Γιώργος Τσακνιάς – Μια φορά κι έναν καιρό, ένα πόδι…

Μια εκδοχή για την δημιουργία του ανθρώπου

Εν αρχή ήν το Πόδι… Όχι, λάθος άρχισα και θα μπερδευτούμε· ας δοκιμάσω με τον παραδοσιακό τρόπο. Γνωρίζουμε λοιπόν πως τα παιδικά βιβλία λένε αλήθειες που συνήθως δεν εκστομίζουμε ή πάντως δεν διαθέτουμε σε επίτομη, περιεκτική μορφή, ούτε βέβαια μας τις παρουσιάζουν εικονογραφημένες. Έτσι έχουμε για ένα σωρό θέματα μια άλλη, και ενίοτε πρωτοφανή εκδοχή αυτών. Μας έλειπε βέβαια μια διαφορετική διήγηση για την αρχή του ανθρώπου, πώς φτιάχτηκε δηλαδή, χωρίς πηλούς και πιθήκους. Και ακόμα κι αν δεν την πιστέψουμε, πάντα μπορούμε να την απολαμβάνουμε, γιατί τα παιδικά βιβλία είναι μεν απόλυτη λογοτεχνία, αλλά χωρίς την υποχρέωση της αληθοφάνειας, έτσι δεν είναι;

Τώρα είναι που θα πούμε «Εν αρχή ήν το Πόδι…», εφόσον μέσα σε περιβάλλον κατάφυτο και ειδυλλιακό, εμφανίζεται αυτό πρώτα, ολομόναχο, και βέβαια ωρούμενο από την ίδια του φύση αποφασίζει να περπατήσει τη γη και να γνωρίσει τον κόσμο. Για πόσο αντέχεται όμως ο μοναχικός περίπατος και η μοναχική ξεκούραση; Δεν είναι απείρως καλύτερο να υπάρξει μια συντροφιά ώστε να περπατήσουν και να γνωρίσουν μαζί τον κόσμο; Και βέβαια δεν θα βρει παρά κάποιο όμοιό του, πόδι. Όλα αυτά τα ωραία όμως που ανοίγονται μπροστά τους, από τις στεριές και τις θάλασσες έως τον ήλιο και τον ουρανό, δεν θα άξιζε να τα χορταίνουν με την ματιά τους; Να μην απολαμβάνουν την απεριόριστη χλωρίδα και πανίδα όλης της γης; Φυσικά και θα άξιζε, συνεπώς είναι θέμα χρόνου να μεγαλώσουν την παρέα τους μ’ ένα ζευγάρι μάτια. Πώς είναι όμως δυνατόν να μην ακούνε τους ήχους των ζώων, της βροχής, της θάλασσας; Να μην γνωρίσουν την ίδια την μουσική; Ένα ζεύγος αυτιών είναι αρκετό και απολύτως απαραίτητο! Και να μην αναζητηθεί και μια μύτη για να μυρίζει τα λουλούδια, το φρεσκοψημένο ψωμί και το χώμα μετά την βροχή; Και πως να μην θελήσουν κι ένα στόμα να εκφράσουν και να τραγουδήσουν όλα τα ωραία;

Κι έτσι, καθώς το επαναλαμβανόμενο κείμενο αυξάνεται κάθε φορά και μ’ ένα μέλος, στίχο και επωδό, σαν ένα δημοτικό τραγούδι που όσο λέγεται τόσο μεγαλώνει, μαζί με το σώμα που αποκτά χέρια και έναν κανονικό κορμό, ακολουθεί το τελευταίο και μη ρητό σημείο, και το άψογα και αρτιμελώς σχηματισθέν παιδάκι μας γυρίζει την πλάτη και τρέχει προς την ζωή! Κι εμείς μένουμε να αντιλαμβανόμαστε πόσο δεδομένες θεωρούμε, ύστερα από αμέτρητα χρόνια εξέλιξης, τις ιδιότητες του κάθε μέρους του σώματος, και όσα αυτά μας προσφέρουν. Είναι, βέβαια, δύσκολο πλέον να βιώσουμε κάθε αίσθηση σε όλη της την έκταση, αλλά, αλήθεια, πως θα ήταν αν την απομονώναμε, μαζί με τους φορείς της, για λίγο από τις υπόλοιπες; Το βιβλίο μας δίνει την ιδέα και το άμεσα αναγνωρίσιμο, υπέροχο κατ’ εμέ, σχέδιο της Εύης Τσακνιά, που λούζεται στα χρώματα, βουτάει στα φυτά και τα λουλούδια και αποδίδει σε πεντακάθαρο κρεμ τα διάφορα σημεία του σώματος που τόσο αρμονικά τελικά ταιριάζουν με το περιβάλλον τους, την ζωντανεύει, διόλου απρόσμενα, εφόσον γνωρίζουμε ότι η καλλιτέχνης μπορεί να δώσει έξοχη εικονογραφία σε οιαδήποτε μορφή ή θέμα έχει αποφασίσει. Και νομίζω ότι θα προτιμήσω τελικά αυτή την εκδοχή της δημιουργίας!

Υ.Γ. Μόνη ανησυχία, εκείνο το Ζλορπ που εμφανίζεται απρόσμενα στις διηγήσεις τους και στην δική μου προτελευταία σελίδα… Ίσως και να το φαντάστηκα…

Εικονογράφηση: Εύη Τσακνιά

Ηλικίες: 3+

Εκδ. Πατάκη, 2017, σελ. 36

Άλλος Τσακνιάς εδώ ή εδώ.

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ

Σχολιάστε