοιάζει να εκτελείται από φωνητικό σύνολο του ενός ουτοπικού δήμου;

To σεξτέτο-καμάρι του Milton, Ontario, αποτελεί πρόσφατο απόκτημα της Arts & Crafts αλλά και το πρώτο σχήμα της εταιρίας που δε συνδέεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τους Broken Social Scene. Το Population είναι εμπνευσμένο από τις γειτονιές του προαστίου που ζούνε τούτοι οι έξι twenty-something τύποι που εγκατέλειψαν τις σχολές τους ξεσηκωμένοι από όλο αυτό το ευνοϊκό μουσικο-κολεκτιβικό κλίμα της περιοχής. Τον αρχικό πυρήνα αποτέλεσαν οι Ryan Lenssen και Adrian Jewett, που ξεκίνησαν το 2003 ως Thee Oneironauts με το ep Night of the Lawnchairs, προτού το σχήμα αποτελέσει εξάδα, με τρεις κιθάρες, δυο φωνές (με την προσθήκη της Emma Ditchburn που συνδυάζεται πανέξυπνα με την αρσενική φωνή) και διψήφιες ευτυχείς συγχορδίες.

 

 

Μου αρέσουν οι δίσκοι όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Αυτή η αίσθηση παραμένει στο Population ακόμα και μετά τα πρώτα ακούσματα, ενώ φυσιολογικά θα έπρεπε να έχει εξατμιστεί. Μερικά τελειώματα, όπως τα έγχορδα του Sherri And Her Beautiful Net ή το φοβερό πιανάκι στο Neurathenia, κάποια όργανα που ακούγονται σαν παιχνίδια μέσα στα τραγούδια, οι διάφορες εναλλαγές φωνών, όλα δημιουργούν ένα πανηγυρικό και πολύ διασκεδαστικό σύνολο. Στο κορυφαίο Present Of The Future End συνδυάζουν Dog Faced Hermans, Russian Futurists και Tilly And The Wall.

Απρόβλεπτοι σαν They Might Be Giants της νέας χιλιετίας, ευχάριστοι στο αυτί όπως οι αδικημένοι Postal Service και φυσικά θεατρικοί όπως οι Cardiacs – τους θυμάστε ή είμαι ο μόνος γέρος εδώ; Αλλά τι λέω, εδώ έχουμε έναν ακόμα δίσκο χωρίς καν αναφορά στο metacritics, τους Cardiacs θα ανέφεραν; Οι MSR θαυματουργούν στα ινστρουμένταλς, είτε τα σκοτεινά (Inwit), είτε τα φωτεινά (A Mix Of Sun And Cloud). Στο Humble Peasants τα western σφυρίγματα χορεύουν στους νοτιάδες των Tragic Mulato και των Calexico. El loco por el sexo!

 


Ο Lenssen δηλώνει πως θα είναι ευτυχισμένος αν ακούει κάποιος τον «δυστοπικό» αυτό δίσκο μια φορά το χρόνο και πως μελέτησε πολλά ντουέτα μέχρι να πειστεί πως δε θέλει να τα επαναλάβει, αλλά να εντάξει τις δύο φωνές στον αριθμό των οργάνων. Το όνομα δεν το πήραν από το φιλήσυχο προάστιό τους αλλά από την επίσημη ονομασία του κράτους της Βενετίας στις δόξες του: Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. Προηγούμενοι δίσκοι: Underwater Cinematographer (Sunday League, 2005), Phages (limited edition tour ep, self-release, 2006). Αν αυτή η Δημοκρατία είναι γαλήνια, φανταστείτε πώς θα είναι η ανήσυχη.

Πρώτη δημοσίευση σε: http://www.mic.gr/cds.asp?id=14670



Μαρτίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Blog Stats

  • 1.035.112 hits

Αρχείο