19
Ιον.
11

Διαβάζω, τεύχος 519 (Ιούνιος 2011)

Ευγένιος Τριβιζάς, ο αγαπημένος εγκληματολόγος των παιδιών.

Τα παιδιά δεν είναι πάντα αθώα αγγελούδια, όπως θέλουμε να πιστεύουμε. Τόσο η σφοδρότητα των επιθυμιών όσο και η βιαιότητα των αντιδράσεών τους μπορεί να είναι εντονότερη από εκείνη των ενηλίκων. Αν υποθέσουμε ότι τα παιδιά ήταν ελεύθερα να εκφράσουν τις βίαιες φαντασιώσεις και ορμές τους, τότε ο κόσμος θα ήταν 100% εγκληματικός. Σε κάθε περίπτωση τα παιδιά μπορεί να είναι ανελέητα και ικανά για εγκληματικές πράξεις αφάνταστης σκληρότητας τονίζει ο παραμυθογράφος που άλλαξε οριστικά την πορεία των παιδικών βιβλίων Ευγένιος Τριβιζάς σε συνομιλία του με τον Γιάννη Ν. Μπασκόζο, με την οποία αρχίζει το αφιέρωμα που επιμελήθηκε ο τελευταίος.

Ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης στρέφει το μικροσκόπιο στην Τελευταία μαύρη γάτα προς έρευνα του γατόκοσμου ως «συνεκδοχικού σκηνικού» και εντοπισμό του ιδεολογικού στρατηγήματος του συγγραφέα, που προσπαθεί να περάσει αντιρατσιστικά μηνύματα προς την κατεύθυνση της εξάλειψης των προκαταλήψεων και των διακρίσεων και προς την ανοχή της ετερότητας. Το τριβιζικό γατοσύμπαν αποτελεί έναν μικρόκοσμο της ανθρώπινης κοινωνίας, μια κοινωνία παράλληλη με την ανθρώπινη, όπου αναπτύσσονται οι ρατσιστικοί μηχανισμοί και οι ναζιστικές τεχνικές εξόντωσης των διαφορετικών: οποιαδήποτε γάτα ανήκει στη μαύρη φυλή ανάγεται σε φορέα βλαπτικής επήρειας και σε επιζήμιο ον που επιβάλλεται να εξοντωθεί, ο Άλλος υποδεικνύεται ως ένοχος, η προπαγάνδα επηρεάζει τη σκέψη του απλού πολίτη, οι βιαιοπραγίες αποτελούν το επόμενο βήμα, η γατοκτονία γίνεται πατριωτικό καθήκον. Ένα ακόμα βιβλίο του Τριβιζά ανοίγεται προς τη βαθύτερη έννοια της αποδοχής της ιδιαιτερότητας, της διαφοράς, το ανθρωπισμού και της λογικής.

Η Αλεξάνδρα Ζερβού ταξινομεί δέκα γνωρίσματα του τιμώμενου: χιουμορίστας αλλά και τραγικός συγγραφέας (καθώς ακόμα και το κωμικό στοιχείο θυμίζει πως η ύβρις και υπέρβαση του μέτρου οδηγούν στην πτώση), ανθρωπιστής και οικολόγος (υμνητής της αρμονικής συνύπαρξης όλων ανεξαιρέτως των έμβιων όντων στον πλανήτη), παραμυθάς και διαφωτιστής (ζυμώνοντας με υλικά της πραγματικότητας, με διαθέσεις όχι νανουριστικές ή φυγής αλλά προειδοποιητικές και αφυπνιστικές), ειρηνικός επαναστάτης (ώστε να πιστέψουν τα παιδιά στον εαυτό τους και να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες), εραστής της γλώσσας και γλωσσοπλάστης (χρησιμοποιώντας την ως απέραντο χώρο παιχνιδιού και χαρούμενου αυτοσχεδιασμού), δημιουργός ενεργητικών αναγνωστών (που μπορούν να διαλέξουν οι ίδιοι την εξέλιξη ή το τέλος της ιστορίας ή να οδηγηθούν σε άλλα αναγνώσματα), χαρούμενος δάσκαλος (που μας διδάσκει να ενδιαφερόμαστε για τους ανθρώπους που φαίνονται διαφορετικοί) κλπ. Το αφιέρωμα συμπληρώνεται με άλλα 4 κείμενα και πλήρη εργογραφία.

Στη στήλη του Αλέξη Ζήρα («Τα Πολλαπλά Διακυβευμάτα της Ανάπτυξης») διαβάζω για τον Σερζ Λατούς, μια από τις προσωπικότητες της σύγχρονης ριζοσπαστικής οικολογίας, που έχει τονίσει ιδιαίτερα την προοπτική της αποανάπτυξης, ένα θέμα που γίνεται όλο και πιο ζωτικό για τις χώρες και τις οικονομίες της Μεσογείου και αφορά το ερώτημα τι είδους ανάπτυξη μπορούν να έχουν οι χώρες αυτές σε μια εποχή βαθιάς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η επερχόμενη σύγκρουση βόρειας και νότιας Ευρώπης απασχολεί, πάντως, ήδη εδώ και χρόνια όσους έχουν πάψει να είναι αιθεροβάμονες ευρωπαϊστές ή πιστοί του αυτόματου πιλότου μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που θεραπεύει εγκαίρως τα πάντα. Βέβαια που το πρότυπο της ανάπτυξης επιδρά και στη φαντασία, τα ήθη και τον τρόπο ζωής του ανθρώπου, έχοντας νωρίτερα αλώσει και την εκπαίδευση, και συνδέεται άμεσα με την οικονομία της κατανάλωσης που κυριαρχεί ως πρότυπο επιτυχίας κι ευτυχίας. Είναι όμως εφικτό ακόμα και να φανταζόμαστε την επιστροφή στην εποχή του «ευγενικού άγριου» του Ρουσσσώ ή στο ειδυλλιακό περιβάλλον των ερωτικών ορμεφύτων του Ντέιβιντ Χ. Λώρενς;

Περιλαμβάνονται ακόμη, μεταξύ άλλων, μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Αλγερινό συγγραφέα Μπουαλέμ Σανσάλ (τα βιβλία του οποίου απαγορεύτηκαν στη χώρα του λόγω των πολιτικών του απόψεων, ενώ ο ίδιος απολύθηκε από το Υπουργείο Βιομηχανίας το 2003) και η παρουσίαση της τελετής των βραβείων του Διαβάζω, απ’ όπου και η εξομολόγηση από τον (Βραβευθέντα του Διηγήματος) Αλέξανδρο Ίσαρη: Στην κλασική ερώτηση «τι θέλω να γίνω όταν θα μεγαλώσω» απαντούσα με απόλυτη βεβαιότητα πως θα γίνω ηθοποιός ή σκηνοθέτης. Όπως γνωρίζετε δεν έγινα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όμως γράφοντας τα διηγήματα αυτού του βιβλίου υποδύθηκα διάφορους ρόλους, επίσης σκηνοθέτησα τον εαυτό μου διαλέγοντας το ντεκόρ, τους φωτισμούς και τις κατάλληλες μουσικές. Οπότε σκέφτομαι πως ποτέ δεν είναι αργά να πραγματοποιήσει κάποιος τα παιδικά του όνειρα. [128 σελ.]

Σημ.: Η τελευταία φωτογραφία από την ταινία τρισδιάστατων κινουμένων σχεδίων βασισμένη στην ιστορία του Τριβιζά «Ενα δέντρο, μια φορά».

Advertisements

1 Response to “Διαβάζω, τεύχος 519 (Ιούνιος 2011)”



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Ιουνίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Blog Stats

  • 994.770 hits

Αρχείο

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: