Μήνας: Μαΐου 2011

Λογοτεχνείο, αρ. 93

Julio Llamazares, Η κίτρινη βροχή, εκδ. Σέλας, 1999, μτφ. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, σ. 49, 52 (La lluvia amarilla, 1988)

Αν η μνήμη μου δεν με απατούσε. 1961, αν η μνήμη μου δεν με απατούσε. Αλλά τελικά μήπως η μνήμη δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα μεγάλο ψέμα; Πώς θα μπορούσα εγώ τώρα να είμαι σίγουρος ότι εκείνη ήταν, στ’ αλήθεια, η τελευταία νύχτα του 1961; Ή ότι η παλιά βαλίτσα από ξύλο και τενεκέ του πατέρα μου σαπίζει,  πράγματι, στο περιβόλι κάτω από ένα σωρό τσουκνίδες. Ή – γιατί όχι; – ότι δεν ήταν η Σαμπίνα αυτή που, φεύγοντας, έβγαλε από τη θέση τους και πήρε μαζί της όλα τα γράμματα και τις φωτογραφίες. Δεν θα είναι άραγε όλα αυτά τα πράγματα που έχω ονειρευτεί ή φανταστεί μόνο και μόνο για να γεμίσω με ψεύτικα όνειρα και αναμνήσεις ένα εγκαταλελειμμένο και ήδη κενό χρόνο; Μήπως στην πραγματικότητα, όλο αυτό το διάστημα, λέω ψέματα στον ίδιο μου τον εαυτό;

[…]

Από τότε, έζησα με την πλάτη γυρισμένη στον εαυτό μου. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, δεν ήμουν εγώ αυτός που καθόταν κοντά στη φωτιά ή αυτός που περιπλανιόταν στο χωριό σαν εγκαταλελειμμένος και μοναχικός σκύλος. Δεν ήμουν εγώ αυτός που κάθε βράδυ ξάπλωνε σ’ αυτό το κρεβάτι και παρέμενε σιωπηλός, ακούγοντας τη βροχή, μέχρι το ξημέρωμα. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ήταν η ανάμνησή μου αυτή που περιπλανιόταν στο χωριό και καθόταν κοντά στη φωτιά: ήταν η ίδια μου η σκιά αυτή που ερχόταν κάθε βράδυ να ξαπλώσει σ αυτό το κρεβάτι και παρέμενε σιωπηλή ακούγοντας τη βροχή και την αναπνοή μου.

Στην Νατάσα Κεσμέτη

Melodium – Petit Jama (S/R, 2011)

Μίνι σιντί (ή EP – άντε πάλι…), αυτοκυκλοφορημένο από τον εκλεκτό Μελώδιο κύριο ονόματι Laurent Girard, που ακολουθεί σχετικά γρήγορα το περσινό του καλλιτεχνικότατο Παλίμψηστο (Palimpse) και το προ πενταετίας Music for the invisible people (2006). Το μικροδιαρκές του δημιούργημα ξεκινά με κάποια Sarah, στην οποία προφανώς οφείλει αυτό το ευμνημόνευτο πιάνο, που σταδιακά ενδύεται υπόκωφα κρουστά και τελικώς ξεδιπλώνει μια δεύτερη κουκλίστικη πιανιστική μελωδία. Το 1011010 κρατάει μόνο τα υπόκωφα κρουστά και τους ψευδοήχους από σύνθι που κάνουν τα πάντα. Όπως τον ήχο μιας κιθάρας που σέρνεται, στο αμέσως επόμενο Penombre. Έχουμε ήδη διανύσει μόνο τρία κομμάτια και ήδη αντιλαμβάνεσαι πως εδώ θα υπνωθείς και θα ξεσηκωθείς μαζί.

Όσο προχωράμε ο ήχος παραμένει ηλεκτρονικός, γοητευτικά αφημένος στις ιδιαίτερες μελωδίτσες του κάθε σύντομου κομματιού, που παιχνιδίζει με τον ήχο και τις δυνατότητές του. Που μοιάζουν τόσο απλές στη σύνθεση και τόσο εύκολες στην καλλιέργεια ευχαριστημένης ακοής. Από τα συνολικά 10 βινιέτες, τα Perihelie και La Bohalle φτάνουν στα υψηλότερα επίπεδα δημιουργικής ηλεκτρονικής μελωδικότητας. Όλα (από τις συνθέσεις ως το περιτύλιγμα) έχουν περάσει από τα χέρια του νεαρού Γάλλου. Ευτυχώς είμαστε ευπρόδεκτοι σε όλα αυτά, μέσα από το Ηλεκτρονικό Μελωδικό του Κουτί, απ’ όπου μπορείτε να σκανάρετε ελεύθερα τους δίσκους του ή να απλώς ακούσετε το κάθε τους κομμάτι ή να διαπιστώσετε έκπληκτοι, όπως εγώ, πως ήδη έφτιαξε κι άλλο δίσκο (Coloribus), ακόμα μεγαλύτερο σε διάρκεια, που περικλείει κι αυτός όλα τα άνωθεν όμορφα. Αν αυτός ο ήχος θεωρείται lo – fi, τότε πρέπει να βρούμε κάποιον όρο που να περικλείει τα υψηλά κατακτήματά του. (8/10)

Σημ.: S/R σημαίνει αυτοκυκλοφορία (self release)

Πρώτη δημοσίευση: mic.gr.