Nadia Finer – Ντροπαλοί και δυνατοί. Ανακάλυψε την αυτοπεποίθηση που κρύβεις μέσα σου!

Ντροπαλότητα και αυτοπεποίθηση, απολύτως συμβατές!

Υπάρχει ένα κενό στον χώρο των βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά, εφήβους ή στο θολό μεταίχμιο ανάμεσα στα δυο: είναι, μεν, δεδομένη η επιθυμία για ένα βιβλίο που αφορά κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα και όλα όσα κρίνεται ότι ενδιαφέρουν το παιδί, από την κατανόηση και την αποδοχή αυτού του συναισθήματος ως την διαχείριση και αντιμετώπισή του, αλλά, από την άλλη, αναζητείται ο τρόπος ώστε αυτό να είναι αναγνώσιμο και ελκυστικό για τα παιδιά. Συνήθως το βάρος δίνεται αποκλειστικά στο κείμενο, το οποίο και μετά θα πρέπει να «μεταφερθεί» στα παιδιά, ή σε μια εικονογραφημένη ιστορία, η οποία σαφώς θα έχει το νόημά της αλλά θα προτείνει μόνο μια περίπτωση και το αντίστοιχο δίδαγμα.

Αυτό το βιβλίο συνδυάζει και τα δύο. Πρώτα προτείνει ένα πλουσιότατο κείμενο, μοιρασμένο σε ενότητες, κομμάτια, συννεφάκια σκέψεων και λόγων (ακριβώς όπως στα κινούμενα σχέδια), καταλόγους, λίστες, επιγράμματα, διαγράμματα, περιγράμματα, συμπεράσματα, προτάσεις, παιχνίδια. Αλλά όλα αυτά εντάσσονται σε πολύχρωμες σελίδες, με σχέδια και εικόνες όλων των εμπλεκομένων, με όλα τα δυνατά ζωγραφίσματα καταστάσεων ακριβώς την στιγμή που συμβαίνουν και την ώρα που μας καίνε.

Έχουμε λοιπόν μια εικονογραφημένη βίβλο για την ντροπή και την ντροπαλότητα, αλλά οφείλω να τονίσω ότι στην ουσία εδώ το θέμα είναι ευρύτερο και αφορά και την εσωστρέφεια [introversion], δηλαδή όχι μόνο τις περιπτώσεις όπου υπάρχει χαμηλή αυτοπεποίθηση αλλά ένα εγγενές χαρακτηριστικό παιδιών τα οποία μπορεί να έχουν αυτοπεποίθηση αλλά επιλέγουν λιγότερη κοινωνικότητα ή καταφεύγουν στην μοναξιά τους. Συνεπώς όταν εδώ στο κείμενο αναφερόμαστε σε ντροπαλά παιδιά συμπεριλαμβάνουμε και τα εσωστρεφή.

Για ποιο λόγο ο κόσμος δεν μιλάει πολύ για την ντροπαλότητα; Τι ακριβώς συμβαίνει στα παιδιά που δεν επιθυμούν να μιλάνε ή να ξεχωρίζουν; Υπάρχει κάποιο μανιφέστο των ντροπαλών πλην παντοδύναμων; Πότε και γιατί ντρεπόμαστε και πού κρύβεται η αυτοπεποίθηση; Γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι ντρέπονται; Είναι φυσιολογικό; Το περιβάλλον μπορεί να επηρεάζει; Τι προκαλείται στο σώμα μας και πώς λειτουργεί ο ντροπαλός εγκέφαλος; Γιατί δεν χρειάζεται να αλλάξουμε παρά να αποδεχτούμε την ντροπαλότητά μας; Πότε πρέπει να βγαίνει η «σίγαση» και γιατί οι ήσυχες φωνές είναι σημαντικές;

Μήπως η ντροπαλότητα είναι απλώς ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας και είμαστε πολλά περισσότερα από αυτήν, στην ουσία πολλαπλά στρώματα διαφόρων στοιχείων, όπως η ευγένεια, η σοβαρότητα, το χιούμορ, η δύναμη, η σοβαρότητα, η αποφασιστικότητα; Υπάρχει κάποια μυστική πόρτα που μπορούμε να ανοίξουμε απαλά ώστε να δούμε τα σπουδαία πράγματα που μας περιμένουν στην άλλη πλευρά; Μπορούν οι φόβοι να αντιμετωπίζονται; Μπορεί η ντροπαλότητα να αποτελεί μια (ήρεμη) δύναμη; Είναι δυνατόν να αγαπηθούν οι πεταλούδες στο στομάχι; Να αναδυθούν οι δικές μας ικανότητες; Να ξεχνάμε την τελειότητα, να αποδεχόμαστε ότι κάποιοι μπορεί να μη μας συμπαθούν; Πότε είναι ώρα να μιλήσει κανείς, να σταματά να ακολουθεί, να γίνει πρωτοπόρος, να πάρει τον έλεγχο;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα έχουν τον χώρο τους στις σελίδες, μαζί με το κατάλληλο χρωματισμένο σχέδιο, και αντιμετωπίζονται με μια σειρά προτάσεων, συμβουλών, βεβαιοτήτων, ασκήσεων αλλά και με μερικές αποστολές-έκπληξη για όλους τους πιστούς της ντροπαλότητας ή (και) της εσωστρέφειας. Σε όλα τα παραπάνω είναι δεδομένη η αντίληψη πως μπορούμε να τις αποδεχτούμε, να τις δουλέψουμε και να αποκτήσουμε την απαραίτητη αυτοπεποίθηση χωρίς να αλλάξουμε τίποτα από αυτό που είμαστε. Γιατί το κάθε παιδί είναι ένα πλάσμα μοναδικό και μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και να είμαστε και καλά με αυτό. Και μετά θα είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε όλα τα υπέροχα, ανακατεμένα, λασπωμένα, μπερδεμένα πραγματάκια που αποτελούν τη ζωή.

Τόσο η συγγραφέας όσο και η εικονογράφους δηλώνουν χαρακτήρες υψηλής ντροπαλότητας, την οποία διοχετεύουν στον λόγο και την εικόνα. Η Nadia Finer έχει και ειδική ιστοσελίδα που αφορά ακριβώς τον επιθυμητό συνδυασμό Ντροπαλού και Δυνατού, και αφορά τόσο παιδιά όσο και ενήλικες. Και, προσοχή, το παρόν βιβλίο να μη συγχέεται με το ομότιτλο βιβλίο της ίδιας, Ντροπαλοί και δυνατοί, με υπότιτλο Βγείτε από τη σκιά του εαυτού σας και διεκδικήστε τη ζωή που ονειρεύεστε [από τις ίδιες εκδόσεις, 2023, σελ. 400], και το οποίο προφανώς απευθύνεται σε ενήλικες. Ιστοσελίδα της εικονογράφου, εδώ.

Ηλικίες: 8+

Εικονογράφηση Sara Thielker. Εκδ. Διόπτρα, 2022, μτφ. Νοέλα Ελιασά, σελ. 96 [Shy and mighty, 2022].

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.

Emily MacKenzie – Καταζητείται! Κούνελος Ράλφι, κλέφτης βιβλίων

Κατανόηση και ενσυναίσθηση για τους βιβλιοφάγους!

Είναι, ευτυχώς, απολύτως αυτονόητο ότι η διαφορετικότητα σε κάθε άνθρωπο δεν είναι απλώς δεδομένη αλλά δημιουργεί και μια ανεξάντλητη ποικιλία πλασμάτων. Το ίδιο φυσικά αφορά και τα ζώα, που έχουν ξεχωριστούς και μοναδικούς «χαρακτήρες» και κανένα δε μοιάζει με κανένα άλλο. Αυτό που όμως πραγματικά δεν περίμενα είναι να υπάρχει ένα κουνέλι που να αγνοεί τα καρότα, τα μαρούλια και τις πικραλίδες και μοναδική «τροφή» και έγνοιά του να είναι τα βιβλία. Και δεν τα ονειρεύεται μόνο, αλλά θέλει και να τα διαβάζει συνέχεια! Με άλλα λόγια, αυτός ο Ράλφι είναι ο διαφορετικότερος των διαφορετικών!

Για να δούμε σε ποιο σημείο έχει φτάσει η μανία του αρκεί να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στις λίστες του: υπάρχει η λίστα αυτών που έχει διαβάσει (όπως π.χ. Ο Φύλακας στο λαχανόκηπο ή Ο γύρος του λιβαδιού σε 80 ημέρες), των αγαπημένων του (όπως Τα απομεινάρια ενός μαρουλιού και Ο άνεμος στα λαγούμια), αυτών που πρέπει να διαβάσει σύντομα (όπως Τα κουνέλια που έβλεπαν τα τρένα να περνούν), προτάσεις βιβλίων για την μαμά (όπως τα Ανεμοδαρμένα καρότα), τον μπαμπά (όπως Ο καλός ο κακός και ο κούνελος) και τα αδέλφια του, χαμός! Εννοείται, βέβαια, πως όλα τα βαθμολογεί με καρότα.

Τι του αρέσει μέσα στα βιβλία; Να χάνεται στις ιστορίες τους, να μαθαίνει καινούργιες λέξεις. Πώς τα βρίσκει όλα αυτά τα βιβλία; Εδώ αρχίζει το πρόβλημα: αρχικά τρυπώνει στις κρεβατοκάμαρες των ανθρώπων και τα διαβάζει επί τόπου, αλλά σύντομα αρχίζει να τα παίρνει σπίτι του. Κόμικς, τσελεμεντέδες, λεξικά, μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, όλα χωράνε στο σάκο και στο σπίτι του. Όλα καλά! Όλα καλά; Μπορούμε να παίρνουμε έτσι απλά τα βιβλία των άλλων χωρίς να τους ρωτάμε, χωρίς να συμφωνούν;

Σ’ ένα άλλο σπίτι υπάρχει ο Άρθουρ, ένα μικρό αγόρι που εξίσου λατρεύει το διάβασμα. Η βιβλιοθήκη του ξεχειλίζει βιβλία, ταξινομημένα ανά κατηγορίες – εδώ τα διαστημικά, εκεί τα τρομακτικά, παραπέρα ιστορίες με ζώα, με τέρατα, κλασική λογοτεχνία, βιβλία δραστηριοτήτων. Αλλά αρχίζει να παρατηρεί ότι στα ράφια άρχισαν να εμφανίζονται κενά, και να βρίσκει και μισοφαγωμένα καρότα και μουσκεμένα μαρουλόφυλλα. Αποφασίζει να παραμονεύσει με πλήρη εξοπλισμό αλλά μόλις προλαβαίνει να δει τον αστραπιαίο κούνελο. Ποιος να τον πιστέψει τώρα; Η μητέρα του εκθειάζει την φαντασία του, η δασκάλα του τον επαναφέρει στην τάξη, ακόμα και ο αστυφύλακας Παντλ ξεκαρδίζεται από την περιγραφή. Ο Άρθουρ χάνει την διάθεση για διάβασμα, βλέπει πως λείπει και το αγαπημένο του βιβλίο…

Όταν όμως ο Ράλφι εισχωρήσει στην βιβλιοθήκη του ίδιου του αστυφύλακα Παντλ και συλληφθεί επ’ αυτοφώρω, και όταν τελικά στην διαδικασία της αναγνώρισης στο αστυνομικό τμήμα πέσει στην παγίδα και αντί για τα μαρούλια γλυκοκοιτάξει τα βιβλία, τότε η σύλληψη είναι προ των πυλών. Αλλά ο Άρθουρ δεν είναι μόνο ένας πιστός της ανάγνωσης αλλά και της ενσυναίσθησης. Γνωρίζει καλά την λατρεία των βιβλίων και σκέφτεται ότι μπορεί να ξεπλέξει τον φοβισμένο Ράλφι. Έτσι όχι μόνο τον συγχωρεί αλλά και του γνωρίζει τον απόλυτο τόπο όπου μπορεί νόμιμα να διαβάζει βιβλία που δεν είναι δικά του: την βιβλιοθήκη! Σύντομα οι δυο τους θα γίνουν κολλητοί βιβλιοφάγοι και θα μοιράζονται αμέτρητα βιβλία.

Μπορούμε λοιπόν να κατανοούμε και να συγχωρούμε, αλλά και να γνωρίζουμε στον φίλο μας το σωστό και το δίκαιο. Μπορούμε να μοιραζόμαστε την αγάπη μας για τα βιβλία, και την δυνατότητα του δανεισμού. Μπορούμε, τέλος, να επισκεπτόμαστε το ιδανικό μέρος όπου μπορούμε να βρούμε, να ξεφυλλίσουμε, να διαβάσουμε και να δανειστούμε βιβλία: τις δημόσιες βιβλιοθήκες, γιατί, ως γνωστόν, τα βιβλία τους βιβλιοθηκών αυξάνονται και πληθύνονται και δεν εξαντλούνται ποτέ!

Εμφανώς ταλαντούχα, η Emily McKenzie, με βάση της το Εδιμβούργο, είναι ταυτόχρονα συγγραφέας μιας ιστορίας που απαιτεί λεπτότητα στο χειρισμό και ενσυναίσθηση στην αντιμετώπιση αλλά και εικονογράφος της, με χρώματα φωτεινά και πρόσωπα σχεδιασμένα με τον κατάλληλο τρόπο. Σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή της (εδώ) εξομολογείται ότι ακόμα έχει στα ράφια του γραφείου της τα εικονογραφημένα βιβλία που διάβαζε μικρή και συχνά τα ξεφυλλίζει και εμπνέεται. Και, πράγματι, οι μορφές της εδώ μοιάζουν να αντανακλούν κάτι από την παλαιότερη πλην διαχρονική τέχνη της παιδικής σκιτσογραφίας.

Εκδ. Δεσύλλας, 2023, απόδοση: Αργυρώ Πιπίνη, σ. 38 [WANTED! Ralfy Rabbit, Book Burglar, 2015]

Δημοσίευση και στο Πανδοχείο των παιδιών, εδώ.