01
Μάι.
13

Εντευκτήριο, τεύχος 98 (Αύγουστος – Οκτώβριος 2012)

Layout 1Είχαμε την πεποίθηση πως ο έρωτας θα υπάρχει για πάντα, όπως ο αέρας, όπως το νερό, όπως το καλοκαίρι, όπως ο ήλιος. Ο έρωτας μπορούσε να φροντίζει τον εαυτό του. Δεν δώσαμε σημασία στη κλίση που έπαιρνε σιγά σιγά το οικοδόμημα του έρωτα, στα καθημερινά μπαλώματα στο ύφασμά του. Το ευσυνείδητο γιγαντιαίο έργο που έκανε τον έρωτα να παραμένει τόσο κανονικός όσο και ο φως.

… γράφει η πάντα εις βάθος γράφουσα συγγραφέας Τζινέτ Γουίντερσον, σε ένα κείμενο που διαπλέκει την ερωτική ιστορία με την δική της μούσα και την παραλληλισμένη περίπτωση της Γερτρούδης Στάιν (μετ.: Μαρία Παπαδοπούλου), με κεντημένες φράσεις σαν κι ετούτες: Ο έρωτας είναι ένα οικοσύστημα σαν όλα τα άλλα. Δεν μπορείς να αποστραγγίζεις, να το απογυμνώνεις, να το εκμεταλλεύεσαι, να το σκάβεις και να χτίζεις από πάνω το και ύστερα να αναρωτιέσαι που πήγαν τα πουλιά και οι μέλισσες.

jeanette wintersonΟμολογώ χωρίς καμία διάθεση υπερβολής πως ένα από τα αλάνθαστα προσωπικά μου ωρολόγια αποτελούν τα εκλεκτά λογοτεχνικά περιοδικά, συνεπώς και το Εντευκτήριο, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η ευφρόσυνη πλευρά αυτής της χρονικής υπόδειξης είναι αυτονόητη· υπάρχει όμως και η σκοτεινή: την μία στιγμή απολαμβάνω το ξεφύλλισμα του φρέσκου τεύχους και την περιπλάνηση στον πάντα γεμάτο εκπλήξεις κήπο του, διαβάζω με την ησυχία μου, το κλείνω κι επανέρχομαι, ετοιμάζω την ανάρτηση. Και την «άλλη στιγμή», βρίσκεται στα χέρια μου το επόμενο τεύχος. Καθώς η καθυστέρηση είναι όλη δική μου, εκπλήσσομαι κάθε φορά και περισσότερο: πότε πέρασε τόσος χρόνος; Για άλλη μια φορά ο συνδυασμός της τελετουργίας της ανάγνωσης ενός λογοτεχνικού περιοδικού με την αναγκαιότητα να παρουσιαστεί άμεσα, τον χρόνο της κυκλοφορίας του, έμεινε ζητούμενο και όχι πράξη. Ελπίζω από την επόμενη φορά…

le_tellier_herveΈνα από τα απολαυστικότερα  κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ανήκει στον Herve Le Tellier – και η ένδειξη του ονόματος του μεταφραστή (Αχιλλέας Κυριακίδης) θα έπρεπε να μας βάλει αμέσως σε υποψία. Όταν ο αφηγητής επιχειρεί να βάλει λίγη τάξη στη βιβλιοθήκη του με έκπληξη βλέπει τίτλους όπως Ο τρικέφαλος Αετός ή οι Τέσσερις σωματοφύλακες. Ο  Γύρος του κόσμου γίνεται σε 81 μέρες, τα βιβλία καίγονται στη θερμοκρασία Φαρενάιτ 452, η πτώση του ανθρώπου στις Εκατόν είκοσι μία μέρες στα Σόδομα. Η μετάλλαξη πλήττει μόνο τίτλους, υποτίτλους και προμετωπίδες, όχι την πλοκή. Έτσι το μυθιστόρημα 1985 του Όργουελ δεν αλλάζει, ούτε ή Πτήση 748. Πόσο εύκολο όμως είναι να κρατήσεις τη ψυχραιμία σου μπροστά στη Χιονάτη και τους Οκτώ Νάνους, τους Οκτώ Σαμουράι ή το Τέταρτο Ράιχ; Ευτυχώς υπάρχουν οι Δεύτερες Βοήθειες. Εκεί θα μπορεί να πει σ’ ένα γιατρό ότι νομίζει πως του έχουν στρίψει δυο βίδες, πως δεν τα έχει πια τετρακόσια ένα, πως θυμάται την μητέρα του με τρία μάτια βουρκωμένα. Κι αν βρεθεί στην ψυχιατρική κλινική, θα αρχίσει να διαβάζει τα τρία ομηρικά έπη, μέχρι και την 25η ραψωδία της Ιλιάδας, όπου δεν θ’ αργήσει να αλωθεί η Τέσσερα.

Έργο Μιχάλη ΜανουσάκηΈνα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο μεταφράζει ο Χρήστος Χρυσόπουλος. Το βιβλίο του κέικ του Κάρολυ Μέχες (με καταγωγή από την ουγγρική κοινότητα της Τρανσυλβανίας). Ο συγγραφέας βρέθηκε για πρώτη φορά στο πατρογονικό το σπίτι στην Κράζνα μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Τσαουσέσκου και την επιστροφή των περιουσιών των Ούγγρων κατοίκων της Τρανσυλβανίας στους αρχικούς κατόχους ή στους νόμιμους κληρονόμος τους. Εκεί ανακάλυψε μια σειρά από μεγάλα δερματόδετα τετράδια , στα οποία η γιαγιά του κατέγραφες όχι μόνο τις αγαπημένες της συνταγές για κέικ αλλά και καθημερινές ιστορίες από την μικρή επαρχιακή πόλη που βρέθηκε στη μέση ενός ιστορικού κυκλώνα. Εδώ δεν έχουμε απλή παράθεση συνταγών και ιστοριών αλλά απόλυτο διάλογο και εξάρτηση των μεν με τις δε.

Η ζωή είναι ένα θέλημα του δευτερολέπτου· αυτή τη στιγμή είμαι εδώ και σε ένα δευτερόλεπτο μπορεί να μην υπάρχω. Αυτό συμβαίνει από τότε που γεννιόμαστε. Νομίζω ότι είμαστε έκθετοι σε αυτό το απρόοπτο που λέγεται διακοπή της ζωής. Όταν γεννιέσαι δεν έχεις εγγύηση ότι θα ζήσεις, δεν έρχεσαι με τέτοιο πιστοποιητικό. Επομένως, δεν εξασφαλίζεις την επόμενη μέρα, γι’ αυτό κι εγώ έχω κάνει τον ύμνο στην επανάληψη, διότι επανάληψη σημαίνει ότι έρχεται και ξαναέρχεται η μέρα και τροφοδοτεί τη διάρκειά μας. Λοιπόν, πολύ την εκτιμώ την επανάληψη και την υμνώ, και υποπίπτουν και σε επαναλήψεις πολλά απ’ αυτά που λέω…

26-03-10_330417_21…εξομολογείται η Κική Δημουλά στον ποιητή και σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο, που μας κοινωνεί εδώ δυο εκτενείς συνεντεύξεις – σωστούς ποταμούς, τόσο με την ποιήτρια όσο και με τον Τίτο Πατρίκιο· πρόκειται για την πλήρη απομαγνητοφώνηση των συνομιλιών που ο Ξανθόπουλος είχε μαζί τους το 2011, για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ για την ΕΤ1, υπό τον τίτλο «Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να ’ρτεις» (στίχο ποιήματος του Καρυωτάκη).

Πεζογραφήματα καταθέτουν ακόμα οι Θανάσης Βαλτινός, Γιάννης Ευσταθιάδης, Μαρία Κουγιουμτζή, Κυριάκος Χαρίτος, Κώστας Αρκουδέας, Μαρία Στασινοπούλου, Λίλυ Εξαρχοπούλου και Λεοπόλντο Άλας (Κλαρίν) (συλλογική μετάφραση υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο). Ποιήματα δωρίζουν οι Aνθή Μαρωνίτη, Βασίλης Παπάς, Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Σωτήρης Παστάκας, Νίκος Κυριακίδης και οι Τούρκοι Μουρατχάν Μουνγκάν και Μπιρχάν Κέσκιν (μετ: Ντέιβιντ Κόνολι και Αρζού Εκέρ-Ροδιτάκη),

Sarah Girard - City Actions, 2002Ο Μένης Κουμανταρέας αφιερώνει ένα – σχεδόν ενύπνιο – κείμενο για έναν υποθετικό εορτασμό του λογοτεχνικού του ιωβηλαίου, η Αντιγόνη Βλαβιανού ακολουθεί και παρακολουθεί με παρατηρήσεις για το πεζογραφικό, κυρίως, αλλά και το δοκιμιακό του έργο, ο Άκης Παπαντώνης γράφει για τη φύση στο έργο του Μπέκετ και – εκτός των καθιερωμένων κριτικών σημειωμάτων, η Βάνα Χαραλαμπίδου παρουσιάζει πρόσφατα και παλαιότερα βιβλία για την εγγύς Ανατολή και ο Γιώργος Κορδομενίδης, συνεχίζει πάντα να μας παρουσιάζει σύντομα και πυκνά όλα τα βιβλία που στοιβάζονται «στο κομοδίνο». Η Σάρα Ζιράρ καταλαμβάνει το ειδικό τετράχρωμο ένθετο δεκαεξασέλιδο με φωτογραφίες της και το τεύχος κοσμείται εξωτερικά και εσωτερικά με την εξαιρετική ζωγραφική του Μιχάλη Μανουσάκη.

Ένα ακόμα τεύχος λοιπόν γεμάτο με φράσεις που κυκλώθηκαν από το αναγνωστικό μου μολύβι, όπως συνέβη και με τους πρώτους στίχους του Chiaroscuro, ενός από τα πέντε ποιήματα του Βασίλη Παπά: Στον έρωτα εμφανίζεσαι πάντα με μαύρο φόντο/στήνεις τη θέαση, τους προβολείς/υποδεικνύεις το σκηνικό/τον τρόπο που θα σε κοιτάει ο άλλος./Εδώ μπροστά του θα κτιστεί/ο φωτεινός κόσμος των αισθημάτων/αυτόν που θα υποδυθείς/με τη θεατρικότητα, βεβαίως, που του αρμόζει.[…]

Το τρέχον (αρ. 99) τεύχος του περιοδικού παρουσιάστηκε στην προηγούμενη ανάρτηση. Στις εικόνες: Jeanette Winteson, Herve Le Tellier, έργο του Μιχάλη Μανουσάκη, Κική Δημουλά και φωτογραφία της Sarah Girard.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Μαΐου 2013
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blog Stats

  • 846,203 hits

Αρχείο


Αρέσει σε %d bloggers: