Στο αίθριο του Πανδοχείου, 129. Νεφέλη Δημελή

photo3Περί γραφής

Θα μας συνοδεύσετε ως την θύρα του τελευταίου σας βιβλίου;

Το τελευταίο είναι και το πρώτο μου βιβλίο. Είναι μια συλλογή διηγημάτων, το Στεγνό Στόμα, από τις εκδόσεις Χαραμάδα. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό κυρίως μικρών σε ηλικία ηρώων, σε δυσμενείς καταστάσεις, ρεαλιστικές ή φανταστικές, στις οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν.

Σας ακολούθησε ποτέ κανένας από τους ήρωες των βιβλίων σας; Μαθαίνετε τα νέα τους;

Όχι. Τους αφήνω πίσω μου.

Ποιος είναι ο προσφιλέστερός σας τρόπος συγγραφής; Πώς και πού παγιδεύετε τις ιδέες σας;

1Συνήθως, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος σκέφτομαι κάτι που με οδηγεί σε μια πολύ θολή ιδέα. Και το πρωί αυτή η ιδέα γίνεται πιο ξεκάθαρη. Λιγότερες φορές από συζητήσεις με φίλους. Σε γενικές γραμμές δεν κρατάω σημειώσεις,  γι’ αυτό και πολλές φορές ξεχνάω για τι πράγμα ήθελα να γράψω.

Έχετε γράψει σε τόπους εκτός του γραφείου σας/σπιτιού σας;

Σπίτι σπίτι σπίτι. Και σπανιότερα σε κάποιο ήσυχο καφέ.

Εργάζεστε με συγκεκριμένο τρόπο; Ακολουθείτε κάποια ειδική διαδικασία ή τελετουργία; Επιλέγετε συγκεκριμένη μουσική κατά την γραφή ή την ανάγνωση; Γενικότερες μουσικές προτιμήσεις;

ian macewanΔεν φτιάχνω ποτέ τη δομή της ιστορίας και προτιμώ να κυλάει από μόνη της γράφοντας και εφόσον αυτό συμβαίνει ομαλά, προτιμώ να μη το αλλάξω για την ώρα.

Μουσική δεν ακούω όταν γράφω γιατί δυστυχώς μου αποσπάει την προσοχή. Σκέφτομαι όμως πάντα τι μουσική θα άκουγε ο ήρωας και μουρμουράω τη μελωδία. Μου αρέσει να κάνω διαλλείματα από το γράψιμο για να φτιάξω τον τρίτο-τέταρτο καφέ και τότε ναι, ακούω μουσική. Tom Waits, The Knife, Austra, Florence, και πολλοί άλλοι μου κάνουν παρέα στα διαλλείματα αυτά.

Ποιες είναι οι σπουδές σας; Διαπιστώνετε κάποια εμφανή απορρόφηση των σπουδών και της εργασίας σας στη γραφή σας (π.χ στην θεματολογία ή τον τρόπο προσέγγισης);

NPG 6332; Kazuo Ishiguro by Peter EdwardsΈχω κάνει σπουδές στον κινηματογράφο, τον οποίο και λατρεύω. Θεωρώ ότι με έχει επηρεάσει σε πολλούς τομείς στη ζωή μου και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την καθημερινότητα και όχι μόνο στο γράψιμο. Ταινίες στις οποίες δεν γίνεται «τίποτα» και απλά παρακολουθείς τη καθημερινή ζωή κάποιων ηρώων, τις βρίσκω ακόμα και συναρπαστικές.

Στο γράψιμο ο κινηματογράφος επηρεάζει τις περιγραφές μου. Όταν περιγράφω, πάντα έχω την κινούμενη εικόνα στο μυαλό μου, κάδρο, φωτισμό, εκφράσεις του ήρωα.

Γράψατε ποτέ ποίηση – κι αν όχι, για ποιο λόγο;

Όχι γιατί θα μου στερούσε τη χαρά των λογοτεχνικών περιγραφών.

111111111Αν είχατε σήμερα την πρόταση να γράψετε μια μονογραφία – παρουσίαση κάποιου προσώπου της λογοτεχνίας ή γενικότερα ποιο θα επιλέγατε;  

Τον Gabriel García Márquez για το μαγικό ρεαλισμό του.

Τι γράφετε τώρα; 

Μόλις ξεκίνησα να γράφω ένα μυθιστόρημα, που θα είναι τρομακτικό αλλά θα έχει και αρκετό κυνισμό και χιούμορ, όπως στο Στεγνό Στόμα, χωρίς όμως αυτή τη φορά να έχει επιρροές από το φανταστικό. Αυτό θα επιδιώξω τουλάχιστον.

ORWELLΠερί ανάγνωσης

Αγαπημένοι σας παλαιότεροι και σύγχρονοι συγγραφείς.

Jeffrey Eugenides, Ian McEwan, Kazuo Ishiguro, George Orwell, Patricia Highsmith, και αρκετοί άλλοι.

Αγαπημένα σας παλαιότερα και σύγχρονα βιβλία.

Των παραπάνω συγγραφέων αλλά και Το Αρωμα όπως και Το Καλοκαιρι του κυρίου Ζόμερ του Patrick Süskind.

Αγαπημένα σας διηγήματα.

Μου αρέσει πολύ το «Eva is inside her cat» του Márquez.

Αγαπημένος ή/και ζηλευτός λογοτεχνικός χαρακτήρας.

the prestigeΟι δύο ήρωες από το βιβλίο The Prestige, του Christopher Priest. Η αντιζηλία τους και η επαγγελματική τους ιδιότητα, η μαγεία, είναι ωραία στοιχεία. Θα έγραφα πολύ ευχάριστα γι’ αυτούς.

Τι διαβάζετε αυτό τον καιρό;

Το Brick Lane της Monica Ali.

Διαβάζετε λογοτεχνικές παρουσιάσεις και κριτικές; Έντυπες ή ηλεκτρονικές; Κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στις μεν ή (και) στις δε;

Ναι, συνήθως ηλεκτρονικές.

Περί αδιακρισίας

Οι εμπειρίες σας από το διαδικτυώνεσθαι;

In-the-Mood-for-LoveΠολύ θετικές. Περνάω πολύ καλά εκεί μέσα. Είναι χρήσιμο πλέον να μπορείς να ψάξεις και να βρεις την οποιαδήποτε πληροφορία σε μικρό χρόνο. Επίσης έχω καλή σχέση με τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν είναι εμμονή, επομένως είναι εξαιρετικά ευχάριστο.

Παρακολουθείτε σύγχρονο κινηματογράφο ή θέατρο; Σας γοήτευσε ή σας ενέπνευσε κάποιος σκηνοθέτης, ταινία, θεατρική σκηνή;

Σύγχρονο αλλά και παλιό κινηματογράφο ναι πολύ, θέατρο όχι ιδιαίτερα. Οι ταινίες που μου αρέσουν είναι πραγματικά πάρα πολλές. Death in Venice, Chinatown, Manhattan, το Amarcord του Fellini, The silence of the lambs, City of God, The usual suspects, In the mood for love, η λίστα είναι ατελείωτη.

photoΚάποιοι από τους σκηνοθέτες που θαυμάζω είναι οι Woody Allen, Roman Polanski, Luis Buñuel, Elia Kazan, Joel & Ethan Coen, Wong Kar-wai, Pedro Almodovar, Ang Lee, Alfred Hitchcock.

Αν κάποιος σας χάριζε την αιώνια νιότη με αντίτιμο την απώλεια της συγγραφικής ή αναγνωστικής σας ιδιότητας, θα δεχόσασταν τη συναλλαγή;

Στα χνάρια περίπου του Dorian Gray; Όχι, ποτέ.

Σημ. Το Στεγνό Στόμα στο Πανδοχείο, εδώ.

Στις εικόνες: Ian McEwan, Kazhuo Ishiguro, Gabriel Garcia Marquez, George Orwell, The Prestige, In the Mood of Love.

Βέρνερ Βάλντμαν – Βιρτζίνια Γουλφ. Ιδιοφυής και μόνη

1Το δικό της δωμάτιο

Γι’ αυτό κι εγώ θα σας ζητούσα να γράψετε κάθε είδους βιβλία, μη διστάζοντας μπροστά σε κανένα θέμα, όσο ασήμαντο ή όσο τεράστιο κι αν σας φανεί. Ελπίζω πως θα μπορέσετε να βρείτε με οποιοδήποτε μέσο αρκετά χρήματα για να ταξιδέψετε και να τεμπελιάσετε, να συλλογιστείτε το μέλλον ή το παρελθόν του κόσμου, να ονειροπολήσετε πάνω σε βιβλία και να χαζέψετε στις γωνιές των δρόμων και να ρίξετε την πετονιά της σκέψης βαθιά μέσα στο ποτάμι. Γιατί δε σας περιορίζω με κανένα τρόπο στην πεζογραφία. [σ. 169]

Η ανάγνωση τόσο των παραπάνω φράσεων από το βιβλίο της Γουλφ Ένα δικό σου δωμάτιο όσο πλήθος άλλων αποσπασμάτων από τα έργα της αποκτά διαφορετική σημασία και περιεχόμενο, ανάλογα με τον κόσμο που επιλέγουμε κάθε φορά να φωτίζουμε μέσα στον σπάνιο βίο της. Η ιέρεια ενός ατόλμητου μοντερνισμού υπήρξε ταυτόχρονα και η μοναχικότατη θεραπαινίδα της δημιουργίας, η αδάμαστη συνειδητή θηλυκότητα βάδισε δίπλα στον εύθρυπτο ψυχισμό της, η αγωνιούσα πολιτική αγωνίστρια συνυπήρξε με την αναζητήτρια και την αποστρεφόμενη τον έρωτα.

5Τον Σεπτέμβριο του 1940 η Βιρτζίνια δούλευε ακόμα πάνω στο τελευταίο της μυθιστόρημα Ανάμεσα στις πράξεις. Μια διπλή προσπάθεια: από τη μια οι αιώνιες αγωνίες της, η αμφιταλάντευση ανάμεσα στη μέγιστη έξαψη και στη βαθιά κατάθλιψη, η οποία, κάθε φορά που τελείωνε ένα βιβλίο, έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και την έριχνε στις αβύσσους· από την άλλη πλευρά ο πόλεμος που ενίσχυε την ψυχοσωματική της επιβάρυνση. Τα θλιβερά ερείπια των παλιών μου χώρων, γκρεμισμένα· τα παλιά κόκκινα τούβλα, όλα τους άσπρη σκόνη […], όλη η τελειότητα ερημωμένη και ρημαγμένη.

3 virginia_woolf_by_keyworkdove-d38yqveΑν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ράγισε για την ίδια και τόσους άλλους το προσωπείο κάθε ανθρώπινης αρμονικής συνύπαρξης, ο Μεγαλύτερος Πόλεμος άρχισε να γκρεμίζει τα τελευταία εναπομείναντα θεμέλιά της. Η Γουλφ πάντα είχε  ζωηρό ενδιαφέρον για την πολιτική – κάτι που δεν υποψιάζεται κανείς διαβάζοντας τα μυθιστορήματά της – και μισούσε τη βία οποιασδήποτε μορφής, ιδίως τη ραφιναρισμένη και συγκαλυμμένη βία της κοινωνίας, που επέβαλλε στους ανθρώπους ένα ξένο τρόπο ζωής. Τώρα η συντριβή ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο σύζυγός της Λέοναρντ ήταν και Εβραίος και σοσιαλιστής και εύκολα μπορούσαν να φανταστούν τις τους περίμενε, γι’ αυτό και αμφότεροι μιλούσαν εντελώς ανοιχτά για αυτοκτονία σε περίπτωση εισβολής του εχθρού.

Virginia WoolfΗ ιδιάζουσα στράτευση της Γουλφ είναι μία μόνο από τις πολλαπλάσιες πλευρές της πολλαπλής προσωπικότητάς της, πλευρές που όλες ανεξαιρέτως διαπερνά πυκνά, σύντομα και αρκούντως διεισδυτικά Γερμανός βιογράφος (γεν. 1944, παλαιότερα σεναριογράφος στη Βαυαρική Ραδιοφωνία, επιμελητής εκδόσεων και μονογράφος των αδελφών Μπροντέ, νυν στέλεχος σε διεθνή όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης). Απέναντι στις λεπτομερείς, εξαντλητικές και εξονυχιστικές βιογραφίες που καταγράφουν τα πάντα για τον συγγραφέα, την οικογένεια και το περιβάλλον του, ο Βάλντμαν προτίμησε το δρόμο της πυκνής, περιεκτικής αλλά σε κάθε περίπτωση ολικής κατόπτευσης του προσωπικού και συγγραφικού βίου, συχνά αφήνοντας την ίδια τη συγγραφέα να συμπληρώσει τα κενά που επίτηδες δημιουργεί η δική του εξιστόρηση, δίνοντας χώρο σε πλήθος κειμένων της, που έχουν ακριβώς επιλεχθεί ώστε να μιλούν από μόνα τους στην εκάστοτε περίσταση.

2Κάποιες φορές φοβάμαι τον εαυτό μου, άλλες φορές πάλι σκέφτομαι ότι κανείς δεν μπορεί να νιώσει ακριβώς όπως κάποιος άλλος άνθρωπος, έγραφε σ’ ένα από τα αμέτρητα Γράμματά της, και η θέση της εξομολόγησης στο νέο κείμενο δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς ξεφυλλίζεται η ζωή της από τις νεαρότατες μέρες  που ελκύθηκε από την Γλώσσα, μαγεύτηκε από τους ήχους της, απορροφήθηκε από τις συλλαβές της, μιμήθηκε τις προφορές της. Ακολούθησαν τα προσωπικά της μανιφέστα για την απελευθέρωση της γυναίκας από την κυριαρχία του άντρα – A Room of One’s Own  (1929), Three Guineas (1938) –, και η μέγιστη συμπάθεια προς τις γυναίκες, κυρίως για την περιφρόνηση  τους προς τις κοινωνικές συμβατικότητες αλλά και για την πληρότητά τους. Η συγγραφέας ένιωθε πιο κοντά στις γυναίκες, γεγονός που ενδεχομένως μπορεί να γίνει εν μέρει κατανοητό ως αποτέλεσμα μιας πολύ έντονης προσκόλλησης στη μητέρα της. Μέχρι τα σαράντα, όπως είχε πει, την καταδίωκε η παρουσία της · ίσως αναζητούσε τη μητρική στοργή, την αίσθηση της σιγουριάς, που την έβρισκε πιο εύκολα στην επαφή με τις γυναίκες παρά με τους άνδρες. Η σεξουαλική πράξη δεν της πρόσφερε καμία απόλαυση, αντιθέτως της προκαλούσε απέχθεια.

virginia_woolf1Σε μια άλλη πλευρά, η Γουλφ έγραψε ως ανήσυχη της φόρμας και δαιμόνια της πρωτότυπης εξιστόρησης, αποθεώτρια της λεπτομέρειας και ρέουσα της αεικίνητης συνείδησης, που ρέει όπως Τα κύματα, που ευτύχησαν να έχουν το ολόδικό τους βιβλίο και ακατάπαυστα να ηχούν μέχρι σήμερα. Από τα πάμφωτα, ευτυχή παιδικά καλοκαίρι στην Κορνουάλη και την πνευματική διέγερση της ατμόσφαιρας του Μπλούμσμπερι μέχρι την αναζήτηση κάθε φωτός Στο Φάρο και κάθε φύλου στο Ορλάντο, η πορεία της έρευσε ως το γειτονικό της ποτάμι το 1941 και την αποχώρηση από τα γήινα τετριμμένα, αφού έγραψε στον φύλακα – άγγελό της Λέοναρντ Γουλφ:

VWLΠολυαγαπημένε, νιώθω στα σίγουρα ότι τρελαίνομαι ξανά. Νομίζω ότι δεν αντέχουμε νε περάσουμε μια τέτοια φριχτή περίοδο για μία ακόμα φορά. Και αυτή τη φορά δεν θα ξαναγίνω καλά. Ακούω φωνές και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Γι’ αυτό κάνω ό,τι μου φαίνεται καλύτερο σε αυτές τις συνθήκες. Μου χάρισες τη μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία. Ήσουν για μένα όλα όσα μπορεί να είναι κάποιος για ένα άλλο. Δεν πιστεύω ότι δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι – μέχρι που ήρθε η φριχτή αρρώστια. Δεν μπορώ να την πολεμήσω άλλο. Ξέρω ότι καταστρέφω τη ζωή σου κι ότι χωρίς εμένα θα μπορούσες να δουλέψεις. Και ξέρω ότι θα το κάνεις. […] Αν κάποιος θα μπορούσε να με σώσει, αυτός θα ήσουν εσύ. Όλα, εκτός από τη βεβαιότητα για τη δική σου καλοσύνη με έχουν εγκαταλείψει. Δεν μπορώ να καταστρέφω άλλο τη ζωή σου. Δεν πιστεύω ότι δύο άνθρωποι θα  μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι απ’ όσο ήμασταν εμείς. [σ. 181]

Εκδ. Μελάνι, 2008, μτφ. Μαρίνα Μπαλάφα, επιμ. Πελαγία Τσινάρη, σελ. 200 με χρονολόγιο, μαρτυρίες (Ε.Μ. Φόρστερ, Βάλτερ Γιενς, Γκύντερ Μπλέκερ, Κρίστοφερ Ίσεργουντ, Ελίζαμπεθ Μπόουεν, κ.ά.) και βιβλιογραφία [8+8+2 σελίδες] καθώς και γυαλιστερό δεκαεξασέλιδο με μαυρόασπρες φωτογραφίες [Werner Waldmann, Virginia Wolf, 1983/2006].